Expeditie VDNDP plus

RSS Volg dit blog

een terugblik vanaf de keukentafel, zondagmiddag 19 september

Zondagmiddag 19 september
We zijn weer thuis!

Nog even terugkijken op de laatste dagen.
Vrijdagochtend even vroeg als alle dagen, 7.45, vertrokken we naar de bouwplaats.
In de ochtend hebben we allemaal onze laatste restjes energie ingezet en opnieuw blokken in een treintje langs de huisjes geplaatst, mortel aangemaakt en in schalen gesjouwd, waarbij een aantal van ons dat op de  Ghanese wijze deden door de schaal op hun hoofd te dragen, gemetseld en voegen gevuld. De sfeer was een beetje uitgelaten omdat zowel de hollandse als de ghanese bouwers voelden dat het een soort eindsprintje was, maar dat het ook een afronding van een week samenwerken betekende.
Rond half een was het zover dat we moesten stoppen. Gereedschap schoonmaken en opruimen, om vervolgens de klim omhoog te maken naar de lunch. De zes huisjes waaraan we deze week bouwden staan er keurig bij voor Ghanese begrippen en iedereen is onder de indruk van wat we met elkaar bereikt hebben. Wat we zoal deden deze week: funderingsleuven uitgegraven met pikhouweel en schop, metselwerk met zware stenen tot en met steigerhoogte optrekken, voegen vullen die tot wel 70 mm breed zijn, kozijnen stellen, mortel maken met de schop in een speciebed op de grond, opperen met schalen mortel op  ons hoofd en stenen via een keten op hun plek zetten. Ze hebben ons maximaal benut voor het boeken van zo veel mogelijk voortgang. Dat lukt het beste bij het opbouwen van het metselwerk van de muren.

Na de lunch volgde de closingceremony. Ze zouden het kort houden, maar net toen we wilden beginnen kwam het bericht dat de chief er zelf bij wilde zijn, Even wachten dan maar. Dat hoort hier bij het leven, dus ook bij een ceremonie. Uiteindelijk toch maar begonnen, voor de "Nana" (chief) er was, met een dans van twee van de kinderen. Uiteraard werden wij vriendelijk maar dringend verzocht er aan mee te doen doordat de kinderen onze hand pakten en ons de vloer op leidden. Intussen kwam ook de verwachte subchief. Er volgden dankwoorden van meerdere mensen die hartverwarmend waren en ons deden beseffen dat we voor hen echt een bijdrage van betekenis hebben geleverd. Plotseling toch weer consternatie, de big Chief was zelf gekomen en moest natuurlijk met het gepaste ceremonieel worden ontvangen. Ook hij deed een dankwoord en een beroep op ons om de situatie in Nkwantakese in Nederland onder de aandacht te brengen.
Voor iereen was er daarna een persoonlijk aandenken en bedankje, een sjaal met onze naam en de kleuren van Ghana, rood, geel en groen.

We werden uitgenodigd in het huis van de chief en daar getrakteerd op een dranje. Hij verklaarde dat wij ons allemaal als inwoner van Nkwantakese mochten beschouwen en dat dit vanaf heden onze tweede woonplaats is. Terug naar het hotel, 50 minuten in de bus, douchen en omkleden en vervolgens weer terug in de bus, 60 minuten, om rond 19.45 weer op de bouwplaats te zijn voor een afsluitend diner.
Wij hadden alle bouwvakkers en de vrijwilligers uitgenodigd om op onze kosten, samen een maaltijd te houden. Dan blijkt dat cultuurverschillen het soms lastig maken. Wij zouden volgens onze waarden zorgen dat aan een tafel iedereen gelijk zijn of haar eten krijgt en dus samen in de rij voor het buffet. Maar in Ghana is dat zeer ongepast. De Ghanesen waren niet in beweging te krijgen totdat alle hollanders hadden opgeschept. Maar toen gingen ze dan ook echt los waarbij ze er niet voor terugdeinzen hun bord eten in een plastic zakjes te schuiven en dit linea recta doorsturen naar het gezin thuis. Het laat opnieuw, maar een beetje pijnlijk, zien dat een maaltijd zoals wij gewend zijn hier iets bijzonders is. Uiteraard werd er gedanst maar rond 10.00 uur vonden wij het welletjes. Terug naar het hotel, een snelle 40 minuten, en snel slapen.

Zaterdagochtend 6.300 uur aan het onbijt en vervolgens de bus in voor de lange rit terug naar Accra.
Het was stil in de bus, iedereen was moe maar had ook even genoeg aan zichzelf. We moeten veel verwerken van ales wat we gezien, gehoord, geproefd, geroken en gevoeld hebben. Met pijn in de spieren en ook een beetje pijn in het hart reizen we langs al die stalletjes en mensen langs de wegen. Afrika is een bijzonder en totaal ander continent. Het voelt alsof we een week in een andere wereld zijn geweest. In Accra nog wat souveniers op de markt en in de shoppingmall kopen en dan naar het vliegveld.
We vertrekken keurig op tijd, 21.10 lokale tijd. Het lijkt wel een knipoog van dit land waar wachten tot cultuur is geworden. Voor 1 keer gaat het volgens de planning. Zes uur later, om 5.30 uur nederlandse tijd komen we aan op Schiphol. Als bijzonder welkom aan Nederland kunnen we het vliegtuig niet uit omdat de deuren van de gate niet open kunnen. Afrika lijkt met ons meegevlogen te zijn en toch nog even zijn de kop om de hoek te steken.

Afscheid nemen van elkaar na een week intensief met elkaar optrekken voelt raar, het is voorbij maar we zien nu al uit naar de reunie over een aantal weken.

Het heeft ons goed gedaan te merken dat zoveel mensen ons volgden en meeleefden. Dank daarvoor van het hele team.We waarderen het echt als jullie door een reactie laten merken dat je bij ons betrokken was.

Team VDNDP PLUS, dank aan jullie allen, het was een geweldige week.
Don van Dasler 

1 reacties Plaats reactie
Door: wilma visser, 19 september, 18:36

vrijdag 17 sept afscheidswoorden van Edward en Ernest

 

I have had the privilege to host a number of GV teams and its always a great joy for me to be part of that unique experience with the Dutch teams who never lack that sense of humor which is always typical regardless of how youthful or old the team’s composition may be.
The VDNDP Plus expedition team comes with its own uniqueness to affect the lives of people in my country and it is always humbling to find people of such varied status and from relatively affluent societies to sacrifice all that there is they can enjoy to help absolute strangers, who in many cases they might not even get to see again. I ask what is it that would make these people embark on a mission like this and my answer is; It takes a good heart.
But this is the humanity we dream about and what a big change would be made in the world if the example of Habitat Netherlands and the VDNDP Plus expedition team to be precise is emulated the world over and in every small way.
Even though you might not be perhaps popular with this great impact you are making on the lives of beneficiary families like Comfort’s, remember that you will forever remain on their hearts and minds and that makes you the real heroes. Go on to advocate, go on to educate, go on to activate and indecent housing shall be eliminated one day. “Habitat Oyay!!
Edward Ocquaye [HFH Ghana].
 
As a construction expert with HFHG I believe the VDNDP Plus expedition team is one of the best group ever work with. Their team is made up of people of with construction knowledge both men and women and willing to bring their knowledge to bear. They always work to the limit at each working day and willing to work more even when there is no work to be done, thereby creating extra work for themselves. Their team which do not believe in idle standing at work site make them matchless to various teams ever work with. Your work is much recognized by humanity(society) and the future gives you greater chance of working with people in need by providing affordable housing ……. keep on with the good work.
Ernest Kissi[HFH Ghana].
 
Plaats reactie
Door: wilma visser, 18 september, 16:15

Donderdag 16 september 2010

 

Vandaag werd duidelijk dat bij velen de werking van de darmen van zich liet horen. Zowel het ‘niet kunnen’ als het ‘moet snel rennen’ behoort tot de ervaringen. Iedereen kon echter mee naar de bouwplaats en gedurende de dag heeft het de pret niet gedrukt.
We hebben vandaag de meest zonnige dag van de week gehad. Gecombineerd met een zeer hoge luchtvochtigheid is dat zwaar om in te werken. Het resultaat is dat we een behoorlijke persoonlijke bijdrage leveren aan de huizen al is het maar de hoeveelheid zweetdruppels die zich soms in straaltjes mengen in met het water in de metselspecie.
De dag begon een beetje onverwachts met een bezoek aan de school dat eigenlijk gepland was voor de tijd na de lunch. Wat een happening! Zo’n 80 kinderen netjes in rijtjes op leeftijd in groen uniformpje stonden ons op te wachten. Het geheel toonde een discipline die wij nog van vroeger tijden kennen. En dan bedoel ik ook echt vroeger! De kinderen hebben voor ons gezongen. Traditionele kinderliedjes waar we opeens een ‘Vader Jacob’ in herkenden. Na de voorstelling hebben wij nog een voorstelling gegeven met een onvervalste ‘hoofd-shouders-knie en teen’ wat weer een herkenning opriep bij de kinderen die ons een eigen versie in het Ghanees gaven. En dan natuurlijk de groepsfoto waarbij de kinderen ineens wel heel dicht bij die ‘blanke mens’ kwamen. Met grote ogen van verbazing staarden ze ons aan alsof ze niet konden bevatten dat we echte waren. Maar na de foto was het hek van de dam. Kinderen wilden met hun vriendje of vriendinnetje op de foto en steeds als er een foto was genomen werd de fotograaf bedolven onder een massa kinderen die allemaal tegelijk het resultaat wilden bewonderen. Het afscheid was moeilijk maar onvermijdelijk; het werk lag te wachten.
 
Een van de bewoners die mee werkt is Comfort. Gisteren hebben we twee teams op haar huis gezet zodat het huis aan het eind van de week een dak zou hebben. Dat is wel een aardige target voor een week werken. Een gevolg was dat veel mensen elkaar in de weg liepen of niets konden doen omdat alle taken al ingevuld waren. Vandaag is, na overleg, besloten om onze tomeloze energie in te zetten om de fundering van twee nieuwe woningen te graven. Of beter gezegd, te hakken door een 20 cm dikker wortellaag heen om dan vervolgens de onderliggende stinkende grondlaag vermengd met rottende bladeren er uit te scheppen. En de zon scheen vrolijk door.
Na vier dagen kijken we met verwondering naar het proces dat zich in ons voltrekt. Wat is het toch dat we zoveel levensvreugde en levensenergie voelen ondanks dat we elke dag totaal uitgewrongen in het hotel terugkomen? Wat maakt dit werken aan deze eenvoudige huisjes zo bevredigend? Misschien de hartverwarmende gesprekjes tussen de bedrijven door of het voorzichtig contact zoeken wat altijd begint met ‘what is your name?’ Of is het de rust die deze mensen uitstralen, de fierheid in hun houding waarmee ze bouwmaterialen als metselblokken, balken, mortelschalen en speciekuipen met water op hun hoofd kunnen laten balanceren? Of is het de wetenschap iets bij te dragen aan het verbeteren van de levensomstandigheden van mensen die zich zodoende kunnen ontworstelen aan de zuigkracht van een vicieuze cirkel? Of is het dit allemaal tegelijk? Ik weet wel dat deze week me wakker maakt, ik voel me met twee benen midden in de wereld staan en geniet van het vooruitzicht om morgen weer (letterlijk) een steentje bij te dragen.
Vanavond hebben we een toelichting van een aantal locale spilfiguren gekregen op zaken als het systeem van de ‘chiefs’, het huwelijk, het belang van kinderen in een huwelijk en de tradities op het gebied van naamgeving van de kinderen. In de traditie staat het verbinden van families en het veilig stellen van de bloedlijn centraal. Tradities die wij van vroeger kennen en inmiddels door onze ontwikkeling in een rap tempo aan het uithollen zijn.
Morgen de laatste werkdag en vermoeide spieren geven sterke signalen dat ze zich daar op willen voorbereiden en daar is slaap voor nodig. Dus nu naar bed. 
2 reacties Plaats reactie
Door: wilma visser, 17 september, 0:03

Woensdag 15 september 2010

 

Eerst terug na gisteravond. Na het eten zat er een gospelkoor voor ons klaar in de tuin. Niet alleen wij maar ook alle werkers waren uitgenodigd om te swingen, klappen en te zingen. Na een aarzelend begin en vooral nadat de lokale arbeiders waren aangekomen werd er volop gedanst en geklapt, alsof we de hele dag nog niks hadden uitgevoerd. Dit was een mooie gelegenheid om op een andere manier, en onder het genot van een biertje, contact te leggen met onze mede-werkers die zich in hun beste kledij hadden gehesen. Het is bizar als je je realiseert dat voor een rondje van 5 biertjes deze jongens een week moeten werken.
Om 22.00 uur hebben we ze uitgezwaaid en kon na het drinken van een enkel drankje de verdiende(?) nachtrust beginnen.
 
Vanmorgen om 06.00 “kraaide de haan weer” letterlijk en figuurlijk. Nou, de echte haan was al eerder op, zoals iedere ochtend. Uit de verhalen van vandaag hebben we begrepen dat we morgen in plaats van kip een keer haan eten.
We hadden afgesproken om om 06.30 uur te ontbijten, maar dat werd iets later, zodat we ook wat later op de bouwplaats aankwamen.
“Onze mannen” waren al begonnen en nadat onze taken ook snel waren verdeeld kon deze derde bouwdag aanvangen. Als eerste natuurlijk het beruchte treintje van stenen doorgeven. Dit wordt elke dag zwaarder, niet in de laatste plaats omdat het eerste huisje al redelijk op hoogte is en de blokken dus hoog boven het hoofd moeten worden opgetild. Evenwel is ook vandaag een grote sprong voorwaarts gemaakt. Na de lunch, prima klaargemaakt door de plaatselijke kokkin, gooide de regen roet in het eten. Na enig overleg werd besloten dat het werk geen doorgang kon vinden, we waren nog van plan om een uur door te bouwen. De tijd die over was werd gebruikt om Don’s project van vorig jaar, 10 km verderop gelegen, te bekijken en daarna een bezoek te brengen, naar wordt geschreven, de grootste markt van Afrika. Niks teveel geschreven, het   krioelde er van de mensen, bijna net zo veel kooplieden als kopers. Ook hier bleek weer hoe open en vriendelijk de Ghanesen zijn, contacten op de markt waren gauw gelegd. Vanavond wacht ons een eten in de stad, maar daarover morgen meer.
 
Na 2,5 dagen bouwen kunnen we zeggen dat het goed is om dit soort fysieke arbeid eens te doen, dat zal het normale werk in Nederland alleen maar lichter maken.
 
 
5 reacties Plaats reactie
Door: wilma visser, 16 september, 0:16

Dinsdag 14 september 2010

 

Plieb plieb plieb 6:oouur aaaaaaaaahhhh de wekker. Een mooie nieuwe dag is aangebroken, vandaag gaan we er eens echt tegenaan. Gisteren was een beetje inkomen, maar vandaag is er een om de spierballen echt te laten werken. Al voelde dat vanmorgen toch iets anders. Na een ontbijt bestaande uit een omelet, droog wit brood, gebakken groente (met een overdaad aan uien) en een soort frikadelletjes begaven we ons naar de bus. De airco stond al lekker te loeien dus we kwamen bijna bevroren aan. De temperatuur vandaag was prima, veel bewolking en een spatje regen. We waren er helemaal klaar voor. Toen we het dorp op kwamen rijden stonden de kinderen ons alweer op te wachten en uitbundig te zwaaien. Na een wandeling met kozijnen en deurposten op onze schouders arriveerden we bij de bouwplaats waar de lokale bouwvakkers alweer druk in de weer waren met specie. De befaamde 20 kg wegende stenen stonden al voor ons klaar om naar de huisjes gesleept te worden.
Na heel wat noeste arbeid en stenen later waren we toe aan een lunchpauze. Vandaag stond er een keertje geen kip, rijst en salade op de kaart maar verblijdde Vaida ons met een geweldige spaghetti met voldoende koolhydraten om ons de rest van de middag een sterk gevoel te geven zodat we de overige tienduizend kg stenen de huizen in konden sleuren. Na de lunch moesten we nog wel even onze maten doorgeven aan de uit Burkino Faso overgekomen kleermakers die voor ons een Ghanese outfit in elkaar gaan naaien. We konden allemaal een eigen stofje/motiefje uitzoeken waarin wij vrijdag onze bonte avond gaan vieren, en geloof me BONT wordt die avond. Maar goed, we zijn hier om te werken dus daar gingen we in een grote stoet langs de huizen en door het maïsveld met een kozijn op je schouder of een steen in je hand terug naar de bouwplaats voor de laatste uurtjes. Toen we eenmaal uitgeput de bus weer hadden bereikt voor de terugreis zijn we nog even gaan rekenen. 3 huisjes maal 8 lagen maal 100 stenen maal 20 kg = 48000 kg stenen die we in 2 dagen de huizen in hebben gesleept en vervolgens omgetoverd hebben tot een echte woning. Pffff, tijd om met een biertje onze keeltjes te smeren. We hebben net het avondeten achter de kiezen en nu wordt het tijd om met een plaatselijk gospelkoor de, door spierpijn geteisterde, heupjes te laten swingen en onze met bier besprenkelde keeltjes te laten klinken door de Ghanese avond. Tot morgen.

We hebben ook meer foto's geplaatst. Zie de link

 

Plaats reactie
Door: wilma visser, 16 september, 0:11
1 2 3 Volgende
3 pagina's totaal

Bouw een virtueel huis in Ghana

  • 1Leg zelf de fundering
  • 2Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
  • 3Van je donatie worden echte huizen gebouwd
Bouw hier een huis

of doneer op een bestaand huis in Ghana »