Een eigen huis voor drie aidswezen

Carlos Manhiça was een jaar oud toen hij in 2000 zijn vader verloor aan AIDS. Zes jaar later sterft ook zijn moeder Celeste, aan dezelfde vreselijke ziekte die Mozambique zo hard treft. Carlos woont op dat moment met zijn broers Daniel (5) en Lucas (3) in een klein hutje op het platteland van de provincie Gaza, nabij de stad Xai-Xai. En als hun oma Amelia een jaar later bezwijkt aan malaria, staan de jongens er helemaal alleen voor.

Rampspoed
Er breekt een periode van rampspoed aan voor de broers. Vier jaar lang moeten de jongens slapen op een vieze vloer in een rieten krot waarvan het dak hevig lekt. Slechts af en toe krijgen zij wat voedsel toegeworpen van verre familieleden, nauwelijks genoeg om te overleven. Als op een slechte dag hun hut ook nog afbrandt, zijn zij alles kwijt, hun huis, slaapmat, schoenen, potten, pannen. De broers voelen zich reddeloos verloren.

Eigen huis
Habitat for Humanity Mozambique hoort van het noodlot van Manhiça-broers en komt onmiddellijk in actie. Via een Orphans and Vulnerable Children (OVC-)project van Habitat krijgen Daniel (inmiddels 16), Lucas (14) en Carlos (12) een 2-kamer woning toegewezen. In tegenstelling tot alle andere Habitat-projecten, wordt bij een OVC-project een huis geschonken als er geen goede alternatieven zijn voor financiering. Want wat als er geen ouders meer zijn om mee te bouwen of de lening terug te betalen? Zo kunnen ook aidswezen als Carlos, Daniel en Lucas een echt, eigen huis krijgen, met een betonnen vloer tegen het ongedierte, gepleisterde wanden, houten deuren en een metalen dak om de regen buiten te houden. 

Stralen van blijdschap
Na jaren van verdriet en lijden onder erbarmelijke omstandigheden, leven de jongens op en is er opeens hoop. Natuurlijk, ze hebben hun ouders verloren en moeten het alleen rooien. Maar dankzij hun nieuwe huis kunnen zij eindelijk een ‘normaal’ leven lijden. Daniel en Lucas gaan ’s ochtends naar school, Carlos ’s middags. Samen zorgen zij voor elkaar, wassen hun eigen kleren, houden het huis schoon en hoeden een paar geiten. Een oudtante, Ester Uamusse (49), die vlak bij hun nieuwe huis woont, maakt elke dag een maaltijd voor de broers klaar.
Ester Uamusse heeft de jongens zien veranderen. ‘Eerst staarden ze maar wat voor zich uit, leken ze helemaal in zichzelf gekeerd. Sinds ze in hun nieuwe huis wonen, zijn ze weer open en vrij. Je ziet de blijdschap weer van hun gezichten stralen.’

… 'toen ik hem bezocht, maakte Carlos maakt zich net gereed om naar school te gaan. De jongste van de drie broers wast zich, trekt schone kleren aan, eet de lunch die een nicht hem heeft gebracht, poetst zijn tanden en gaat de deur uit. Carlos draait zich nog eens om, zwaait, en loopt dan verder over het modderige pad naar school.'