Ind'a House

RSS Follow this blog

Team Ind'a House vertrekt vrijdag 17 maart 2017 naar India. Het team zal een week lang gaan bouwen in de buurt van Pondicherry aan de Oostkust van India. Meer weten over het team en/of de deelnemers steunen in hun sponsoracties? Ga naar de teampagina van Ind'a House.

Klik hieronder voor een album met alle foto's van deze mooie bouwweek

 

 

 

Laatste dag en afscheid...

 Rond één uur vanmiddag riep teamleider Maarten: "Het is klaar!" De werktijd die wij deze week moesten volbrengen zat er op en we konden met veel voldoening terugkijken op onze bouwweek in Kappiyumpuliyur. 

 
We zijn vooral bezig geweest bij de huisjes voor de families Deivasigamani (huisje 4) en van meneer Irusappan en zijn zes kinderen (huisje 5). Toen we maandag bij huisje 5 begonnen, moest de fundering nog worden volgestort. Vandaag stonden we in een bouwwerk waar op één na alle muren tot boven de één meter 80 zijn gemetseld en waar de vloer gestort is.
 
Van huisje 4 lag maandag het fundament er, vandaag waren alle muren af en hebben we als laatste klus de vloer gestort. Zwaar werk, maar als je naar de dankbare gezichten van de familie kijkt, moet je nergens meer over zeuren. Het liep tegen enen. "Klaar!", riep Maarten.
 
Na de lunch werd ons door de dorpsbewoners een afscheidsfeest aangeboden, waarbij de kinderen hun danskunsten ten beste gaven. Bij de laatste dans moesten we meedoen; de meesten van ons, zeker in vergelijking met de kinderen, zullen bij de toeschouwers op de lachspieren hebben gewerkt. "Mooi dat ze komen bouwen, maar dansen kunnen ze beter aan ons overlaten", zag je ze denken.
 
Onze bouwweek zit er op. "Het is klaar!", riep Maarten rond één uur. Maar het is nog lang niet klaar hier. Voor de meesten van ons was dit de eerste bouwreis, voor de meesten zeker niet de laatste. Er moet nog zo ontzettend veel gebeuren!

De mensen....

 Güli

Ons jongste en kleinste teamlid. Altijd vrolijk en de kinderen in het bouwdorp kennen allemaal haar naam. Ze zingt liedjes met ze en doet spelletjes met ze. Af en toe is ze net de Rattenvanger van Hamelen. Maar ze schuwt het bouwwerk ook niet.

 

Ralf

Als we Ralf niet hadden waren we nooit op tijd. Hij was zo slim om op de zondagmarkt een lichtgevend horloge met Indiase tijd te kopen. Tot onze stomme verbazing verscheen hij op woensdag NIET in een zwarte broek op de bouwplaats. Voor wie het niet gelooft: er zijn foto’s van.

 

Jasper

Begon de week als Witte Reus en sloot hem af als Bruine Reus. Zijn humor is onnavolgbaar. Zorgde voor veel van de mooiste foto’s van de bouwweek.

Al op dag drie kwam de barkeeper automatisch met bier aanlopen als hij het terras op kwam (zie ook Jos). 

 

Anja S.

De jongens in het dorp waren erg geïnteresseerd in haar naambordje. Zij is de moeder van de groep die elke dag na het werk babydoekjes uitdeelt om de bezwete gezichten schoon te boenen.

Wil volgende keer op bouwreis met elf vrijgezelle mannen.

 

Jos

Al op dag drie kwam de barkeeper automatisch met bier aanlopen als hij het terras op kwam (zie ook Jasper).

Is voor de derde keer op bouwreis de initiatiefnemer van het Utrechtse deel van het bouwteam. Hij zou dus de valkuilen van zo´n bouwreis moeten kennen. Hij viel er toch in. Gelukkig vond hij het juiste werktempo al snel. 

 

 

 

Brenda

Dol op franse frietjes, minder op de Indiase keuken. Ook het verkeer in Pondicherry is niet echt haar ding. Maar ze maakt wel sfeer. Bij de ontvangstceremonie kreeg ze een compleet dorp aan het dansen.

Op de bouwplaats neemt ze het voortouw als er opzwepend gezang nodig is.

 

Jeroen

Knuffelbeer van de vrouwen. Hij heeft altijd al een ochtendwandeling gemaakt voor het ontbijt en kent daardoor de weg in de omgeving van het hotel al voordat iemand anders uberhaupt buiten is geweest.

Had het in het begin zwaar door de hitte, maar kwam gaandeweg de week goed op gang.

 

Anja B.

Werkt in de zorg en dat merk je ook hier. Trekt zich het lot van de gehandicapte kinderen erg aan. De rest van het bouwteam heeft ze ook goed in de gaten, als ze in de gaten heeft dat iemand moe is, stuurt ze hem of haar op pauze. Is gek op honden en vindt het moeilijk om van de straathonden hier af te blijven. 

     

Aldert

Net als in zijn gewone werk zit er op de bouwplaats geen rem op hem. Hij gaat zelfs langer door dan Anja B. goed vindt.

Van alle mannen vinden de kinderen hem het leukst. 

Slaapt alleen op een kamer en slaagt er toch in zijn buurman wakker te snurken.

 

Tanja

Habitatroutinier, bezig aan haar tigste bouwreis. Heeft haar bouwhart aan India verloren. Wat Jos is voor het mannenteam is zij voor de vrouwen. Heeft door haar ervaring vaak het eerst door wat er speelt op de bouwplaats. Tijdens het werk moet je haar afremmen.

 

Jurriaan

Geen fan van India. Niet van te voren en nu nog niet. Je vraagt je soms af of hij wel geniet. Maar als je het vraagt, blijkt hij dat wel degelijk te doen. 

In tegenstelling tot sommige anderen weet hij precies wanneer hij een pauze moet nemen. Zit hier minder aan de bar dan in Nederland.

 

Maarten

De Habitatgeitenbreier. Heeft niet voor deze groep gekozen, maar kreeg ons door Habitat in zijn maag gespitst. Schijnt dat best leuk te vinden.

Ons was gezegd dat de teamleider niet mee hoefde te werken. Maarten doet dat wel. Is in de loop van de week onderdeel van het team geworden, maar doet ook zijn werk als teamleider.

 

Joanne

Zorgt voor de Britse noot in het gezelschap, heeft haar Nederlandse en Bouwreis inburgering met goed gevolg afgelegd. Schuwt het fysieke werk niet, stopt niet makkelijk uit zichzelf. Is de stille kracht binnen het damesteam. 

 

 

Bert

Is inmiddels overtuigd Bouwreiziger, geniet zichtbaar en beult zich graag af voor de huiseigenaren. Is door zijn achtergrond als journalist zeer goed geïnformeerd over India, en deelt deze kennis graag met de medereizigers.  ´Dit is gaaf´ horen we regelmatig over de bouwplaats. 

 

Dag 4

 Dag 4

 
Time flies.....het begon allemaal maanden geleden in Nederland. 13 enthousiaste mensen schrijven zich in voor een bouwreis en samen bepalen zij de bestemming. Daarna krijg ik de vraag of ik als reisleider mee wil naar hun bestemming: Pondicherry, India. Die vraag was makkelijk te beantwoorden. India heeft al jaren geleden mijn hart gestolen en  dit is inmiddels mijn derde bouwreis naar deze bestemming. Bij de vertrekbijeenkomst in Amsterdam maak ik kennis met het team....of moet ik zeggen de twee teams? Want zo voelde het voor mij op dat moment nog wel. Maar sinds de dag van vertrek op Schiphol is er iets veranderd. Het is ėėn team geworden. Prachtig. Hoe mensen die elkaar niet of beperkt kennen verbonden worden door het mooie werk van Habitat. In de blogs van de afgelopen dagen hebben jullie al veel over onze bevindingen kunnen lezen. Samen maken we unieke momenten mee, maar ook individueel maakt iedereen zijn of haar persoonlijke mooie momenten mee. 
Time flies....het was vandaag al weer de vierde bouwdag. Er is weer veel gebeurd. Behalve dat we aan diverse huisjes hebben gebouwd, zijn we vandaag ook op bezoek geweest bij de lokale school. De jongste jeugd heeft ons verblijd met een aantal lokale songs. Geklap, lachende gezichten, trotse leraressen maar ook blije Ind'a house bouwers. Als volwassenen waren we weer even terug op school, luisterden vol aandacht naar de lokale songs. En uiteraard konden en wilden wij niet achter blijven. Dus twee oud Hollandse liedjes gezongen voor de jeugd. Iedereen blij en daarna weer aan de slag. Gewerkt aan / bij vier huisjes in kleinere groepjes. Stenen sjouwen, metselen, voegen, zand scheppen. Een gevarieerde dag onder tropische omstandigheden. Werk dat niet alleen iets lichamelijks met je doet, maar (en ik denk dat ik voor het team spreek) ook meer dan dat. Het voelt goed. Goed om samen letterlijk een steentje bij te dragen aan het welzijn van deze mensen die tot dusver onder erbarmelijke omstandigheden hebben geleefd.
Morgen is al weer onze laatste bouwdag. We zullen werken tot de lunch. Daarna volgt de afscheidsceremonie in het dorpje en zullen we het werk overdragen aan bouwteams die na ons komen. 
Graag maak ik van de gelegenheid gebruik om een aantal mensen te bedanken. Allereerst gaat mijn dank uit naar het Inda'house team. Jullie hebben er met elkaar voor gezorgd dat we hier zijn. Dat we samen bouwen. Dat we ėėn team zijn die naast het harde werken op de bouwplaats ook veel humor en lol met elkaar delen. Daarnaast wil ik alle sponsoren bedanken. Het geld dat de sponsoren doneerden komt (en dat kunnen we allemaal beamen) op een goede plek terecht. Tenslotte een woord van dank aan Jason, de lokale Habitat host die er voor zorgt dat alles hier op rolletjes verloopt.
Op naar morgen....ik heb er weer zin in!
 
Hartelijke groet, liefs, Maarten
 

Dag 3

 Opnieuw vertrekken we met de bus naar Kappyiyampuliyur. Ondanks dat we deze rit al 2 dagen gemaakt hebben zien we weer nieuwe dingen. India is overweldigend qua geuren, kleuren, beelden en geluiden. Vandaag gaan ook 5 medewerkers van Hotel Atithi mee. Het hotel draagt het werk van Habitat een warm hart toe en verwacht van medewerkers dat zij zeker eens per jaar een dag meehelpen op de bouwplaats. De bus zit dan ook overvol op de heenreis.

 

Op de bouwplaats zijn we vandaag met een groep van 20 man, we kunnen dus veel doen. De groepen worden verdeeld over 2 huizen, een klein groepje helpt de metselaars bij huis 4 verder met het metselen van de laatste buitenmuur. De rest helpt bij huis 5 met het vullen van de vloer. De opzichter had gepland dat de vloer aan het eind van de dag klaar zou zijn. Echter dat was (mede door de Amazing Dutch) voor de lunch geregeld, lekker!

 

Omdat de huizen toch wel op enige afstand van elkaar liggen kost overleggen met Sundar (de opperbouwmeester) best wat tijd, gelukkig mag Ralf even de motor van de engineer lenen en heeft hij ook nog motor gereden in India (niet in het hectische verkeer zoals wij dat dagelijks zien, maar in een klein dorpje).

 

Net voor de lunch bezochten 3 mensen van Habitat India de bouwplaats. Ook zij spraken hun grote dank uit voor onze inzet. Ook vertelde de directeur Disaster Recovery dat Habitat nog eens 10 huizen gaat bouwen in hetzelfde dorp. Fantastisch nieuws dus!


Een van de medewerkers van Habitat is een vrouw die haar juridische werk heeft ingeruild om te gaan werken voor Habitat. Zij was blij verrast om te zien dat in ons team vrouwen en mannen hetzelfde werk doen. Wat voor ons in Nederland heel normaal is, daarvoor strijdt zij in India! Een prachtige voorvechtster voor vrouwen in India. Tijdens de lunch heeft zij uitgebreid gesproken met de vrouwen in ons team, die ook zeer onder de indruk van haar waren. 

 

Na de lunch wordt de groep weer verdeeld in 2 teams. De ene groep gaat 800 stenen halen en brengt deze naar huis 3 en naar huis 4. De andere groep gaat opnieuw naar huis 5 om stenen te sjouwen, cement te maken en te versjouwen om de metselaars te ondersteunen. Hierbij blijkt dat Team Ind’a House in 2 dagen al een (h)echt team is geworden. Doordat mensen van het hotel meewerken ontstaat er toch een andere dynamiek. Dat is even wennen, maar door hun inzet verzetten we nog meer werk. Ook vandaag geeft Sundar aan dat we weer meer gedaan hebben dan gepland. Met een voldaan gevoel stappen we om 16.30 in de bus terug naar Pondicherry. Door een combinatie van het harde werken en de temperatuur is het rustig in de bus terug.

 

Terug in het mooie hotel Atithi drinken we moe, vies maar zeer voldaan met hele team een biertje (of een diet Coke voor Anja, Aldert en Brenda). Daar wordt de dag nog eens doorgenomen en komen de verhalen en belevenissen los, het was een mooie dag!

 

Op naar morgen...

 

Aldert en Ralf.  

 

Dag 2

 Dag 2

 
Vanmorgen om 8uur weer vertrokken om onze tweede bouwdag te beginnen. Iedereen was weer vol goede moed. 
Na de busreis, welke iedere keer weer enerverend is....zoveel te beleven onderweg, zijn we kennis gaan maken met de nieuwe eigenaren van het huis waar we vandaag aan de slag gaan.
Een echtpaar met drie kinderen waarvan er 1 meervoudig gehandicapt is. Wederom een schrijnende situatie. Iedere keer sta je weer vol ongeloof te luisteren naar het verhaal en zie je de omstandigheden waarin deze mensen nu verkeren.
Wij kunnen ons toch niet voorstellen dat een kind dat niet kan lopen alleen maar gedragen kan worden.....zittend in zijn plastic tuinstoeltje kregen wij ,bij noemen van zijn naam, Kausik, zijn breedste glimlach.
Hier doen we het allemaal voor.
 
Vandaag was de opdracht om de berg stenen van voor het huis naar achteren te verplaatsen, en dan wil ik ook graag vertellen dat er geen kruiwagen was.
Maar wat een teamwork vandaag, om en om gaan staan en met soepele "swung" de stenen verplaats en gestapeld.
Vandaag hadden we het voordeel dat we ook schaduw hadden en elkaar konden afwisselen.
Voor lunchtijd waren we erin geslaagd om alle stenen te verplaatsen. Trots.
 
Tussendoor heb ik stiekem 2 keer een moment gepikt om even naar Kaurik te gaan en zijn glimlach weer te vangen. Als ik het even zwaar had vanwege de hitte maakte hij dat ik gewoon weer door kon.
 
Na de lunch in twee groepen gesplitst, 1 groep ging door met helpen aan het huis van Kaurik en zijn familie en de andere groep ging verder helpen bij het huis waar we gisten gestart zijn.
 
Alle families die nu geholpen worden zijn zo dankbaar.
 
Vanavond ritje gemaakt in een tuktuk (weet eigenlijk niet of dit goed geschreven is).
Best spannend kan ik je vertellen, als je niet weet hoe het verkeer in India werkt.
Een rondje in de Python op de efteling is minder eng.
 
Gestopt bij "de tempel met de olifant" . Een begrip in Pondycherry. Persoonlijk heb ik hier moeite mee. Een olifant is niet geboren om een paar uur per dag, in een te kleine bak met zand, zijn kunstjes te vertonen. Maar ik realiseer me ook dat ik in India ben en daar gaan wel meer dingen net iets anders.
 
Morgen weer een nieuwe dag met nieuwe avonturen.
 
Liefs Brenda en Anja
 
 
 
1 2 Volgende
2 pages in total

Build a virtual house in India

  • 1Lay the foundation yourself
  • 2Invite your friends to help building this house
  • 3With your donation, real houses will be built