Aangezien we voor alles een taxi moeten regelen, probeer ik zoveel mogelijk te combineren tijdens zo’n taxiritje. Het is al meerdere keren voorgekomen dat de taxichauffeur ons afzet en later op een afgesproken tijdstip weer ophaalt. Uiteraard weten de kinderen van het Afrikaanse kwartiertje, maar het komt ook regelmatig voor dat we een uur of zelfs twee uur  staan te wachten. Voor mij is dat nog wel te begrijpen, leg dat maar eens uit aan een kind van twee of vier. Dan wordt ons westerse (on)geduld weer eens op de proef gesteld.

‘My brother’
En vorige week ben ik erin gestonken… Ik stond met een megakar vol met tonnen water, melk en acht broden te wachten op onze chauffeur. Toen ik iemand naar me zag zwaaien, was ik helemaal in mijn nopjes dat de taxichauffeur er zo mooi op tijd was. Dat had me natuurlijk genoeg moeten zeggen… Uiteraard was de chauffeur heel behulpzaam en prees ik hem voor zijn fijne timing. Hij gaf aan dat hij de broer was van degene die ik gebeld had (ja ik weet het, wie stinkt daar nog in). Zijn ‘broer’ moest namelijk nog ergens heen (en ook dat klopt natuurlijk altijd). Allemaal heel fijn, tot ik gebeld werd door de ‘echte’ taxichauffeur die inderdaad iemand anders gestuurd had, maar ik kwam er al gauw achter dat ik toch niet bij zijn echte ‘my brother’ in de auto zat.

Jesse, Noa en Imme naar school in Malawi
Vandaag zijn Jesse, Noa en Imme naar de school geweest waar ook de kinderen van onze taxichauffeur op zitten. Hij had gevraagd of ze een keer mochten meedraaien en dat mocht. Imme zat in een gecombineerde groep 2/3 met ongeveer 10 kinderen. De meesten konden wel al een beetje lezen. Imme en ik stonden voor de klas ons uiterste best te doen om de klas in het Chichewa te begroeten, maar kregen totaal geen reactie. Toen werd ons uitgelegd dat het verboden is om op school een woord Chichewa te zeggen. En dat is er duidelijk in geramd. Zelfs toen de juf zei dat ze voor een keer iets in het Chichewa mochten zeggen, omdat het anders zo zielig voor Imme en mij was, kwam er geen kik. Imme vond de juf wel erg streng, en dat was ze ook. Er werd wel even anders les gegeven dan bij ons. Aan discipline geen gebrek. 

Jesse en Noa draaiden mee in een combiklas groep 4/5 met 7 kinderen en probeerden een taalles Engels te volgen. Jesse zat naast Hubert, de slimste van de klas, en Noa naast Evelina. In de pauze kon je zien dat spelletjes als tikkertje universeel zijn, maar Noa leerde er ook wat nieuwe bij van haar klasgenootjes.

Na school zijn we, net als iedereen hier, te voet naar huis gegaan. Een half uur lopen met een hele sliert kindertjes achter ons aan. Jesse, Noa en Imme vonden het erg leuk om onder leeftijdgenootjes te zijn en we gaan zeker nog een keertje heen.

Ook meebouwen? Dat kan, steun mijn virtuele huisje in Malawi!

Na de derde groep uitgezwaaid te hebben – alweer even terug -, zijn we voor het eerst lekker een keer uit eten geweest in de stad. En dat betekende ’s avonds in het donker met de taxi meerijden. Dat alleen al is voor de kinderen een avontuur op zich. Het voelt meteen heel laat, ook al is het pas 18.00 uur.

Bij alle lampen zie je van die grote sprinkhanen naar het licht vliegen. We zagen meerdere mensen ze proberen te vangen. ‘Free food from God’ noemde onze chauffeur dat. Ook de vleermuizen die we bij het invallen van de duisternis veel zien, maken veel indruk op de kinderen. En we hadden van de week onze eerste springende megaspin te pakken. Ik weet niet wie er harder rende: Jesse (onze held) of de spin. We hadden al van anderen gehoord dat er veel spinnen zitten, maar tot nu toe alleen last van muizen gehad. En hagedissen natuurlijk, maar die zijn wel gezellig. Jesse en Noa verzamelen van alles in potjes en maken veel foto’s, ook van sprinkhanen en hagedissen. 

Jesse, Noa en Imme met neus in een potje

Eten dat verder niets met ‘Free food from God’ te maken had, maar wel uniek voor ons, was de Nsima die Shamila, onze oppas, een keer lokaal voor ons heeft gekookt. Nsima is een soort deegbol gemaakt van bloem en wordt veel gegeten (met de handen!) in Malawi. De Nsima zelf heeft niet heel veel smaak, maar dat voegen de groente en saus, soms met wat vlees of vis wel toe. Vlees en rijst eten ze misschien een of twee keer in de week en pasta is al helemaal een luxe. Jesse, Noa en Imme deden erg hun best om netjes hun Nsima te eten en vonden het natuurlijk geweldig dat ze met hun handen mochten eten. Alleen Levi heeft nog niet zoveel gevoel voor beleefd zijn en weigerde dienst. Na één hapje hield hij stijf zijn mondje dicht.Al met al erg leuk om van Shamila van wat dichterbij te leren hoe het leven hier is.

Levi wil geen Nsima eten. 

Nog een filmpje dat ik jullie niet wil onthouden

Met de bouw van de Habitat huizen gaat alles goed. De teams werken erg hard en ieder team heeft een huis aan het einde van de week kunnen opleveren. En die oplevering maakt de bouwreis zo bijzonder, een echt feestje aan het eind van een week hard werken.

Vorige week kon deze groep zelfs meemaken dat huiseigenaresse Flora haar huis, waar de eerste twee groepen zo hard aan hebben gewerkt, betrekt. Zo mooi om te zien hoe blij ze is in haar nieuwe onderkomen, hoe ze alles mooi maakt. Ze maakt er een echt thuis van en geniet van haar eigen plek. Iedere Stiho groep heeft nog een mooi naambordje gefabriceerd. Van home sweet home, my dream tot Suzy’s pride. Ik ben benieuwd hoe het volgende huisje zal gaan heten.

Tijdens de bouwreizen vind ik de culturele uitwisseling altijd weer een van de mooiste dingen. Natuurlijk werd er meteen in de eerste week de ochtend koffie break geïntroduceerd. Niet iets waar ze in Malawi enige waarde aan hechten, maar de meeste Nederlanders natuurlijk wel. Ook tijdens de culturele avonden zien we veel Nederlands cultuurgoed voorbij komen: van het zingen van hoofd-schouders-knie-en-teen en polonaise tot koekhappen en stoelendans met de lokale bevolking.

De afgelopen weken zijn helaas niet helemaal zonder uitval geweest. We zijn met een paar bouwreiziger naar een dokter geweest. Een aantal gevallen kwam door het gebruik van de malariapillen. Dat is ook niet zo gek als honderd man / vrouw hier in vijf weken voorbij trekt en uit de bijsluiter van de malariapillen blijkt dat één op de tien tot twintig mensen last krijgt van de pillen. Hoewel een schrale troost, lijken die statistieken lijken dus wel aardig te kloppen.

Ook meebouwen? Dat kan, steun mijn virtuele huisje in Malawi!

De eerste dagen hebben we besprekingen gehad met het Habitat kantoor: de nationaal directeur, de operations manager en de lokale bouwreis coördinator. We hebben uitgebreid het programma doorgelopen. Omdat het gaat om het eerste Nederlandse team dat Malawi bezoekt, bespreken we onze verwachtingen voor het programma van de bouwweek. Het is altijd goed om zaken door te lopen en te begrijpen waarom dingen zijn geregeld zoals ze zijn. Je hebt regelmatig andere ideeën bij punten en een verschillende kijk op zaken. Het was goed om alles af te stemmen.

En dat werpt zijn vruchten af. Alles verloopt steeds gemakkelijker. Inmiddels kijken vier teams terug op een geslaagde bouwweek en is het vijfde en ook alweer het laatste bouwreisteam druk aan het bouwen aan Habitat huizen. De huizen waar ze zich voor inzetten hebben vier kamers: een zitgedeelte, twee slaapkamers en een opberghok. In een klein gebouwtje achter het huis zitten het toilet en douchegedeelte.

Huiseigenaresse Flora

Ik ben erg blij dat de teams een goede ervaring hebben gehad en dat zelfs de zieken ook blij zijn dat ze geweest zijn! Ik heb intussen ongeveer iedere apotheek van Malawi gezien, waardoor ik nu wel iedereen goed en snel van dienst kan zijn. Laten we hopen dat het niet meer nodig is. Voor dit, maar vooral ook voor andere zaken, is het handig dat je niet elke week het wiel opnieuw aan het uitvinden bent. Dat is een groot voordeel van het daar ter plekke continu aanwezig zijn. Het is flink buffelen en hoewel Martin vrijwel geen dag vrij heeft, maakt het enthousiasme van de groep dat helemaal goed. Als hij zaterdagmiddag het ene bouwreisteam uitzwaait, staat hij zondagochtend alweer klaar om de volgende bouwreizigers te verwelkomen.

Met het team en de bevolking liedjes zingen

Vanaf het moment dat alles gestroomlijnd verliep, heb ik tijd ingepland voor een aantal veldbezoeken om het Malawi programma beter te leren kennen op het gebied van hun   aidswezenproject in de buurt van Blantyre, het Housing Micro Finance project en het Urban project hier in de buurt. De tijd vliegt, wat gaat het allemaal snel.

Ook meebouwen? Dat kan, steun mijn virtuele huisje in Malawi!