Terug in Nederland aan de keukentafel op zondagochtend. Negen mensen uit het team zijn nog voor een weekje nagenieten in Nepal gebleven, vier zijn er inmiddels thuis.

Net een lekkere hete douche met een echte straal genomen, wat is dat genieten. Aan de buitenkant alles van je afspoelen maar aan de binnenkant blijft de herinnering aan een bijzondere week waarin we prachtige mensen hebben ontmoet.

Rajesh, onze host ter plekke en bouwcoördinator is een man uit duizenden met een tomeloze energie en een geweldig optimistische aard, wat er ook gebeurd, heel hard Nooooo Problem blijven roepen en alles komt goed. Ook Kaushlya,onze kok, heeft met haar warmte en zorg grote indruk gemaakt. De gezichten van veel van de mensen die we deze week hebben ontmoet zullen we bij ons blijven dragen.

Voor al degenen die ons deze week gevolgd hebben, wij vonden het leuk van jullie te horen en hopen dat we ook jullie hebben laten zien dat iedereen die dat wil een echte bijdrage kan leveren aan verandering voor anderen. Als je dat wilt steunen nodigen we je uit een financieel steentje bij te dragen aan ons virtuele huisje waardoor weer andere gezinnen worden geholpen aan een hoopvolle toekomst.

 

Tot slot, Kitty, Geke, Ira, Hanny, Harry, Mineke, André, Wim, Gijs, Eric, Ruben en Anna bedankt jullie waren een hartstikke fijn team.

 

Don van Dasler

De laatste dag op de bouwplaats en dat betekent nog een keer vlammen, maar bij sommige was het kaarsje toch al een beetje opgebrand.  

De laatste puntjes zijn op de i gezet; de verandavloer is gelegd door kiezel te sjouwen en te leggen, het leek op puzzelen. Vervolgens is dit afgewerkt met zand en water en daarover heen beton. Dus een treintje gemaakt om de volle en lege schalen door te geven. De afsluiting tussen grond en huis is afgemaakt dat gebeurde door middel van het metselen van eerste grote kiezels en daarna bakstenen. De vloer in het huis is uitgevlakt. Ondertussen zijn de gepleisterde vakken opnieuw geschilderd en zelfs van een eerste toplaag voorzien. Mooi (Grieks) blauw.

En toen was het tijd om te gaan lunchen. Wederom weer een heerlijke lunch van onze kokkie Kaushlya. En daarna ……………………………de afsluitingsceremonie.

De dames zijn door onze kokkie geholpen met het aantrekken van een sari, de mannen bleven geduldig wachten tot dit was gebeurd. Inmiddels hadden veel schoolkinderen zich verzameld in een lokaal van de Jeevan Bikas school en wachten daar op ons. Voorzien van een stip, bloemenkrans zijn wij persoonlijk welkom geheten met de groet Namasté. Vervolgens zong een groepje kinderen het volkslied waarvan een van hen de Nepalese vlag droeg. Daarna werd door dezelfde groep gedanst en werden de verschillende kasten uitgebeeld. Het geheel werd afgesloten met een traditionele dans door twee meisjes.

Toen waren wij aan de beurt. Eerst het Nederlands volkslied met maar liefst twee coupletten, waarbij de helft na couplet 1 afhaakte (bijles volgt).Het hoogtepunt was het zingen en uitbeelden van het liedje Hoofd, schouders, knie en teen.

Eerst een keer als proef en vervolgens deden alle kinderen mee. Natuurlijk werd het tempo opgevoerd en afgesloten met een daverend applaus voor iedereen.

Terug in de bus en naar het dorp om de woning officieel over te dragen aan de familie van Binda. Na veel toespraken ( Don hield zijn toespraak in het Nepalees), lint doorknippen, cadeaus over en weer geven en dat alles bekeken door alle kinderen en volwassen van het dorp werd de woning officeel de nieuwe woning voor de familie. Uitgezwaaid door iedereen verlieten wij met een voldaan en voor sommige zelfs met emotioneel gevoel.

Het is voor ons een week bouwen, maar het maakt het verschil voor de familie van Binda voor hun leven!

 

Dit is het laatste bericht van het bouwteam op het weblog. Dank voor alle reacties en bijdragen aan de virtuele huisjes. Wij hopen dat ons enthousiasme hebben kunnen overbrengen en wie weet tot een volgende keer.

 

Anna en Kitty

Veel werk te doen vandaag, dus vroeg op. We hebben er weer zin in. Helaas blijken 2 van ons gezelschap, Kitty en Geke, ziek te zijn geworden, waarvan, we weten het niet. Het was jammer hen achter te moeten laten maar de bus vertrekt onherroepelijk om 8.15 uur.

Na ons weer door het drukke verkeer van Biratnagar gewurmd te hebben komen we om 09.00 uur exact aan op de bouwplaats.

Het ontvangstcomité stond al klaar, het hele dorp was weer uitgelopen.

Wat stond er op het programma vandaag, wat worden de werkzaamheden:

-         aansmeren van de gevel binnen en buiten, schilderen van het gehele buitenwerk, lakken van de bamboe, de bekisting opzetten, een begin van de te storten betonvloer

Temperatuur 33 gr. C, dit bleef de hele dag zo. Veel water blijven drinken is de oplossing.

Ook deze dag was ons team weer bijzonder goed op elkaar ingespeeld zodat onze target werd gehaald. Na de opnieuw voortreffelijk lunch, gekookt door onze Kaushalya (kokkin) “on the spot” hebben we de gelegenheid genomen in een naburig dorp een Habitathuisje te bekijken wat 5 maanden geleden was gerealiseerd. We hebben hier het gezin (“de home partners”) ontmoet begeleid door het hele dorp, ca. een persoon of honderd. Fantastisch dorp, voor Nepalese begrippen, we voelden ons op de boerderij, geheel omgeven door koeien, eenden, piepkleine geitjes, gedroogde mest, te drogen strengen suikerriet en te drogen rijst.

Om 17.00 uur zijn we weer richting hotel gereden, je moet dan wel weg van de bouwplaats, want de musquito’s s beginnen dan de grote aanval, vluchten dus. De bewoners van het dorp zelf maken kleine vuurtjes met veel rook wat de muggen verdrijft.

Momenteel zitten we weer achter een lekker koud biertje, nog in onze vieze kleren, dit stukje te typen. Zo meteen douchen, eten en dan weer slapen, want morgenochtend moeten we weer vroeg op voor, helaas!!!!!!!!!!!!!, de laatste dag. Wat is deze week snel voorbij gegaan en wat geeft dit werk ons een voldoening. Volgend jaar weer!?

 

Het team “Morang here we come”