Klik op 'Terug' om op deze pagina te blijven.
7 oktober The End (Or Is It A Beginning?)
Het eind van onze bouwweek is daar. Tenminste, we hopen dat we nog gaan bouwen. Wij zijn uitgenodigd om de overdrachtceremonie mee te maken van twee Habitathuizen in een ander dorp dan Nesal.Vrijwilligersgroepen van het bedrijf Stiho hebben in dit dorp gewerkt. Ondanks het feit dat wij daar zelf niets hebben gedaan, is het goed om een voorbeeld van het eindresultaat van onze inspanningen te zien. De officiële overdracht van huizen ligt in India overigens niet alleen aan het feit of een huis af is. Via rituelen wordt een ‘auspicious time’ bepaald waarop bepaalde bouwactiviteiten moeten plaatsvinden. Een dak op het huis, de kleur van de verf op de muren, de oplevering: alles is bepaald door de sterren. Na toespraakjes, werd het lintje in de deuropening doorgeknipt en konden we de huisjes betreden - rechtervoet eerst - voor de inzegening.
Naast het tweede huis dat was opgeleverd stond nog een huis met een bijzonder verhaal. Van dit Habitathuis was de eigenaar tijdens de bouwreis van een Nederlands vrijwilligersteam overleden. De bouw werd toen stopgezet. De zoon van de eigenaar en mensen uit het dorp (natúúrlijk geïnspireerd door Habitat) hebben het huis samen op eigen kracht afgebouwd.
Vervolgens werden we voorgelicht over hoe huiseigenaren met een laag inkomen een huis kunnen financieren. REAL, de partnerorganisatie van Habitat, coördineert zelfhulpvrouwengroepen in rurale gebieden in India. Elke groep ontvangt een lening via een microkrediet. Dit geld wordt gebruikt voor het opzetten van small businesses, zoals het vervaardigen en verkopen van vlechtwerk en kaarsen. De opbrengst wordt evenredig verdeeld over de leden. Een vrouw kan er voor kiezen dit geld te gebruiken om een huis te bouwen in samenwerking met REAL en Habitat. De lening gaat via de vrouw dus wordt zij ook de eigenaar van het huis. Keurige kasboekjes en ander papierwerk werden trots getoond. Omdat wij er toch waren werd elke vrouwengroep officieel een bedrag overhandigd voor investering in materialen .Dit geld was door twee jongens uit Ierland, Andrew en Kevin, die een maand (!!!) met hun school in het dorp hadden gebouwd geschonken. Er waren tranen.
We waren er wel weer aan toe om zelf iets te doen. Terug naar ‘ons’dorp. Daar konden we onze swing weer uitoefenen bij het doorgeven van behoorlijk wat bakstenen. The Indian Chef, Charly, gaf hierna een kookcursus. Men neme: een wankel tafeltje, een gaspit die het niet doet, een benauwd schoollokaaltje en wat poedertjes uit een zakje. Et voilá: Indiaase chai met chapatti. Een waar culinair hoogstandje.
Even later moesten we ons in onze nieuw aangeschafte sari’s en chudidars wikkelen, dan wel hijsen. Een aantal vrouwen uit het dorp waren enthousiaste stylistes en visagistes geworden. We zagen er prachtig uit. We werden getrakteerd op een cultureel programma met dansende meisjes en jongens uit het dorp. Vooral Jasonkar, de 10 jarige Nesalese playboy, kon zo in een Bollywood film meedoen. Hij deed erg zijn best (speciaal voor Lilian). Onze brijdrage - het houden van Oudhollandse spelletjes -ontaardde enigszins in een chaos. Wat een verschil met het begin. Toen kwamen de mensen aarzelend eens kijken wat al die vrouwen in grote bouwvakschoenen kwamen doen. Nu was het hele dorp uitgelopen om ons feestelijke afscheid mee te maken.
We zullen dit nooit vergeten. De mensen in Nesal zullen ons zeker ook niet vergeten, vooral als de gigantische banner met groepsfoto aan de dorpsschool blijft hangen. Dit is het einde van het bouwen, maar ook een begin van een nieuwe fase in het leven van vele mensen.
Sheila en Annelies (en Tanja, Carina, Anja, Nanna, Désirée, Lilian, Jennifer, Carolien, Natasja, Meike en Margot)
Bouw een virtueel huis in India
Leg zelf de fundering- Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
- Van je donatie worden echte huizen gebouwd