Hallo allemaal,

We zijn weer thuis! Allemaal in one piece. Geen ongelukken gebeurd, op een enkele schaafwond na, een blauwe plek omdat de deurpost iets lager was dan gedacht, of een gescheurde teennagel tijdens het voetballen.

De reis van Kumasi naar Accra was verschrikkelijk. We gingen over de hoofdweg en omdat we tol moesten betalen hadden we wel het idee dat de weg dan nèt ietsje beter zou zijn dan de gemiddelde weg in Ghana. Dacht het niet! Op deze hoofdweg was er op sommige stukken gewoon geen weg. Er werd wel gewerkt daar, aan de zijkant lagen giga blokken rots en daartussen alleen rood zand. Grote stofwolken over de hele weg, links en rechts van de 'weg'  kapot gevallen vrachtauto's. We zijn de hele week al door elkaar gehusseld, maar dit keer was het zo mogelijk nog erger. Zelfs Martin vond deze weg voor Ghanese begrepen heel slecht.

We kwamen later in Accra aan dan gepland. Bij een strandtent zouden we lunchen, maar het was al na 2 uur toen we daar aankwamen. We werden gelijk belaagd door allerhande verkopers. Waar ze vandaan kwamen, ik weet het niet. Maar dat het er veel waren, ja dat weet ik wel. Myra zag op het strand paarden, en weg was ze! Kreeg gelijk een andere blik in haar ogen. Klimt op een paard met de eigenaar lopend ernaast. Die moest het echt op een rennen zetten, want Myra zette er gelijk de vaart in. En wij dachten: sh..... gaat ze daar alleen op dat paard. Maar na een aantal minuten kwam ze weer terug met een gelukzalig gezicht.

Na de lunch gingen we een Arts en Craftmarkt bezoeken. Dat was voor degenen die nog geen souvenirs gekocht hadden. Ik denk dat iedereen al kadootjes voor thuis had, maar nog een aantal erbij kan geen kwaad. Als de verkopers op het strand al gehaaid waren, deze verkopers waren nog een haartje erger. Je werd bijna een stalletje ingesleurd. En ze vroegen gelijk exorbitant hoge prijzen omdat ze zoveel obronies (witte mensen) tegelijk zagen. Maar flink afdingen en je kon het artikel toch mee naar huis nemen voor de prijs wat je ervoor wilde geven. Tot bij de ramen en de deur van de bus stonden ze, en op het allerlaatste moment kon je nog echte koopjes halen. Kostte een masker 2 minuten geleden nog 20 Cedi, bij het raam van de bus kon je 2 maskers voor 10 Cedi kopen. Het loonde dus om nog even te wachten.

Hierna zijn we nog even met z'n allen wat gaan drinken bij een zaak vlakbij het vliegveld. Geen vergissing mogelijk want het heette The landing. Hier werd weer gespeecht door Betty en we kregen uit haar handen een oorkonde van Habitat for Humanity Ghana voor onze inzet. We kregen hier ook een lunchpakket om te gebruiken voor het avondeten. Maar in het vliegtuig werd om 11.00 uur nog een avondmaaltijd geserveerd.

Alle djembees zijn op het vliegveld geseald want ze waren echt te groot als handbagage, en gelukkig zijn ze allemaal heel uit het vliegtuig gekomen. Het was een lange nacht in het vliegtuig. Ik kon niet slapen, had een beetje olifantenvoeten gekregen van het zitten in de bus en later in het vliegtuig. Maar lekker bijslapen in mijn eigen bed is toch een stuk lekkerder dan half hangend in een vliegtuigstoel.

Op Schiphol hebben we van elkaar afscheid genomen en zoals verwacht hield een aantal het niet droog. Emo momentje! Door de douane en naar onze families die al stonden te springen om ons te zien. Linda en de kinderen hadden een groot doek gemaakt met welkom thuis Roy en SOR. Leuk gedaan! En toen waren we Arie kwijt, die mocht niet zomaar door de douane want hij moest nog iets aangeven, maar inmiddels was het al een kwartier verder en iedereen liep te zoeken en Lenette heeft hem toen maar laten omroepen. Kwam hij even later aangewandeld en konden zijn kinderen en Wilma hem eindelijk om de hals vliegen.

Ik vond Ghana een geweldige ervaring en heb het met heel veel plezier gedaan. Het was zwaar, het was absoluut geen vakantie hoewel we met elkaar verschrikkelijk hebben gelachen. Altijd was er wel een arm om je heen als je het even niet meer zag zitten. Ik ben blij dat ik mij opgegeven had, want ik had het niet willen missen. Ghana blijft hulp nodig hebben. Want wat wij hebben gedaan is een druppel op een gloeiende plaat maar we hebben 4 gezinnen waanzinnig gelukkig gemaakt met straks een dak boven hun hoofd. Het is voor de bevolking in Kyekyewere denk ik ook fijn om te weten dat er toch mensen zijn die om hen geven en de handen voor hen uit de mouwen willen steken. 

Bedankt dat ik mee mocht helpen!

dikke kus van Lia

Wouw,,,,,wat een verslag zeg! Heb het met kippenvel gelezen en met bewondering. Ik heb heel veel respect voor jullie allemaal en klap hier achter de computer in mijn handen voor jullie!!! Top prestaties! Top verhalen, top foto's . Dank jullie wel voor het delen. Groeten van Karin, de zus van Dees en de tante van Nicole.