Daar beginnen we alweer aan onze vierde dag. De gordijnen even open gedaan, wat een prachtige blauwe lucht. Natuurlijk weer iets te laat bij het ontbijt, maar gelukkig lukt het toch om nog een kop koffie te drinken voor we vertrekken. Als we aankomen op de bouwsite hebben we een behoorlijke tegenslag te verwerken, de laatste stenen moeten nog naar boven getild worden, ook al is het maar tien meter, psychologisch een zwaar momentje. In stilte en met wat gezucht gaan de laatste zware ‘jongens’ naar boven. Loek heeft de taak op zich genomen om het werk te verdelen. Er moet nog gemetseld worden, de groente tuin moet steen vrij gemaakt worden en de vuurplaats verder op gemetseld. Zonder al te veel gediscussieer, gaat iedereen aan het werk. Tegen de middag is de groente tuin fantastisch geworden, egaal, randje stenen rondom en voor het grootste gedeelte steenvrij. We hopen met ons allen dat de lieve kinderen die hier gaan wonen uit dit tuintje veel groente en kruiden kunnen halen. De metselaars uit Nederland vinden toch dat de latei er niet waterpas in ligt, helaas toch er maar weer uit bikken. Mannen, ik ben blij dat jullie doorgezet hebben want het ziet er nu gelikt uit. De muren naderen hun hoogste punt, Annemieke en Arie metselen met erg veel zorg de binnenmuur, de werkmannen uit Lesotho, samen met Charl, maken de voorkant af. Wat is iedereen lekker bezig, mooi om te zien hoe we allemaal elkaar helpen en we toch in zo’n ochtend een paar grote stappen maken.

Voor de lunch besluiten we om de berg op te lopen en daar te lunchen. Eenmaal boven aangekomen vallen we allemaal stil vanwege het adembenemende uitzicht. Voor mij een prachtige plek om mijn boterhammen te eten, we zitten op een helling, kijken uit over de hele vallei, het lijkt alsof je op het dak zit. We eten wat en genieten van het uitzicht, hoe gaan we dit gevoel vast houden in Nederland? De rust duurt niet lang, boven op de berg is een schooltje, als de kinderen lucht krijgen van onze aanwezigheid, komen ze met groten getale naar ons toe. Robert dacht een momentje voor zichzelf te hebben, maar ligt uiteindelijk in het gras met 20 kinderen om zich heen. Van een afstand geniet ik van de sfeer, wat een mooie kinderen, ze lachen, dansen en zijn erg nieuwsgierig. Sommigen laten hun rapport zien, anderen vragen je naam en alle kinderen lachen naar je en steken een duimpje op. Als we terug lopen naar de bouwplaats lopen er zeker 40 kinderen mee, ze blijven lang staan kijken naar onze werkzaamheden. De middag vult zich met wat kleine werkzaamheden, voegen glad maken, puin ruimen, waterafvoer regelen, vuurplaats verfraaien en het laatste metselwerk. Rond half vijf  ronden we het af, we verzamelen  gereedschap, helmen en onze persoonlijke spullen. Een groep van 12 man gaat wandelen richting ‘huis’, we pikken ze later op met de bus. De anderen blijven nog even genieten van de avondzon, wat is de omgeving prachtig met het scherende licht. Later rijden we samen terug naar de lodge, we komen laat aan, het was een lange werkdag, maar we zijn wel erg opgeschoten.

Het was weer een bijzondere dag van de week, prachtig weer, leuk contact met de kinderen, veel arbeid verricht en fijne sfeer onderling.

Laten we proberen deze ervaring proberen om te zetten in een rust en tevredenheid als we thuis zijn.

Moniek Gabel

Deze dag begint met een triest bericht voor een medebouwer, wiens vader afgelopen nacht overleden is. Na het ontbijt hebben we hen herdacht met een moment van stilte.

Op weg naar de bouwplaats zagen we een groep jonge mannen als krijgsman gekleed (o.a. runderhuid en stokken) die naar we hoorden dat ze in 3 maanden tot MAN  worden gevormd. O.a. door het drinken van ossen bloed.

Daarna naar de bouwplaats waar we zoals iedere dag weer zijn begonnen met het sjouwen van de zware stenen naar huisje 2. Deze zouden lichter zijn maar helaas ze waren wel kleiner maar niet veel lichter. Maar met het bekende lijntje waren we voor de koffie klaar met dit werk.

Na de koffie verder gaan  bouwen aan onze huizen.

Na de lunch hoorden we dat er toch nog 40 stenen naar boven moesten.

Deze stenen hebben we wel heel snel naar boven gebracht!!!!!!

Bij huisje 2 is al een begin gemaakt met de tuin o.a. een barbecue.

Deze middag kwam er ook een groepje schoolmeisjes voorbij die voor ons een kleine voorstelling gaven van dans en zang. Het was geweldig om te horen en zien.

Om 15.00 uur gestopt met het werk en naar het voetbalveld gereden.

Daar hebben we met en tegen de lokale bevolking gevoetbald en een soort korfbal gespeeld. Bij het voetbal stonden we snel met 1-0 voor en door een aantal wijzigingen hebben we met 8-3 gewonnen. Wat mij opviel was dat veel medebouwers een leuke bal trappen. Bij het korfbal was een gelijk spel de einduitslag. Al met al een leuke bezigheid en goed voor de communicatie.

Een snoepje uitdelen naar de kinderen gaf toch wel een probleem met zoveel handjes, niet te controleren wie al had gehad.

De terugreis verliep iets minder snel dan verwacht want we werden aangehouden door de politie die alle papieren moest controleren. Bij 1 busje waren de papieren niet in orde wat betekent dat we morgen een andere busje krijgen.

Aangekomen in de lodge de gebruikelijke borrel en veel gepraat over deze leerzame en gezellige dag. Tot aan de dag van vandaag had ik deze ervaring niet willen missen.  Heel dankbaar werk.

Op naar weer een gezellige avond en morgen weer met veel enthousiasme aan het verder bouwen van  de huisjes voor de weeskinderen.

Tot morgen!

Arie en Anita de Hek

We raken er al aan gewend: heel goed slapen, om 7 uur aan het ontbijt en hup weer  naar dat hands on werk, wat wij niet gewend zijn te doen, maar nu al zo rustgevend duidelijk voor ons is. De lijntjes worden weer gemaakt. De armen ietwat looig van gisteren, maar met handen en voeten Engels weer samen met de plaatselijke vaklieden aan “onze “ huizen aan het werk. Gelukkig  bewolkt weer, waardoor we niet al om 10 uur zwetend en hijgend de dag nog voor ons hadden ( ah, die douche, nooit zo lekker ! ).

Nadat weer heel veel stenen door beide huisploegen versjouwd waren, werden we ingezet op het echte metselwerk. Het dorp raakt aan ons gewend en ’s middags mochten we kijken in de huizen waar de kinderen nu wonen in afwachting van de nieuwe Habitat huizen. Een ronde hut, schaars verlicht, met een bed, kastje en tafel. Bewoond door 4 kinderen zonder hun ouders. Een tweede golfplaten gebouwtje met een keurig opgevouwen stapeltje kleding naast het bed en de kast met een resterende ruimte van twee stappen. Doordrenkt van de geur van petroleum, omdat voor de koffie verslaafde Hollanders de hele dag daarbinnen water gekookt wordt. We zijn er erg blij mee, maar ook wat beschaamd. Morgen gaan we een apart winddicht plekje maken hiervoor.

De kinderen komen in hun uniformen terug van school, gaan dansen, praatjes maken met ons en een potje voetballen op het eind van de dag. Veel plezier en saamhorigheid. Het mooiste moment vandaag was toen bij de debriefing een vrouw op ons afstapte met de vraag “ can I join your group” en ons wees op het feit dat haar kinderen zo happy waren. En ons vervolgens stralend vroeg

‘ could you stay forever ?’

Pittige regenbuien op de terugweg, een groep die alsmaar elkaar allemaal leuk vind en vastberaden zich verheugt op een volgende bouwdag waar steeds meer zichtbaar gemaakt wordt waar we voor komen!
 

Annemieke van der Poel