We zijn weer terug op honk, home sweet home Nederland en dat is wennen....:
geen 3x per dag warme maaltijd, geen 2 grote lange pauzes, niet altijd vrolijk lachende ranke Philippino's en -na's  en groep kinderen om ons heen, geen massages op het werk, geen wuivende palmen met Kokosnoot!
Gelukkig kunnen we er zelf wat aan doen door hier een beetje van de Filippijnse vrolijkheid te planten. De goede dingen dan...en het echte 'sweet' achterwege laten.
Want met alle suiker en eten bleek in het plaatselijke ziekenhuis ook Diabetes en Hart- en Vaatziekten zonder dik te hoeven zijn, hoogtij te vieren, en op straat was dat ook aan de gebitten te zien.
Ook zij hadden daarnaast last van alle uitlaatgassen en 'fijnstof': problemen met de luchtwegen komen veel voor.

We hebben zeker veel +'en deze reis gehad: vooralsnog geen zieken, één blessure, meegenomen uit Nederland, en een beetje doorloop zonder dat dat leidde tot uitval op de bouwplaats.
Goede voorbereiding was het hele werk: bezoek travel clinics en goed uitgerust vooraf, de luxe hotels, zoveel eten dat niemand meer iets los op straat kocht, tijdig drinken, afwezigheid van Malaria en nauwelijks muggen voor knokkelkoorts etc, op de bouwplaats 'safety first', droog,en goed begeleid vervoer.

Daarnaast zijn we gruwelijk verwend en de laatste dag met kadootjes overgoten: ieder ontving een mooie echte mini-bouwsteen, een certificaat, bloemenkrans en omhelzing.
Als dat al niet genoeg was stopten we onderweg naar Manilla bij de shoppingmall en ja hoor, hit Starbucks voordat de tocht langs/ tussendoor/ over alle stalletjes met parels 'fresh water', schoentjes 'TOMs- one for one- with every pair your purchase, a new pair goes to a child in need', kleding kleding kleding, tasjes 'you buy bag mam' en horloges. Daarnaast vele moderne ariconditioned schone winkels met alle merken die je maar kan bedenken, echt of niet het ziet er gelikt uit. Er zijn zelfs erg goede boekhandels met alles in het Engels en zowel voor alledag als voor welk vakgebied je ook maar kunt bedenken. Eetstalletjes en ware restaurants. /inchecken in het laatste hotelnachtje: Al snel liggen we weer met het merendeel in het zwembad en wordt er 'waterpolo' gespeeld en in de jacuzi bijgepraat. Volgend daarop een spetterend feest met twee (zogenaamde) jarigen en gingen de remmen los op het podium met onze echte sterren en integratie, dansen rond de tafels met de band en ja hoe los zijn die heupen van die Hollanders eigenlijk? Terug langs een palmpasenparade, alles over verharde wegen- veel door Amerikanen aangelegd - en de oorspronkelijk Amerikaanse Jeepneys en lokale tricycles verwisseld voor volledige airco-bussen.

Dit na alle teamwork van karren stenen duwen, 'lijntjes', 'bagga bagga', te veel smurrie, lekkage, ijzeren frameworks, stilliggende of nee toch weer draaiende handmatige cementmolens, knikkende hoofden van degene die er echt verstand van hadden en omhuld in pet/ lapjes voor mond en nek tegen stof zon (ook Fillipino's en na's kunnen verbranden), taaie werkende mannen en vrouwen. Na alle interacties binnen de groep, de voorbeeldstellen die werkten zonder een woord te wisselen, het verbale sparren met de rest, een opname van 'Taxi' of 'Hello Goodbye' op de bouwplaats zou er niets bij zijn, achter elk mens lokaal ontmoet of in de groep, schuilt een uniek mens. En..achter elke white colar worker blijkt een 'blauwe' te schuilen.

Het mooiste bleef natuurlijk de overgang van de Passig river van dag 1 en waar we ook nu weer langsreden- de vele kleine vertrekken voor veel mensen niet waterproof zonder drinkwater, electriciteit of riool en met voor de deur een stinkende rivier vol rotzooi, hanen (gevechten) kippen en duiven, geïnfecteerde honden naar de Vinex wijk in aanbouw van de hele week en een bezoek aan een Vinex wijk die al bewoond was, groen had, spelende kinderen op straat, mogelijkheid tot uitbreiding van afdakje aan je huis tot eigen voorzieningen en banen. En van daaruit of je er nu blijft wonen of als springplank terug naar Manilla gebruikt en uiteindelijk terugkeert naar de dan inmiddels weer stromende rivier met de mooiste planten erlangs zoals reeds deels zichtbaar. Je groeit naar wat men in je ziet, de omgeving waarin je bent, en je ernaar behandelt.

Want hoe je het ook went of keert, soms vergeten we wel eens dat het recht op gezondheid, onderwijs, een dak boven je hoofd, voedsel in je buik voor ons ook niet altijd vanzelfsprekend waren. En wij net als de Filippino's en na's ook periodes met grote gezinnen, Rooms Katholieke, echte recessies en hardship, family troubles, vechtpartijen, politiek door moesten en nu we er zijn, we per ongeluk onze glimlach van tevredenheid en voldaan lieten glippen, de rede waarom we dachten geld nodig te hebben, alsof er nog meer onder de horizon is. Ook wij van alle kanten hulp hebben gehad. Helaas de kranten in vliegtuig berichtten dat je ook in Nederland neergeschoten kan worden, en je daarvoor niet in Amsterdam hoeft te wonen.

Alle reden nu om vandaag weer de schouders er onder te zetten en vrolijk aan de slag te gaan en meer mensen te motiveren aan dergelijk geweldige ervaring deel te nemen.

Vangen, de eerste steen vliegt al weer door de lucht!

Philippines, Salamat Po!

Een berichtje van onze gastheer van Habitat in de Filippijnen zoals hij het letterlijk heeft geschreven.

En voor het eerst was het stil in de djeepney.

http://www.youtube.com/watch?v=LM38w0Eefyk