Het eind van onze bouwweek is daar. Tenminste, we hopen dat we nog gaan bouwen. Wij zijn uitgenodigd om de overdrachtceremonie mee te maken van twee Habitathuizen in een ander dorp dan Nesal.Vrijwilligersgroepen van het bedrijf Stiho hebben in dit dorp gewerkt. Ondanks het feit dat wij daar zelf niets hebben gedaan, is het goed om een voorbeeld van het eindresultaat van onze inspanningen te zien. De officiële overdracht van huizen ligt in India overigens niet alleen aan het feit of een huis af is. Via rituelen wordt een ‘auspicious time’ bepaald waarop bepaalde bouwactiviteiten moeten plaatsvinden. Een dak op het huis, de kleur van de verf op de muren, de oplevering: alles is bepaald door de sterren. Na toespraakjes, werd het lintje in de deuropening doorgeknipt en konden we de huisjes betreden - rechtervoet eerst -  voor de inzegening.

Naast het tweede huis dat was opgeleverd stond nog een huis met een bijzonder verhaal. Van dit Habitathuis was de eigenaar tijdens de bouwreis van een Nederlands vrijwilligersteam overleden. De bouw werd toen stopgezet. De zoon van de eigenaar en mensen uit het dorp (natúúrlijk geïnspireerd door Habitat) hebben het huis samen op eigen kracht afgebouwd.

Vervolgens werden we voorgelicht over hoe huiseigenaren met een laag inkomen een huis kunnen financieren. REAL, de partnerorganisatie van Habitat, coördineert zelfhulpvrouwengroepen in rurale gebieden in India. Elke groep ontvangt een lening via een microkrediet. Dit geld wordt gebruikt voor het opzetten van small businesses, zoals het vervaardigen en verkopen van vlechtwerk en kaarsen. De opbrengst wordt evenredig verdeeld over de leden. Een vrouw kan er voor kiezen dit geld te gebruiken om een huis te bouwen in samenwerking met REAL en Habitat. De lening gaat via de vrouw dus wordt zij ook de eigenaar van het huis. Keurige kasboekjes en ander papierwerk werden trots getoond. Omdat wij er toch waren werd elke vrouwengroep officieel een bedrag overhandigd voor investering in materialen .Dit geld was door twee jongens uit Ierland, Andrew en Kevin, die een maand (!!!) met hun school in het dorp hadden gebouwd geschonken. Er waren tranen.

We waren er wel weer aan toe om zelf iets te doen. Terug naar ‘ons’dorp. Daar konden we onze swing weer uitoefenen bij het doorgeven van behoorlijk wat bakstenen. The Indian Chef, Charly, gaf hierna een kookcursus. Men neme: een wankel tafeltje, een gaspit die het niet doet, een benauwd schoollokaaltje en wat poedertjes uit een zakje. Et voilá: Indiaase chai met chapatti. Een waar culinair hoogstandje.

Even later  moesten we ons in onze nieuw aangeschafte sari’s en chudidars wikkelen, dan wel hijsen. Een aantal vrouwen uit het dorp waren enthousiaste stylistes en visagistes geworden. We zagen er prachtig uit. We werden getrakteerd op een cultureel programma met dansende meisjes en jongens uit het dorp. Vooral Jasonkar, de 10 jarige Nesalese playboy, kon zo in een Bollywood film meedoen. Hij deed erg zijn best (speciaal voor Lilian). Onze brijdrage - het houden van Oudhollandse spelletjes -ontaardde enigszins in een chaos. Wat een verschil met het begin. Toen kwamen de mensen aarzelend eens kijken wat al die vrouwen in grote bouwvakschoenen kwamen doen. Nu was het hele dorp uitgelopen om ons feestelijke afscheid mee te maken.

We zullen dit nooit vergeten. De mensen in Nesal zullen ons zeker ook niet vergeten, vooral als de gigantische banner met groepsfoto aan de dorpsschool blijft hangen. Dit is het einde van het bouwen, maar ook een begin van een nieuwe fase in het leven van vele mensen.

Sheila en Annelies (en Tanja, Carina, Anja, Nanna, Désirée, Lilian, Jennifer, Carolien, Natasja, Meike en Margot)

Ooit beton gestort voor 1000 ‘square feet’ in ongeveer 36 graden Celsius in de blakerende zon? Vandaag gingen wij met de gehele groep aan de slag op 1 locatie in het dorp. Het doel was het storten van een dak van cement, maar niet eerder dan dat de cementmolen en de hulpmiddelen ritueel gezegend waren voor de arbeid. De betonmolen was zelfs versierd met bloemen, onder andere omdat het ook een dankdag voor handarbeiders is. Op de ‘roof’ stonden de arbeiders die in 1^e instantie dachten dat ze beter af waren zonder 13 Nederlandse dames. We kregen een ‘proof’ tijd van wel 10 hele minuten. Kennelijk was het tempo overtuigend waarmee we loodzware schalen met cement doorgaven van de cementmolen tot op de steiger. Er verschenen meer lachende gezichten die over de rand van de ‘roof’ naar beneden keken. Cement droogt bijzonder snel in de blakerende zon; pauzeren was er niet bij. We hadden het vuur aan onze schenen; en op onze schouders, neuzen en armen. Vele handen maken ‘licht’ werk; allerlei dames en heren uit het dorp hielpen mee. De samenwerking met de dorpsbewoners schept behalve cement ook een daadwerkelijke band. We hebben vanaf een ander dak nog het eindresultaat bekeken en van daaruit werd er aan de overkant gewuifd en ja hoor; een uitnodiging ook daar te komen werken. We besloten nog voor de lunch de overbuurman te helpen met het omhoog krijgen van honderden bakstenen van grond tot 1^e etage. Na ook die klus stond menig hoofd ‘on fire’.

Verkoeling gezocht in onze lunchtent; maar er was geen briesje te bekennen. Het afkoelen moest wachten tot het zwembad van het hotel.

Hierna was er tijd voor een bezoek aan de tempel, waar er vast honderden van zijn in Pondicherry. De tempel die wij bezochten staat in de Franse wijk. Een hele klus om hier te komen met de benenwagen. Oversteken is levensgevaarlijk en de claxons ‘drive you crazy’. Gelukkig hebben wij alles overleefd, zelfs de voorbijkomende olifant (die symbool staat voor Ganesh). Hoe leuk is het net op de goede plek te zijn om dit allemaal mee te maken. Incredible India! Vandaag was het uitgerekend ‘Ganesh vereer-dag. Meest verbazingwekkend voor ons was, dat de olifant die we op straat tegenkwamen, ook daadwerkelijk in een deel van de tempel leeft.

Na het kopen van toepasselijke souvenirs, stond er nog 1 onderdeel op het programma. Namelijk ons fysiek voorbereiden op de slotceremonie van morgen. Leuk zo’n plan om met 13 vrouwen lokale kledij - namelijk een sari of een variant zoals Charly dat noemt een ‘top, pants and scarf’ - te dragen op ons laatste uur in het dorp Nesal. Hadden we die dag nog niet genoeg gezweet; wat een gedoe om te slagen in een winkel met duizenden kleuren stoffen, patronen, kraaltjes, paillettes en meer dan voldoende zeer aanhoudend dreigende verkopers. Het werd bijna geestelijk gezien shop till you drop. Sommigen kochten de zaak leeg en hadden bijna ieder een eigen tuktuk als vervoermiddel naar het hotel nodig. Anderen slaagden niet met Nederlandse lichaamsvormen en Indiase kledingvormen en waren de wanhoop nabij. Personal shopper Jason bleef ‘easy like sundaymorning’ achter bij twee ‘desparate housewifes’.

Trouwens, alle bloggers bedankt voor alle leuke, enthousiaste reacties! En op speciaal verzoek van Natasja: hartelijk dank klas 5b en 6d!

Lilian en Désirée (Carolien, Jennifer, Anja, Nanna, Natasja, Margot, Meike, Sheila, Carina, Tanja en Annelies)

Na een heerlijk ontbijt kwamen we buiten en wat schetst onze verbazing, vandaag schijnt de zon! Wat een enorme hitte…zo warm is het nog niet geweest sinds we hier zijn. Dat belooft wat voor de rest van de dag.

Op de werkplaats zijn de ploegen omgewisseld. De metselploeg van gisteren gaat schilderen. Voor de schilders van gisteren lag er ander werk klaar. Omdat het mestelwerk van de kelder/fundering al klaar was, moest daarvoor in de plaats een enorme berg zand verplaatst worden. Vele zweetdruppels later en ondanks alle inspanningen was de kelder/fundering pas voor een kwart gedeelte van het huis gevuld. Maar, geloof ons, dit is echt een hele prestatie. Vervolgens moesten er opnieuw stenen gesjouwd worden, dus weer in een lijntje. En moest het metselwerk van gisteren regelmatig nat gespoten worden.

De schilderploeg ging in de 2 huizen van gisteren aan het werk. De tweede laag moest worden aangebracht. Wij waren nog in de veronderstelling dat dit de finale laag was en een mooi Jan de Bouvrie-muurtje zou worden. Maar de kalkverf is niet dekkend en dat hoeft ook niet, want het bleek om een grondverflaag te gaan. Er wordt later nog een leuke kleur aangebracht. Wat we onder andere opgestoken hebben is dat we in Nederland prima schilderwerk kunnen verrichten in een sauna, daar draaien we onze hand niet meer voor om. De temperatuur in een Hollandse sauna is dan een eitje…(Misschien wel goed als voorbereiding voor bouwreizen?)

Door alle inspanningen zowel bij het metsel- als schilderwerk, hebben de meesten van ons zweetklieren ontdekt waar we eerder het bestaan niet van wisten? Alle kleding was nat, vies en nog kregen we van 1 van de kinderen complimenten over de “nice dresses”.

Alle hitte en vermoeidheid zorgden ook bij de welbespraakte dames dat ze niet helemaal uit hun woorden konden komen, hieronder een kleine impressie:
 = = - Pak jij effe je lapje
- Wat zit er in de doos van Dees (lunchbox)
- Vraag: Wanneer is dat dan gezegd? Antwoord: Terwijl je ff met die man bezig was?
- Ik vier niet zo vaak carnaval, maar 1x per jaar
- Ik mis die natte noten

 Om 15.00 uur moesten we het werk neerleggen want we kregen een uitvoering van de dorpsband met 2 dansende dames en 1 acrobaat . Het was een ontzettend leuke en mooie voorstelling. Ze trommelden met hart en ziel en de dansende dames lieten zich door het ritme meevoeren. Nu weten we eindelijk hoe we zelf moeten bewegen op deze muziek. En dat liet niet lang op zich wachten. Uiteindelijk moesten we er allemaal aan geloven en we mochten ook de acrobatische kunsten proberen na te doen. Dit werd erg gewaardeerd en gaf een voldaan gevoel.

Na deze mooie uitvoering gingen we weer met de bus naar het hotel.

Dus ook dit was weer de mooiste dag sinds gisteren.

Margot, Meike en Natasja (Nanna, Lilian, Désirée, Sheila, Jennifer, Anja, Tanja, Carolien, Carina, en Annelies)