Het is zaterdagmiddag zes uur, de foto's van onze laatste dag in het dorp gaan online. Over een uur eten we nog even en dan vertrekken we naar het vliegveld. Misschien dat er vanuit Nederland nog een laatste update komt, maar voor nu is dit het even. Het was een groot plezier het blog bij te houden. Blijf reageren, dat vinden we hier erg leuk om te lezen! En dat lezen kan vannacht ook vanaf het vliegveld van Chennai..!

Matthijs

Slecht weer! Onze tent dreigt te bezwijken onder de waterlast. Hans-Peter Brinker probeert een gaatje dicht te houden.

De weg naar de moskee, hutten afgewisseld met Habitat-huizen (en vee). Uiteindelijk moeten alle hutten vervangen zijn door stenen huizen.

Zo'n zonnebril is erg handig tegen verfspatten. En je ziet er nog leuk uit ook..! Annalies schildert met stijl.

In het tweede huis wat overgedragen wordt werkt een ander team keihard om het schilderwerk af te krijgen. Ellis en Hans laten een gelukwens achter.

We gaan ons klaarmaken voor de feestelijke overdracht van twee huizen. De heren krijgen hulp bij het aantrekken van de traditionele dracht. Klaas houdt van bovenaf de boel in de gaten.

De heren kleden zich om in een dubbel klaslokaal, hetzelfde als waar later een feest wordt georganiseerd. Rondom schoolborden met hier waarschijnlijk een biologieles.

De mannen zjin klaar voor de festiviteiten, maar wat is er nou zo interessant?

Dit dus. De dames in de sari's. Een kleurrijk koppel!

Extra aandacht voor onze teamleider Margo. Mooie schoenen Margo!

Na de openingshandelingen en warme ontvangst door de bewoners (in dit geval Jaffar en zjin gezin), tijd voor een groepsfoto bij het overgedragen huis. Een heel belangrijk moment voor het gezin.

Dan direct door naar huis twee, ook dat wordt overgedragen. De bewoners knippen samen met Klaas, Annalies en Oda het lintje door. Je ziet duidelijk dat de heer des huizes ook hard meegeschilderd heeft..!

En ook hier natuurlijk een groepsportret. Deze mensen waren zo enorm blij met het huis en onze hulp, erg ontroerend.

Drie dagen eerder was daar een geitje geboren. Het beestje lag tijdens de opening vredig naast de voordeur te slapen. En we noemen het Klaas..!

Dan naar het schoolgebouw waar wordt gespeeched, gedanst, kado's worden overhandigd en vreugde en respect worden gedeeld. Knalharde Indiase muziek en de jongens en meiden gaan helemaal uit hun dak.

En het wordt drukker, en warmer, en drukker, en warmer... Margo speecht, vertaald door Charly.

Zelfs buiten staan rijen mensen voor de deuren en ramen. Wat moeten ze nou van Pieter!?

Op het hoogtepunt van feest is het een groot pandemonium. Direct daarna vertrekken we naar ons hotel. Het zit er -voor nu- op. Als laatste een foto van tijdens het feest. Om deze gassies gaat het uiteindelijk allemaal!

Met stortbuien en aanhoudende regen komen we aan op de bouwplaats. De vaste activiteiten in de verschillende huizen worden weer gestart waaronder schilderen, beton storten en stenen sjouwen. Na de lunch laten de dames zich aankleden door indiase dames in hun reeds gekochte en meegebrachte sari' s. Na wat extra make-up en nagelverzorging showden zij hun kleding bij de mannen die inmiddels een indiase doti aan hebben. Vervolgens gaan we in optocht richting het eerste op te leveren huis van een moslim gezin. Dit huis was versierd met slingers en ballonnen. Daar werd het lint doorgeknipt door Ellis die samen met Matthijs, Hans en Koop heel veel schilderwerk hadden verricht. Het gezin wordt door ons allen toegezongen en good luck gewenst. De stoet gaat vervolgens naar het tweede huis dat ook was versierd. Het gezin bestaande uit vader, moeder en drie kinderen waarvan de oudste dochter (15 jaar) volgende maand gaat trouwen,  zijn zeer verguld met hun opgeleverde huis. De moeder wordt eigenaar van de woning. Zo dankbaar zijn deze mensen dat zij de voeten van Klaas en Annelies (bijna) kusten. Dit was een emotioneel moment !

Een ander emotioneel moment van die dag was een bezoek aan het huis van het vriendinnetje van Guda ' Senommely'. Eerder in de week werd al duidelijk dat zij uit een armer gezin komt. Het huis was van klei/leem met een dak van palmbladeren. Senommely stelde Elly en Guda voor aan haar moeder. Zij vroeg of we even binnen wilden kijken. De deur ging open, echter wij knielden bij de ingang en zagen een poes. Zij gebaarde dat we verder in de deuropening moesten komen en wij dachten dat de poes een nestje jongen had. Tot onze verbazing sleepte de moeder een kleed met een zwaar gehandicapt kind achter een donker muurtje vandaan. We schokken enorm. Hoe ga je hier mee om......

Verder die middag werden we in de school gefeteerd door de schoolkinderen met dans en muziek. Er werd ook gespeeched door Harry en Margo. De kinderen die eerder in die week gewonnen hadden met de kinderspelen kregen een prijs. Ook werden de kinderen die hadden gedanst verrast met een broodtrommeltje. En elk gezin waar we afgelopen week voor hadden gebouwd, ontvingen een emmer waar zij hun afval in kunnen deponeren. De middag liep enorm uit en na een emotioneel afscheid van de mensen vertrokken we weer naar het hotel waar we het diner op het dakterras van het hotel nuttigden. Wat een contrast !!

Wieki en Guda.

Namens de commissie 'bouwreis India' en ook een beetje als ex-voorzitter van vorig jaar van de club en natuurlijk namens de helaas afwezige Jelle, voorzitter van de bouwreiscommissie, neem ik graag het woord, om namens jullie allemaal de betrokken organisaties en mensen te bedanken voor alles wat zich de afgelopen periode heeft voorgedaan.
Maar waar te beginnen en waar te eindigen. In dit  “incredible India”  hebben we deze week samen veel meegemaakt. Toen we aan dit avontuur begonnen, 24 december 2010,  zijn er in de loop der tijd door de deelnemers verwachtingen geuit, die op het kaartje en op de rugzijde van het Habitatshirt staan vermeld. Verwachtingen die allemaal zijn uitgekomen of zelfs zijn overtroffen.
Om te beginnen: het motto van ons bestuursjaar was “binden en verbinden”. Als ik het eerste deel neem, binding in en aan de club en ook onderling, dan denk ik dat we nu wel een heel hecht gezelschap zijn geworden. Het met elkaar opdoen van onuitwisbare indrukken en het delen van emoties zullen blijvende herinneringen geven.  Zoiets maak je zelden mee.  Ik denk ook dat  er nauwelijks  Nederlandse Rotaryclubs zijn die ons op dit gebied zijn voorgegaan.  We moeten dan ook hierover publiceren in het Rotaryblad, lijkt me.
Als ik kijk naar andere verwachtingen die waren uitgesproken, zoals innerlijke bewustwording, ervaringen delen, afstand nemen, samen als groep iets betekenen voor mensen die het minder hebben en tenslotte ook willen bijdragen aan betere leefomstandigheden, dan denk ik dat we daarin zijn geslaagd, al is het maar op zeer bescheiden schaal.  Er is een begin gemaakt en het gaat niet alleen om building homes, het gaat ook om transforming communities en changing lives.   Niet echt iets gerings.
We hebben een schitterende week gehad en hebben veel bereikt op divers gebied. Een schitterende week door onszelf, door de sponsors die geholpen hebben deze reis mogelijk te maken, door de cheesegolfactiviteiten die we gedaan hebben en door de eigen financiele inbreng. Ik  dank namens de groep Harry voor zijn niet aflatende inzet om sponsors te vinden. Op onnavolgbare wijze is het hem gelukt het deelnemersbedrag op ongeveer 1000  Euro te houden, waardoor deze bouwreis voor meer mensen bereikbaar werd. Een prachtig resultaat en dank aan Harry en alle sponsors is op z’n plaats.
Naast het Habitatprogramma waar ik zo op terug kom, is ook door Renie veel ondernomen.  In de week voorafgaande aan de bouwreis heeft een kleine groep een prachtige reis gemaakt en eerlijk gezegd hebben we  eigenlijk alleen maar gebruik en misschien wel misbruik gemaakt van zijn acticviteiten. Alles was geregeld en we hoefden alleen maar  ja te zeggen. Soms wilde hij ook ons menu nog bepalen, maar dat lukte niet echt.  Hij wil trouwens niet anders. Renie vindt het leuk om te organiseren en zijn kennis te delen.  Ook regelde Renie bezoeken aan Rotaryclubs. Er zijn nog 2 Rotaryclubs te gaan en de ene is zaterdagavond voor ons vertrek van het vliegtuig beschikbaar om ons te ontvangen. Dat is allemaal te krap in de tijd zou ik jullie kunnen horen zeggen, maar overleg met Jet airlines heeft opgeleverd dat ze bereid zijn hun reisprogramma aan te passen en een bepaalde vertraging te organiseren als wij dat per se willen. De andere mogelijkheid van de 2de nog beschikbare Rotaryclub is zondagmorgen, maar dan zou de vlucht een dag uitgesteld moeten worden, waartoe Jet airlines ook bereid is. Maar omdat van uitstel vaak afstel komt lijkt ons dat geen goede optie. Charly zegt altijd: zeg maar wat je wilt, in India kan alles, we regelen het.
Dus als we nog een Rotaryclub willen bezoeken, het kan het nog. Meld het vanavond nog aan Renie.

We hebben als verbinding, het tweede woord van ons motto, contact gezocht met de buitenwereld, zelfs met een ander continent. De internationale president , even terzijde: nu een man uit India, riep in mijn bestuursjaar o.a. afstanden te verkleinen door bruggen te slaan tussen de continenten, (bridging continents) . De verbinding is gelegd door Habitat for Humanity op voorstel van Harry, de expert in onze club als het om ontwikkelingswerk gaat. Ook daarvoor veel dank aan Harry.
Habitat is een organisatie, hebben we nu gemerkt, die prachtig werk verricht en ook prachtige mensen in dienst heeft. Niet alleen aan Nederlandse zijde in de personen van Margo, Nicoli en Bert, maar ook aan Indiase zijde in de personen van Charly en zijn crew Jason, Titus en Sunder en Radja.
Aan Nederlandse zijde  is in de voorbereidingsfase met veel enthousiasme veel geinvesteerd in de realisatie van deze bijzondere reis. Perfect allemaal. Ze vertelden wat we konden verwachten, maar nu we het aan den lijve hebben ondervonden is dat allemaal versterkt doordat we het zelf hebben gezien, geroken, gevoeld en gehoord. Een fascinerende en intrigerende ervaring voor velen en wat mij betreft een life changing experience. Heel veel dank aan de Nederlandse kant van Habitat. Ik kom straks weer bij jullie.
De werkelijke situatie is dat Habitat India via de daadwerkelijke bouw van huizen en zoals eerder gezegd, transforming communites en changing lives, ons hebben betrokken bij een heel apart land.  Een economische grootmacht in de toekomst door alleen al het aantal inwoners, een land in opbouw en bezig met veranderingen en dat met mensen als leider Charly die we hebben zien opereren in onze week. Met dit soort mensen die zo veelzijdig en zo gemotiveerd de klussen klaren, hoop ik dat India snel de verschillen recht trekt.  Charly en zijn crew vertelden de mop over de diepgravende landen als de VS, Moskou en India om te zoeken naar bewijzen van hun groot zijn in het verleden.  De ene vond bewijzen dat ze heel lang geleden al electriciteit hadden, de ander  telefoon, maar India vond niets om wat dan ook te bewijzen. Hun conclusie was dat ze in het verre verleden dus al draadloze telefonie hadden.  Met de woorden: ach wij in India zijn al blij met niets. De nuchterheid en de leidinggevende kwaliteiten van Charly zijn van heel grote waarde geweest voor dit project, dat tenauwernood door kon gaan vanwege de hevige regenval in de weken daarvoor.
Eigenlijk kom ik superlatieven te kort. Daarom willen we Charly en zijn crew enorm bedanken. We willen ze daarom ook allemaal bij onze Rotaryclub Alkmaar betrekken door de langdurige verbinding aan te gaan en ze memorabel lid van onze club te maken.
En dat doen we door Guda het Rotaryshirt te laten uitreiken.  Maar ook door aan de twee leiders Charly en Margo het vaantje van onze club te overhandigen, als ook  de prachtige overalls van Guda aan te bieden. 
 
Het was buitengewoon enerverend allemaal! We gingen heel ver weg maar de beleving kwam wel heel dichtbij!
 
Rudy van Leussen.

Met een knetterende kortsluiting en een forse regenbui begonnen we de nieuwe dag.

Op de markt verkopen ze alles per kilo, alleen de bloemen per ons. Daar maken ze mooie slingers van.

De bouwplaats stond blank. Werken met cement was afgelast. Moeder natuur  is blijkbaar geen specie-aliste. Soppend door de bagger vonden we onze weg. Klussen was wel mogelijk:stenen sjouwen, muren witten en deuren verven. Pieter heeft zich ingezet om het plafond van een Moslimhuis te witten. De huiseigenaren waren ons dankbaar.

De lunch was opnieuw waterig door de regen, maar de kwaliteit van het eten was ongeevenaard. Smullen en nieuwe energie opdoen!

De afsluiting van de dag vormde een kleurwedstrijd voor de hoogste klas van de school. Er waren mooie prijzen: een lineaal ( 2x) als hoofdprijs en een pen als prijs voor iedereen.

Vervolgens liet RC Alkmaar zich van haar beste kant zien. Gezamenlijk was besloten elke scholier 3 schriften en 1 balpen te geven. Maar liefst 250 gretige handen en evenveel stralende gezichten. De kosten, ca. R 7.800 zijn voor onze rekening.

Al met al : weer een dag vol emoties, plezier en onuitwisbare indrukken.

Nel en Jan