Vandaag was de 5e en laatste bouwdag in Ghana. Omdat we ons de afgelopen vier dagen behoorlijk hebben ingespannen en dit binnen de groep hier en daar zijn tol eist, zijn we vanochtend wat later van start gegaan dan de vorige vier dagen. Onze meest fanatieke kracht Leo is gisterenavond laat met Karin (onze jarige reisbegeleider, daarover later meer)  en Edward (onze Ghanese begeleider) naar het ziekenhuis gebracht met vermoeidheidsverschijnselen en maag-darm-problematiek. Omdat we hier in een Malariagebied zitten, heeft Leo de nacht uit voorzorg doorgebracht in het ziekenhuis en zal hij in de loop van de dag met Edward richting het hotel gaan.

Onze jarige Karin wordt toegezongen en benadrukt meerdere malen dat zij goed geconserveerd is. Een goede conservering komt met de jaren. Laten we hopen dat dat voor de taart die we haar cadeau hebben gedaan niet geldt.  

Onderweg naar de bouwplaats worden door enkelen van ons echte Ghanese kapmessen gekocht als “souvenir “.  Al gauw blijkt dit onschuldige ogende souvenir ingezet te gaan worden bij salarisonderhandelingen bij aankomst op Schiphol, komende zondag.

Het verdere verloop van de bouwdag tot aan de lunch lijkt op de dagen die hieraan vooraf gingen, maar omdat het geregend heeft, kunnen we bij de twee huisjes waar we de afgelopen drie dagen gemetseld hebben weinig doen, behalve het vullen met grond. Deze “grond” blijkt echter zeer zwaar te verwerken omdat het natte zware ingeklonken vette klei is. Veel van ons brengen de ochtend dan ook door de jungle wandelend en onder de luifel zittend door, maar één groepje blijft moedig weerstand bieden tegen de omstandigheden. Jawel! U raad het al, wanneer u ons gevolgd heeft: de muurvarkens. Ons oppermuurvarken regeert met ijzeren vuist om de afwerking voor de toekomstige bewoners van huisje nummer 5 gereed te maken. De toekomstige eigenares met een van haar vijf kinderen werkt ook hard mee aan het huis.

Na de weer voortreffelijke lunch van onze kok “Peace” vindt de feestelijke afsluiting van de week plaats. Er wordt getrommeld, gezongen en gedanst. Vervolgens zijn er een aantal mensen aan het woord, waaronder mr. Kissi (de uitvoerder van Habitat) en onze eigen Teus. Het hele dorp is uitgelopen om de festiviteiten mee te maken. Na het officiele gedeelte gaat de muziek aan op een enorme muziekinstallatie, die tot in de weide omtrek te horen is. Het is erg leuk om te zien hoe vooral de kinderen helemaal uit hun dak gaan op de muziek. De muziek gaat even uit, omdat huisje nummer 5 symbolisch wordt overgedragen aan de toekomstige bewoners. Het is heel erg mooi om te zien hoe blij ze er mee zijn. De muziek gaat weer aan en er wordt nog een tijdje doorgedanst en gepraat en het sfeertje is erg goed. Ik denk dat niemand van ons dat had willen missen.

Tijdens de terugreis worden Karin en Adrie uit de bus gezet, want Adrie moet naar de kapper. Vijf minuten later begint het te regenen... Bij terugkomst in het hotel is Leo ook weer gezond en wel aanwezig. Karin en Adrie zijn rond een uur of negen terug gekomen bij het hotel, want de chauffeur kon ze moeilijk terug vinden. De taart hebben we ter ere van Karin’s verjaardag opgegeten en deze bleek ook zeer goed geconserveerd te zijn.

Morgen gaan we een dag doorbrengen in de bus van Kumasi naar Accra om vervolgens terug te vliegen naar Nederland na een prachtige, gezellige, inspannende, ontroerende, en-zo-kan-ik-nog-uren-doorgaan-maar-dat-doe-ik-niet-want-dan-wordt-mijn-bier-lauw week in Ghana, die ik voor geen goud had willen missen.

Groetjes Ernst

Vandaag alweer donderdag. Bij het ontbijt bleek al dat niet iedereen even fit was en ook toen we op de bouw aankwamen werd het er niet beter op. Onze “dipdag” was niet woensdag, maar donderdag. De meesten van ons waren redelijk energieloos. Toch begonnen we redelijk enthousiast met metselen van huisjes 2 en 3. De ploeg van huisje 5 kon verder gaan met stucadoren, onder leiding van ons opper muurvarken……..delegeren kan hij overigens best goed. Wat jullie overigens nog niet weten is dat ons opper muurvarken gisteren 2 huwelijksaanzoeken heeft gehad…….maar dat kan hij jullie misschien zelf beter gaan vertellen......

Om 10.30 uur hadden we onze theabreak, waarbij Karin ons vertelde dat wij na de lunch konden stoppen om daarna een schooltje en een gehandicaptentehuis te bezoeken. Na de break weer door met metselen, het was warm en alles ging zwaar vandaag. Ook moesten we de hoogte in met de stenen, dus echt lichter werd het er niet op.

Na de lunch de bus in en het schooltje bezocht, de kinderen vlogen om ons heen en waren zo blij enthousiast om ons te zien. We hebben daar een tas vol met attenties voor hen achter gelaten. Daarna het gehandicapten tehuis bezocht, dat was best heftig. Maar ook deze mensen waren zo blij en dankbaar om ons te zien en zo dankbaar met onze tas met cadeautjes.

Aangekomen in het hotel namen de meeste van ons een duik in het zwembad met een lekker koud biertje erbij. Vanavond een vrije avond, dus we hoefden ons nergens voor te haasten.

Morgen onze laastste dag op de bouwplaats, met z’n allen gaan we nog 1 dag er tegen aan!

 

Groetjes,

Monisha

2 down, 21 still strong. Met bijna de hele groep zijn we naar een ‘Bonfire’ geweest. Een Ghanees feest speciaal voor ons georganiseerd door ‘The Chief’ (zie blog dag 3). Onder een grote arcade-boom werden we getrakteerd op muziek en dans. Zelf werden we uitgenodigd om ons danstalent enthousiast ten toon te spreiden (zie nieuwe foto’s op http://ghanabouwgroep2011.hyves.nl). Wederom, wer d duidelijk dat ‘white men can’t dance’. Onder opzwepend percussie gingen echter de voetjes van de vloer. Bijna iedereen heeft huwelijksaanzoeken gekregen en had al snel 1 tot 5 kinderen op de arm. Een onvergetelijke ervaring.

Goed, terug naar vanochtend. Wederom vroeg uit de veren. De dag begon weer met het versjouwen van metselstenen. Aangezien het vanacht behoorlijk tekeer was gegaan, hadden de stenen veel water opgenomen en waren ze voor je gevoel 2 keer zo zwaar. Een ware beproeving voor elke rug en armspier. Dat wordt straks vast lastig uit bed stappen. We hebben het er voor over, aangezien we vandaag wederom een huiseigenaresse hebben ontmoet, Agnes. Deze weduwe is lerares op een basisschool en heeft zelf 8 kinderen vanaf 5 tot 18 jaar oud. Uit liefde heeft ze daarnaast nog een 9^e kind geadopteerd. We hebben ons diepe respect aan haar getoond. Morgen zal ze, gehuld in BAM-t-shirt, haar opwachting maken om mee te bouwen aan haar nieuwe leven.

Vanochtend liep het overigens even stroef. De communicatie met de Ghaneze bouwvakkers en de Hollandse kaaskoppen liep hier en daar een beetje vast. Na een tactische interventie van Karin (niemand weet precies hoe ze dat aanpakt) was vanmiddag weer helemaal top. De ene laag metselwerk na de andere werd gelegd en er werd gezongen, gedanst en de schuine grappen waren niet van de lucht. Heerlijk om weer het onbevangen enthousiasme van dag 1 terug te hebben op de bouwplaats. Wat een verschil heeft sfeer op de productie. Onze eigen BAM-uitvoerders zullen dit herkennen. Als je hiervan iets wil proeven, dan moet je acheraf de belevenissen van Teus en Ernst in Ghana gaan bekijken. Van deze real-life-soap wordt dagelijks een nieuwe aflevering opgenomen.

Overigens bij huisje 5 is het stucwerk weer hervat. Daar was minder last van een haperende moter. Zeker Taede krijgt bij iedereen altijd een lach op zijn gezicht. Zelfs de Ghanezen, die van het Boerenkool-Fries-Engels al helemaal niets verstaan, snappen de grappen van Taede zonder uitleg. We hebben een ongekend Fries talent aan boord. De uitvoering in dit huisje is totaal overgenomen en de Lean-planning heeft daar zijn intrede gedaan. Daarnaast vond Leendert het vandaag tijd om de lokale financiele situatie van dichtbij te onderzoeken. Hij heeft nog niet kunnen uitleggen waarom het een halve dag moet duren om met een visa-kaart geld bij de bank te halen.

Al dit enthousiasme heeft aan het einde van de dag echer wel zijn tol geeist. Anton en Ernst waren niet meer helemaal op de toppen van hun kunnen en hebben heel verstandig besloten het avondprogramma (zie eerste alinea) te laten schieten. Met name de busreis naar het feest hield ze tegen. De 1^e kilometer vanaf het hotel is namelijk een ultieme beproeving voor machine (bus) en mens (wij). In Nederland zou een mountainbiker deze weg nog overslaan. Karin heeft ‘de patienten’ vanavond verpleegd en ons zojuist verzekerd dat ze morgen weer als jonge goden wakker zullen worden. Kortom, ‘ 21 still strong, 2 even stronger’.

Morgen zullen aan het einde van de bouwdag, waarin we waarschijnlijk huisje 2 geheel op hoogte krijgen en huisje 3 voor 90%, de cadeau’s en hulpgoederen die door onszelf, of door jullie in onze tassen zijn gestopt, een bestemming krijgen. De belevenissen daarvan lees je in het volgende blog. 

Morgen een nieuwe blogger.

Da yie, Hans Wiersma