Na de middelbare school bleef Cornelia Les thuis om voor haar zieke vader te zorgen. Ze dacht een speciaal iemand te hebben gevonden, maar het geluk was niet aan haar zijde. Haar vriend verliet haar toen ze zwanger werd en haar familie zette haar uit toen haar vader overleed. Haar familie stond haar wel toe te wonen in een kamer van 12 m2 naast de stallen – het enige thuis dat haar dochter Andreea Diana tot nu toe kende.

Cornelia werkt in de nabijgelegen stad Beius. Elke ochtend moet zij om 5 uur opstaan om de bus richting fabriek te halen. ’s Avonds om 7 uur is zij weer thuis. Toen haar dochter nog klein was, moest Cornelia haar achterlaten bij een kinderopvang in een andere stad. Ze zag haar alleen in de weekeinden. Toen het meisje groter werd kwam de vraag: “Waarom hebben wij geen fijne plek om te wonen mama?”, maar Cornelia had daar geen antwoord op.

Twee jaar geleden las Cornelia over het overlijden van een vriend, een Habitat huiseigenaar. Zij gaf zich vervolgens ook op voor een Habitat woning en werd geselecteerd. Ze stak er veel tijd in, tegels afladen en cement dragen, ondanks een lichamelijk gebrek. Bij de oplevering van het huis was ze te geëmotioneerd om iets te zeggen – ze kon slechts haar dochter omarmen en huilen.

Cornelia is vlak voor de kerstdagen verhuisd. Het was de fijnste Kerst in jaren!

Bron: Habitat.org

Redactie: Manon Kant