Beste mensen,

Vandaag de dag van de terugreis. Eerst met de bus naar de haven en vervolgens met de boot naar Singapore. Een en ander ging weer gepaard me de nodige bonnetjes en dergelijke. In Singapore een rondreis door de stad gemaakt. Onder andere zijn we in de National Orchid Garden en Little India geweest en aan het eind van de rit naar Merlion Park waar we een waterspuwende leeuw konden bezichtigen en waar we een mooi uitzicht hadden op de vele indrukwekkende gebouwen. De gids was een nogal luidruchtige man die nogal overtuigd was van zichzelf, maar voor een paar uur was dat wel uit te houden. De dag werd beeindigd met een diner in het hotel waar de achterblijvers nog een nacht verblijven om daarna een rondreis door Sumatra te maken. Het afscheid was emotioneel , niet verbazingwekkend met zo'n gezelschap.
groeten van Hans, Jan , Rein , Tonnie en Marius
 

De laatste loodjes voor ons,

Vandaag weer mooie dag geweest. Zoals altijd half zeven de wekker. Ontbijt, wachten op de bus, een uur rijden naar de site, en aan het werk.

Het ontbijt is zoals overal in de Pacific uitgebreid soep, rijst, nassi, maar wij Hollanders kiezen toch veelal voor toast met jam en/of met een eitje.

Onze buschauffeur Henry,die goed blijkt te kunnen voetballen (hierover later) brengt ons weer veilig door het verkeer, manoevrerend tussen de motoren en brommers. Jullie kennen zo’n bus misschien wel 2 stoelen links een rechts en dan een klapstoeltje in het midden. Allemaal plaatsen geschikt voor smalle billetjes.

Als we het hotel uitstappen vragen we ons af wie de kachel buiten heeft laten uitstaan, de klamme warme lucht voelt als een sauna. De bus heeft gelukkig airco, en gordijntjes (mooie rode met een valletje bij de voorruit) zodat de zon buiten blijft. Die wij natuurlijk open schuiven om te zien waar we langs komen.

Stedenbouwkundig ziet het er hier vreemd uit. Totaal geen coordinatie, modern/nieuw, sloppenwijk, en half vervallen niet afgebouwde gebouwen tot wel 10 verdiepingen hoog naast elkaar. Bijna overall rotzooi en vuilnis op de straat, hoewel vandaag zagen we een vrouw die in de middenberm van de snelweg het vuil weghaalde, opeens ziet het er dan beter uit.

Het laatste stuk van onze reis gaat over, wat je kunt noemen een karrepad, nauwelijks geschiks voor verkeer, en slecht voor de schokbrekers en nieren. Zelfs op een motor (ik zat achterop om voorhamers te kopen) moet je je stevig vasthouden en voel je de ingewanden bewegen.

Op de site was Holden Sitoris (onze construction manager) al aanwezig, hij woont in de buurt, ook in een Habitat huis. (zie foto). Holden vertelde dat om het huis af te bouwen hij met nog een handlanger, 2 maanden nodig heeft om het huis af te bouwen.

Voor ons nog een zware dag, alleen de ochtend, want s’middags hebben we kleine ceremonie en een voetbalwedstrijd in de planning staan. De fundatie moet af. Dat wil zeggen voor huis 1, moet het restant van de balken worden ontkist (verwijderen van de houten planken en piketten), en voor huis 2, het stellen van de bekisting en het vullen met beton van de balken. We worden er steeds handiger in, oogen en handen hebben nauwelijks meer een waterpas nodig, op het gevoel ontstaan de mooiste kunstwerken. Het maken van de beton is een verhaal apart, we hebben allerlei verhoudingen voor cement-zand-steenslag langs zien komen: 1-2-3; 1-2-2; 1-3-2, vandaag dus die laatste verhouding, wat een smeuige beton opleverde. Om half twee was de laatste beton gestort, slecht 1,5 uur over tijd, toch niet veel na 5 dagen bouwen.

Na weer een voortreffelijke lunch, ze zeggen dat die maar 0,50 cent kost, kom er daar bij ons maar eens voor, hebben we Rene uitgenodigd voor een kleine plechtigheid: het onthullen van de straatnaam, het kan ook niet anders deze heet nu “Jalan Rene Bolcher”

Daarna een feestelijk moment “de eerste steen”. Familie Milky samen met oma Wies leggen de eerste steen (zie foto) Wat waren wij jaloers wij hadden ook wel willen metselen. We zullen daarvoor een keer moeten terug  komen. Dat willen we ook wel met zo’n ervaren ploeg bouwvakkers.

Vervolgens natuurlijk speeches van Daniel, Mr. Milky, namens ons deed Marinus het woord. Hij verwoordde dat dit een alternatieve manier is van vakantie, die meer voldoening  geeft. Applaus voor de sprekers.

Als slot de strijd om en met de bal: de lokalen voetballen met de bouwvakkers, de slippers/blote voeten tegen de stalen neuzen, 60 kilo tegen 100 kilo. Jullie raden het al wij verloren met 3-2. Ondanks onze geweldige keeper Hans, een scherpe midvoor Ad en de opkomende middenvelder Jan, die een mooie goal scoorde op assist van Gijs.

Als toetje de laaste koekjes van oma Wies uitgedeeld. Rene ontpopte zich nog als een uitstekende sminker, met waterverf worden vele kinderen voorzien van vlaggen, zonnetjes, enz. De mannen drinken een laatste biertje en een slok water en dan zit het erop. Een laatste blik achterom, zwaaien naar de kinderen en op weg naar de file en het hotel.

Paul en Gijs

Wies legt samen met de fam. Habakuk de eerste steen

Groepsfoto bij de Rene Bolscher straat

Groepsfoto incl Habitat Indonesia

Voetbalsupporters

Beide voetbalteams

 Voetbal

Voetbal

  Waar is de bal, Hans onze keeper

 Voor het huis van Holdin met zijn 7 kinderen

Hallo hier Batam,

Een bericht voor de thuisblijvers,

Zoals gewoonlijk vroeg opstaan, ontbijten, inmiddels met een omeletje voor de liefhebbers, een kopje koffie of thee en desgewenst een volledige rijstmaaltijd.

Naar de reeds klaarstaande bus, die al een poosje heeft staan ronken om hem heerlijk koel te maken, zodat wij gerieflijk naar het werk kunnen rijden.

Onderweg passeren ons links en rechts de vele brom- en motorfietsen die, neringdoende,  met de hele familie onderweg zijn naar hun bestemming. Kleine kinderen voorop zo vanaf een maand of drie en de grotere er tussenin, soms staand als het er meer dan twee zijn.

We zien de vele krotten die als woonhuis of klein bedrijfje, zoals vuilnis sorteren, knalpijphandel ,en veel onduidelijke negotie, dienst doen. Dit in schril contrast met de tussenliggende grote koopcentra die strak van vorm en mooi van kleur daartussen staan.

Rond die tijd zien wij ook de schoolkinderen lopen die in rode rokjes of broekjes en witte bloesjes onderweg naar school gaan. Sommigen dragen stropdasjes, dat betekent dat zij uit een betere klasse komen. Die kinderen krijgen ook beter onderwijs, gegeven door bevoegde leerkrachten, wist Ingrid ons te vertellen..

Bij de uitgang van de school staan ijscowagentjes en snoepkarretjes waar gretig gebruik van wordt gemaakt.

Aangekomen bij de stopplaats, na veel gehobbel en grote stuurmanskracht, gaat het als een lopend vuurtje door het dorp. De kinderen brengen ons onder escorte naar de bouwplaats. Ze weten dat tante Wies er weer bij is, die ze dagelijks verwend met heerlijke lolly’s. Het is opvallend dat de kinderen daar erg veel snoep krijgen. Ook hier kun je op de hoek van het pad snoep kopen. Al heel jong wordt er snoep aan de kinderen gegeven. De kinderen hun tandjes zij in veel gevallen dan ook reeds weg of aangetast.

Op de bouwplaats popelen wij, na een korte werkbespreking, om te beginnen. Pauline had ervan gedroomd dat zij stenen uit het gras zou verzamelen, dat scheelt weer in het te besteden budget voor de huiseigenaren. Zij betalen de materialen zelf en zijn daar uitertst zuinig mee. De bekisting wordt voor een tiende deel gemaakt van planken en voor de rest uit bij elkaar geraapte restanten.

Nadat vele zweetdruppels zijn gevallen worden we onder de roep van de Imam, tot de lunch gemaand die, zoals gebruikelijk, heerlijk smaakt.

Daarna passeert er alles wat er besproken dient te worden zoals het wegen van varkens, het oplossen van lichamelijke ongemakken door het aanleggen van een zwanehals of een operatie, hoe om te gaan met problemen rond niet werkende voertuigen, echtgenoten en liefdesperikelen.

Dit alles onder het motto: lachen is gezond. Zelfs de omgeving was onder de indruk van de snelle oplossingen en het geluid dat we erbij maakten.

Rond dit uur kunnen kennismaken met de echtgenote en kind van een van de huizen in aanbouw. Zij zijn erg blij met de inzet en de mogelijkheid dit huis te kunnen bouwen.

Zij blijven tot het einde van de werkdag en volgen de activiteiten die wij uitvoeren en verwonderen zich over ons enthousiasme en inzet .

Inmiddels is de fundering van een huis gereed en is de bekisting van het tweede huis klaar en is het beton gedeeltelijk gestort. Het is zwaar werk, vooral het maken  van het beton vroeg veel krachtsinspanning. Vele handen maken wel licht werk maar niet alle werk licht is wel gebleken.

Sommigen van ons waren dan ook opmerkelijk stil tijdens de terugreis.

Moe en voldaan genoten we van douche en een heerlijke avond. De werkstijl werd nog even doorgezet in het restaurant. Waarna we genoten van bier met ijs en een heerlijke maaltijd.

Veel groeten van Jo en Neeltje.

Mevr. melky, de toekomstige bewoonster, met zoontje

Druk met de bekisting Paul, Holdein, de constuctiewerker en Jan B

 

 Rein en Paulien vlechten de wapening voor de kolommen

Neeltje met Daniel de manager van Habitat Batam

Betonstorten met Holdin, Saul, Leo en Jo

 

Ingrid en Rene buigen beugels voor de kolommen?

Vita ( rechterhand van Daniel) onze steun en toeverlaat van Habitat en mevr. Melky

Beste achterblijvers.

Zoals elke morgen weer keurig op tijd voor het ontbijt. Jan Blokhuis had voor de verandering voor iedereen een omeletje verzorgd. Elke morgen wordt de rugzak ingepakt met wat we die dag nodig denken te hebben. Zonnebrand, iets tegen de muggen, pleisters, een snoepje, camera enz. Dan met de bus weer de naar ons project. Eerst weer de dagelijkse begroeting op de bouwplaats. Groep 1 en 2 gaan verder met de fundatie. Een hele klus. Veel improviseren. Met weinig middelen proberen we om er iets goeds van te maken. Er ontstond even een discussie omdat de aanwezige materialen van de twee toekomstige bewoners door elkaar waren gebruikt. Een behoorlijke bouwtekening is er niet dus regelmatig moet er geinformeerd worden met de gebruikelijke discussies. Dat maakt het overigens wel interessant en soms lachwekkend. Zoals elke dag is Wies weer hoofd van onze toko, voor de drankjes, een geschild appeltje of een lekkere cup of soup. Deze soep krijgen we geserveerd in door midden gesneden lege waterflesjes. Als tegen twaalf uur heel Indonesie zeer luid door de luidsprekers wordt opgeroepen voor gebed gaan wij lunchen. Daarvoor worden lunchpakketten uitgedeeld. Vandaag met rijst, groente, een lekker visje en een manderijn. Wat over is gaat naar de kippen die daar vrij rond lopen. De kinderen (schatjes) lopen regelmatig over de bouwplaats en hebben heel veel lol om ons. Om 16.30 uur stoppen we met de werkzaamheden. Alles wordt dan opgeruimd. Het schoonmaken van ons gereedschap en de schoenen met vette klei doen we met water uit een open betonbak met smerig water. Typisch zijn dan de vele stookplaatsen aan het eind van de dag door de bewoners. De geur en de damp die ontstaat tussen de bomen maakt het gebied nog eens extra mistiek.Twee dingen die ons in het bijzonder opvielen was de opmerking van Jo die Joke nu al mist. En Gijs wist van zichzelf te vertellen dat hij bijzonder hard had gewerkt. (klopt. red.)Terug naar het hotel met de bus. Het is druk op straat. Al het verkeer komt uit Batamcity op weg naar huis. Opvallend zijn de vele bromfietsers die zich al scheurend over de snelweg begeven vaak met de kinderen zonder helm voorop. Om 18.00 uur weer in ons hotel. Snel douchen en om 19.00 uur weer in de bus naar een restaurant waar we vanavond buiten konden eten en bovendien genoten van een prachtig overzicht over Batam. Voor ons is het inmiddels 11.30 uur en op tijd om naar bed te gaan. Maar niet eerder als we alle Tukkers hebben gegroet.

Hans Otto en Tonny Eijssink.