Hallo allemaal,

We zijn weer thuis! Allemaal in one piece. Geen ongelukken gebeurd, op een enkele schaafwond na, een blauwe plek omdat de deurpost iets lager was dan gedacht, of een gescheurde teennagel tijdens het voetballen.

De reis van Kumasi naar Accra was verschrikkelijk. We gingen over de hoofdweg en omdat we tol moesten betalen hadden we wel het idee dat de weg dan nèt ietsje beter zou zijn dan de gemiddelde weg in Ghana. Dacht het niet! Op deze hoofdweg was er op sommige stukken gewoon geen weg. Er werd wel gewerkt daar, aan de zijkant lagen giga blokken rots en daartussen alleen rood zand. Grote stofwolken over de hele weg, links en rechts van de 'weg'  kapot gevallen vrachtauto's. We zijn de hele week al door elkaar gehusseld, maar dit keer was het zo mogelijk nog erger. Zelfs Martin vond deze weg voor Ghanese begrepen heel slecht.

We kwamen later in Accra aan dan gepland. Bij een strandtent zouden we lunchen, maar het was al na 2 uur toen we daar aankwamen. We werden gelijk belaagd door allerhande verkopers. Waar ze vandaan kwamen, ik weet het niet. Maar dat het er veel waren, ja dat weet ik wel. Myra zag op het strand paarden, en weg was ze! Kreeg gelijk een andere blik in haar ogen. Klimt op een paard met de eigenaar lopend ernaast. Die moest het echt op een rennen zetten, want Myra zette er gelijk de vaart in. En wij dachten: sh..... gaat ze daar alleen op dat paard. Maar na een aantal minuten kwam ze weer terug met een gelukzalig gezicht.

Na de lunch gingen we een Arts en Craftmarkt bezoeken. Dat was voor degenen die nog geen souvenirs gekocht hadden. Ik denk dat iedereen al kadootjes voor thuis had, maar nog een aantal erbij kan geen kwaad. Als de verkopers op het strand al gehaaid waren, deze verkopers waren nog een haartje erger. Je werd bijna een stalletje ingesleurd. En ze vroegen gelijk exorbitant hoge prijzen omdat ze zoveel obronies (witte mensen) tegelijk zagen. Maar flink afdingen en je kon het artikel toch mee naar huis nemen voor de prijs wat je ervoor wilde geven. Tot bij de ramen en de deur van de bus stonden ze, en op het allerlaatste moment kon je nog echte koopjes halen. Kostte een masker 2 minuten geleden nog 20 Cedi, bij het raam van de bus kon je 2 maskers voor 10 Cedi kopen. Het loonde dus om nog even te wachten.

Hierna zijn we nog even met z'n allen wat gaan drinken bij een zaak vlakbij het vliegveld. Geen vergissing mogelijk want het heette The landing. Hier werd weer gespeecht door Betty en we kregen uit haar handen een oorkonde van Habitat for Humanity Ghana voor onze inzet. We kregen hier ook een lunchpakket om te gebruiken voor het avondeten. Maar in het vliegtuig werd om 11.00 uur nog een avondmaaltijd geserveerd.

Alle djembees zijn op het vliegveld geseald want ze waren echt te groot als handbagage, en gelukkig zijn ze allemaal heel uit het vliegtuig gekomen. Het was een lange nacht in het vliegtuig. Ik kon niet slapen, had een beetje olifantenvoeten gekregen van het zitten in de bus en later in het vliegtuig. Maar lekker bijslapen in mijn eigen bed is toch een stuk lekkerder dan half hangend in een vliegtuigstoel.

Op Schiphol hebben we van elkaar afscheid genomen en zoals verwacht hield een aantal het niet droog. Emo momentje! Door de douane en naar onze families die al stonden te springen om ons te zien. Linda en de kinderen hadden een groot doek gemaakt met welkom thuis Roy en SOR. Leuk gedaan! En toen waren we Arie kwijt, die mocht niet zomaar door de douane want hij moest nog iets aangeven, maar inmiddels was het al een kwartier verder en iedereen liep te zoeken en Lenette heeft hem toen maar laten omroepen. Kwam hij even later aangewandeld en konden zijn kinderen en Wilma hem eindelijk om de hals vliegen.

Ik vond Ghana een geweldige ervaring en heb het met heel veel plezier gedaan. Het was zwaar, het was absoluut geen vakantie hoewel we met elkaar verschrikkelijk hebben gelachen. Altijd was er wel een arm om je heen als je het even niet meer zag zitten. Ik ben blij dat ik mij opgegeven had, want ik had het niet willen missen. Ghana blijft hulp nodig hebben. Want wat wij hebben gedaan is een druppel op een gloeiende plaat maar we hebben 4 gezinnen waanzinnig gelukkig gemaakt met straks een dak boven hun hoofd. Het is voor de bevolking in Kyekyewere denk ik ook fijn om te weten dat er toch mensen zijn die om hen geven en de handen voor hen uit de mouwen willen steken. 

Bedankt dat ik mee mocht helpen!

dikke kus van Lia

hallo allemaal,

Wat hebben we hier een waanzinnige week achter de rug. Het is hier nu 6:40 op zaterdag en dan achter n computertje zitten om dit blog te typen. Gister was het afscheid op onze bouwplaats toch wel iets om nooit meer te vergeten. Het versieren van de huisjes, de aankomst van de chief die aankwam in een grote mercedes en dan in de schaduw wordt gehouden door een parasol. (Zelfs onder het tentdoek waar hij gin zitten) Het dansen met de kinderen was geweldig wat een soepele lichamen hebben die daar hebben wij als stijve hollanders (behalve Celestine) niets te zoeken. En een van mijn persoonlijke hoogpunten het afscheid van een van de Rambo's.

Maar nu gaan we ontbijten zal wel weer eieren worden

Thuisfront tot morgen !!!!

Groetjes van Roy (the killer boy)

Hallo allemaal,

Het zit er op! Het was een zware week, maar wat was het mooi! Onvergetelijk!

Vanmorgen zijn we voor de laatste keer naar Kyekyewere gegaan. Het heeft gisteravond ontzettend geregend en de de weg erheen was zomogelijk nog slechter dan de hele week. En inderdaad, waar we al voor vreesden, de bus is vastgelopen, net op de bouwsite. We waren net uit de bus, en die moest draaien omdat er al feesttenten waren opgezet. Maar zoals er met z’n allen een lijntje gemaakt wordt voor het sjouwen van blokken, is de bus met vereende krachten uit de modder geduwd.

De kinderen hadden op school verteld dat er vandaag een dedication zou zijn. Dedication betekent daar het overdragen van het huis met een namaak of echte sleutel aan de homeowner. En dus, hadden de kinderen een vrije dag gekregen en hingen daar al vroeg rond.

In de ochtend hebben we nog gewerkt aan 3 huisjes. Huisje nr 2 is klaar! We hebben dus echt een huisje af kunnen bouwen. Bij huisje nr 1 en 4 konden vanochtend nog een keer een lijntje gemaakt worden om blokken te sjouwen. Hoeveel? Nou, doe maar 60. Oh, net te weinig, doe er nog maar 20 bij. En zouden er  ook nog 10 in het bijgebouwtje gelegd worden? Tuurlijk, doen we even. Het was vanmorgen bewolkt, dus viel het een beetje mee. De zon is zo heet op je huid, het schroeit er gewoon in. Na de koffiebreak zijn de huisjes versierd voor de ceremonie van vanmiddag. Clair en Esther hadden ballonnen, slingers e.d. bij zich. Maar waar hang je die dingen aan? Gewoon aan een plank of aan de randen van het raam. De vlag van de SOR is opgehangen aan huisje nr 2. Op onze vlag staat ons credo: Comfortabel Wonen! Mooi gezicht op zo’n soort huisje, maar comfortabel voor ons heeft toch wel een heel andere betekenis dan hier in Ghana. Margreet, Lenette, SandraK en Lia hebben een lied gemaakt om vanmiddag voor de Chief met z’n allen te zingen. De melodie was: in Holland staat een huis. De tekst hebben we aangepast, de eerste regel: was In Ghana staat een huis. De volgende regels hebben we daar ook weer op aangepast.

Na de lunch zijn we met z’n allen naar de huisjes gegaan om de sleutel te overhandigen. Huisje nr 4 was als eerste aan de beurt. Lenette viel de eer te beurt om de de sleutel uit te reiken aan Alice, de homeowner. Alice was in tranen en sommigen van ons ook. Zij was ons uiterst dankbaar voor het werk wat wij voor haar gedaan hebben. We hebben daar een groepsfoto gemaakt met Alice en ook de workers. Edward (van Habitat) maakte de foto’s, hij had zo’n 5 toestellen in zijn handen.

Van huisje nr  4 gingen we naar huisje nr 3. Henk mocht daar de sleutel uitreiken aan Grace, en ook daar was het emotioneel en na de groepsfoto hier, gingen we door naar huisje nr 1. Bij huisje nr 1 heeft Desiree de sleutel uitgereikt, zij heeft daar voor het eerst gespeecht. Ook hier werd een groepsfoto gemaakt en daarna gingen we naar huisje nr 2.

Huisje nr 2 is dus helemaal klaar, en de homeowner vertelde dat hij morgen er al in wil trekken. Beetje vlot, want de muren zijn toch nog wel een beetje vochtig. Hij was heel blij, zijn huis werd ingezegend door een priester die een gebed opzegde voor het welzijn van de bewoners.

De homeowner was heel blij en wilde bijna met iedereen apart op de foto. Hij bedankte Harry wel diverse malen. Na deze sleuteloverhandigingen gingen we terug naar de centraleverzamelplek waar we de hele week gegeten hebben.

Hier was een Ghanese djembe band met dansers aangekomen. En zij djembeeden er lustig op los.

Vanaf hier neemt Lenette het over. Ik ga mijn koffer pakken want, zoals de hele week moeten we morgen heeeel vroeg op.

Met de vriendelijke groeten van Lia en voor alle collega’s tot maandag op kantoor. En voor alle belangstellenden: bedankt. We lazen elke avond jullie reakties. Geweldig zoals een heleboel mensen met ons meeleefden.

Daar zijn Dees en ik dan weer.

Toen we terug kwamen lopen van de huisjes passeerden we de Mercedes van de Chief van het dorp, die de dag ervoor trouwens uit een aardige cabrio stapte, het moet niet gekker worden.

Toen wij op de rode stoeltjes, waarvan de poten steeds vreemder gaan staan en gammeler warden, plaats hadden genomen, kwam de Chief in gezelschap van zijn linguisten de open plek op. Tradities zijn tradities en het was dan ook een mooi gezicht dat hij in een ander prachtig gewaad onder een enorme parasol, die door een “eldest” werd gedragen aan kwam schrijden.

De parasol bleef op, ook toen hij onder een luifel tegenover ons allemaal kwam te zitten. Je mag hem niet in de ogen kijken, maar toch doe je dat iedere keer stiekem wel!

Hij danste met de kinder dansgroep, het zag er komisch uit in zo’n gewaad. Ze stampen op de grond en maken prachtige bewegingen met hun handen, voeten maar vooral hun billen. Alles en iedereen in de omgeving danst mee. Hoe die Ghanezen kunnen bewegen, wij kunnen er alleen maar jaloers op zijn.

Harry moest volgens het programma als eerste speechen. Hij had dat ‘s middags lekker rustig tussen tientallen kinderen onder eenpalmboom, met brilletje, voor zitten bereiden. We boden hulp aan, maar dat was niet nodig. Toch werd hij iedere keer afgeleid, want wij zaten een liedje te make nom later mee op te kunnen treden.

Daarna sprak de Chief, die heel ver aan de overkant zat, daar was weinig van te verstaan. Waarschijnlijk bedankt hij weer voor de jenever van Sandra uit het Schiedamse museum.

De dansers waren geweldig om naar te kijken, kinderen nog. Een meisje kwam vlak voor me staan en bleef maar met alles schudden, boog zich voorover en fluisterde in mijn oor dat ze geld wilde. We zijn goed geinstrueerd en dus gaf ik niks.

Een voor een mochten we later bij de Chief komen die on seen sjaal overhandigde met onze voor- en achternaam. Een prachtig gebaar.

Hierna gaf Grace ons een armbandje met Ghana erop, zij is ook een van trotse en dankbare huiseigenaren.

Na nog een poosje met iedereen gedanst te hebben was het weer tijd om te gaan. Drijfnat, doodmoe, en onder de indruk van de danskwaliteiten van Celestine, echt op zijn Afrikaans!

Dees had haar schoenen neergezet en zag plotseling dat er een jongen in stond. Het waren nieuwe dus ze moest ze terug….

Hup de bus in, de kinderen wilden niet ons niet loslaten, velen van ons hadden het daar heel moeilijk mee.

De Nike schoenen van Corrine bleven ook in Ghana, 2 knulletjes waren er heel blij mee, ieder 1 schoen.

Niemand wilde meer een pilse bij de Chief drinken, we wilden alleen maar onder de douche. Het was wat moeilijk om te zeggen tegen iemand van koninklijke bloede, maar hij was niet beledigd en lie teen kratje in de bus zetten. Proost onderweg…

Bij het hotel wachtte nog een verrassing, een reggaeband was aan het spelen. Heerlijk gegeten, Harry nog een dankwoordje aan iedereen, ook Gertjan Hagen sprak uit dat het een hele bijzondere week was geweest . Hij vond het jammer dat wij allemaal al die jaren dat hij in de RvC zat verstopt voor hem waren. Wij vinden dat ook jammer want hij was heel gezellig, zeker in zijn lawaaioverhemd dat special in het dorp voor hem werd gemaakt.

De 6 meiden die een jurk hadden laten maken gaven heel professioneel een modeshow langs het zwembad (waar we nooit in gezwommen hebben, geen tijd) weg. Al dansend op de muziek. Bij iedereen was er wel een klein iets aan de jurk, ik kan er b.v. geen adem in halen, maar dat kan in Nederland wel verholpen worden. We waren een groot success. Toen Dees mijn stof in de winkel zag vond ze het een mooi tafelkleed maar nu vond ze het toch wel een mooie jurk geworden. Hoera!

Ik ga stoppen, Myra heeft volgens Lia spijt dat zee en weekendtas aan mij gaf omdat ik op de heenreis al 25.7 kg aan koffer had. Maar ik laat die vreselijke afritsbare broeken van de ANWB hier, evenals mijn lievelings wandelschoenen.  Misschien dat dat iets scheelt maar ik heb veel souvenirs gekocht.

Jammer, het is voorbij. Het was een zeer speciale ervaring. Je denkt er van te voren wel over na, maar je kan het niet bevatten. Zo hard gewerkt, zo gelachen, zo gehuild, zo gezweet, zo gedansd, zo samengewerkt, zo gepresteerd, zo voor elkaar gezorgd, zo veel geleerd, zo veel goeds neergezet.

Bedankt, dat we dit mee mochten maken, een ervaring om nooit te vergeten.

Dikke zoen van Dees en Lenette

Beste Spiriters,

Jullie hebben ons kunnen volgen via de blogs. Maar nu een berichtje van mij speciaal voor de Spiriters. De bouwweek is helaas voorbij maar het was een overgetelijke ervaring. Vandaag hebben we de huisjes afgebouwd en symbolisch overgedragen aan de huiseigenaren. Deze bouwweek was bijna net zo zwaar als een week training geven. Maar ik heb de hele week toch niet echt aan jullie gedacht. Ik wil iedereen bedanken die op het Spirit Henkes House gedoneerd heeft, ik kan jullie zeggen dat het de moeite waard is om hier op te storten. Jullie giften worden dubbel en dwars goed besteed. Daarom roep ik hierbij iedereen die nog niets gegeven heeft, te geven en iedereen die al gegeven heeft, nog een keer te geven. Hiervoor dank.  Morgen gaan we weer naar huis en ik zie er naar uit om iedereen volgende week weer op de atletiekbaan te zien, daar zal ik alle verhalen in geuren en kleuren vertellen.

Dat was het dan voor deze keer.

Trainer en loper Henk