Bij het aankomen in Bethe Bethe springt iedereen, al dan niet uitgeslapen, uit bus of truck. Het is de laatste bouwdag (time flies !) en er moet nog zo veel gebeuren.

Huisje 1 sjouwt voor de laatste keer met kruiwagens vol zand voor de dagha dagha. De laatste rij moet er binnen no time op liggen … en dan het dak nog. 

Huisje 2 gaat weer down hill, het dak kan erop! Dit moet lukken, die paar golfplaten weer up hill te krijgen. Aaarrrccchhh, dat valt tegen!!! ’t Is loodzwaar en na de gouden tip van een buurvrouw doen een aantal van ons het the African way. Charl krijgt zelfs een dekentje op zijn hoofd zodat hij ongeschonden boven komt.

De temperatuur is heerlijk, goed bouwweer, bewolkt en weinig wind. Er wordt keihard gewerkt want om 13.00 uur is de ceremonie. De 2 huisjes worden dan overgedragen aan de nieuwe bewoners. Gelukkig is tijd ook hier een rekbaar begrip en pakken wij er anderhalf uur bij.

Inmiddels is er een strakblauwe hemel - niets geen Nederlandse wolken -  en lopen een aantal van ons inmiddels met de tong op de bouwschoenen. 

En dan de overdracht! Het is zo ver. Met het hele bouwteam en het dorp lopen we met z’n allen naar huisje 2. Al bij het beklimmen van de heuvels begroeten de ballonnen en de slingers ons als een warm welkom. De nieuwe bewoners, 4 kinderen / jong volwassenen in de leeftijd van 11 tot 19 jaar, zijn er al. Na een welkomstwoord van Habitat Lesotho is het dan zo ver. In mooie en ontroerende woorden geven Annemieke en Charl vol vertrouwen het huis in handen van de nieuwe bewoners. Later, bij het samenzijn na de overdracht, vertelt het oudste meisje hoe blij ze zijn met hun huis. Een thuis waar het veilig is en waar zij, samen met elkaar en met alle mensen van het dorp, verder kunnen gaan.

Ook Mieke en Ruurd dragen even later in hartverwarmende woorden het huis over aan de nieuwe bewoners, 3 jong volwassenen.

Hiermee is het feestelijk gebeuren echter nog niet voorbij. We worden getrakteerd op prachtige dansen van een aantal kinderen uit het dorp. Stil is het als de nieuwe bewoners vertellen wat het voor hen betekent om een eigen huis te hebben, hoe blij ze zijn met onze aanwezigheid en hulp om dit op korte termijn te realiseren. De Chief bevestigt dit later nog een keer. Zij geeft aan grote zorgen te hebben gehad over deze kinderen, zonder ouders, zonder huis, die een eigen weg moeten zien te vinden in omstandigheden die zo slecht zijn. Nu is er weer een toekomst.

En dit is dan ook waar wij het allemaal voor doen! Om maar even de prachtige woorden van Rob aan te halen “Where would we be without our children ?”. 

En wij? Wij sluiten samen een fantastische bouwweek af, hier in Lesotho. Een week met een gouden randje. Een week waarin verwondering, blijdschap, levensenergie en het leven even (of langer) nemen zoals het komt als vanzelfsprekend voelt. 

Een stukje Lesotho met haar blije en levenslustige mensen gaat mee terug.

Maar nu eerst genieten van een heerlijke Afrikaanse braai!

Anna Jonkman