TWAALFDUIZENDNEGENHONDERD STENEN (dag 6, afsluiting)

 

Het bouwen zit er weer op. We hebben rode neuzen van de zon, het cement zit tot tussen de tanden en vandaag stiekem een traantje weggepinkt. De laatste bouwdag was er een van nog flink even zwoegen (dat muurtje moet nog af), heel hoog werken met veiligheidsbanden om en de laatste rijtjes om stenen te stapelen waar de bouwvakkers volgende week mee aan de slag moeten zonder ons…

 

Gelukkig was er ook feest in de vorm van een prachtige afscheidsceremonie (thanksgiving) met dans, muziek, een lach en een traan. En een flinke schouderklop voor ons team: twaalfduizendnegenhonderd (12.900!) stenen hebben wij gemetseld en dat staat gelijk aan bijna zeven huizen en een nieuw record voor de Filippijnen. Nooit eerder heeft een bouwploeg hier zoveel stenen verlegd…

 

Het is een bijzondere ervaring: je vijf dagen in het zweet werken op een bijzondere locatie. Niet alleen een bijzonder land maar ook met heel andere gebruiken. Geen hightech bouwlocatie van alle gemakken voorzien maar ploeteren met de simpele middelen die je hebt. ’s Avonds samen plezier beleven, een borrel drinken en je ervaringen delen. Gesprekken met de toekomstige bewoners van de huizen en je zo bewust worden van alle goeds thuis.

 

De thanksgiving ceremonie sloot daar zo mooi op aan. Dansende kinderen maar vooral ook: dansende bouwvakkers met wie je de afgelopen dagen op de steigers hebt gestaan. En een zingende bouwvakker die hoog zou scoren bij Idols! We gaan naar huis met een mooi certificaat, een miniatuur bouwsteen (die kunnen we trouwens voorlopig even niet meer zien…) een krans van echte bloemen maar vooral een hoofd vol mooie momenten.

 

Wij hebben een fantastische week gehad en gaan jullie bij thuiskomst alle verhalen nog een keer in geuren en kleuren vertellen.

Dit was de reis van Jos en Jos, Marion en Marjon, Nellie en Nel, Karin en Trees, Anda, Peggy en Meino, Erwin, Raymond, Kai en Rico, Sabine, Jarno, Michael en Marleen, Rob, Joan, Mark en Ralph, Roelant, Marlous, Marlotte, Aelwin  en ondergetekende, met veel liefs, Hanneke

 

Lang zal ze leven, lang zal ze leven…

 

Vandaag was het feest bij het bouwteam. Nelly viert haar 64^e verjaardag op de Filippijnen. Dit is natuurlijk niet ongemerkt voorbij gegaan. Vanochtend ontvingen we haar met een versierde stoel en een doos vol wensen. Nadat ze door de groep is toegezongen was er voor Nelly een koffertje waar van iedereen een spreuk of een wens in zat. Maar natuurlijk gaat het werk gewoon door dus werd er snel ontbeten en om halfacht vertrokken we naar de bouwplaats om weer aan het werk te gaan.

 

Vandaag waren de weergoden ons goed gezind. De dag begon met zon en na de regen van gister was dit wel fijn. Opnieuw gingen we er weer volop tegenaan. Hoewel we zwaar lichamelijk werk verrichten hebben we weinig last van spierpijn. 2 van onze Filippijnse bouwdames zijn ook gediplomeerd masseur en op verzoek konden we ons lekker laten masseren. Het ‘kantoortje’ werd ingericht als massageruimte. Het mooie hiervan is dat we de dames hiervoor mogen betalen en hierdoor genereren ze een eigen inkomen. Beiden vertelden ons dat ze ook een spaardoel hebben. De ene vrouw koopt kleren voor de kinderen en de ander wil graag in haar Habitat-huis op termijn een verdieping bouwen.

 

Rond 12 uur is het tijd voor de lunch. Alle dagen verzorgen de Filippijnse vrouwen voor ons de lunch. Vandaag werd Nelly verrast met 2 heerlijke taarten als dessert. Zo verschrikkelijk lief! Maar feest of geen feest, om 1 uur gaat de troffel weer en is het weer tijd om aan het werk te gaan. In groep 1 staan de mannen en vrouwen hoog op de steiger te metselen. Gelukkig zijn ze op deze hoogte wel gezekerd. In groep 2 zijn alle huizen inmiddels tot de 1^e verdieping gebouwd en gemetseld. Af en toe wordt er onderling behoorlijk gestreden. Stenen worden geroofd die door de andere groep met bloed, zweet en tranen is gehaald en gestapeld. Onder de bouwers wordt gezocht naar innovatieve oplossingen om het proces efficiënter in te richten. Lege bekertjes en flesjes worden bewerkt om te dienen als trechter, opdat we nog meer muren kunnen bouwen en voegen. Hierover kunnen we nog niet teveel vertellen. Hier moeten we nog patent op aanvragen. De sfeer is geweldig en moe maar voldaan keren we aan het eind van de middag huiswaarts.

 

Daar wacht Nelly de volgende verrassing. Alle reizigers hebben een klein cadeautje voor haar gekocht en we hebben haar een onvergetelijke verjaardag bezorgd. ’s Avonds trakteert ze ons op wijn, bier en knabbeltjes. Dit vergroot nog eens de feestvreugde.

 

Morgen is alweer onze laatste bouwdag. We bouwen morgen van 8 tot 3 uur en daarna nemen de Filippijnen het programma over. Gebruikelijk is dat het eind van een bouwproject wordt afgesloten met een ceremonie en we zijn razend benieuwd wat ze voor ons in petto hebben. Wij nemen in ieder geval de schmink en ballonnen mee om op feestelijke wijze de week met de kinderen en de collega-bouwers af te sluiten.

  

Om jullie vast te laten meegenieten van hetgeen we hier met elkaar realiseren, zijn onze foto’s inmiddels geplaatst op Picasa : Directe link

 

Hartelijke groet van de feestgangers in de Filippijnen.

Marion