Bouwsociëteit Dordrecht

RSS Follow this blog

Lees hier alle belevenissen van de Bouwsociëteit Dordrecht in Indonesië. Bekijk hier de teampagina

Klik hieronder voor een album met alle foto's

 

 

Habitat 5 de dag indonesie

 

 

Het ontbijt begint een beetje routine te worden, iedereen stroomt langzaam binnen en legt een bodempje voor de laatste werkdag. De airco begint her en der zijn tol te eisen, er wordt wat gekucht en gesnotterd maar iedereen is erg gemotiveerd om de laatste dag nog even te ‘knallen’ op de bouwplaats. Enkele groepsleden hebben een recovery massage gehad en dit is ook direct onderwerp van diverse grappen, we blijven natuurlijk bouwvakkers.

De bal van Steven gaat vandaag mee als cadeau voor de kinderen in het dorp en we zijn allemaal verzocht om een net shirt mee te nemen voor de afscheidsceremonie van vanmiddag. De sfeer zit er weer lekker in als we voor de laatste keer beginnen aan de busreis naar het dorp. Hetzelfde ritje als de rest van de week, maar toch blijft het erg bijzonder om te zien. Er komt een pick-up voorbij met achterin 8 meiden die op weg zijn naar school, links en rechts ingehaald door scooters. Peter grapt nog dat het een wonder is dat het zo weinig fout gaat en jahoor…15 seconden later gaat de bus vol in de ankers omdat er vlak voor ons een scooter, driewieler en auto op elkaar rijden. Gelukkig viel het mee en nadat Andy (Habitat) een slachtoffer van de weg heeft geraapt en tegen een boom langs de weg heeft gezet om bij te komen rijden we weer verder. Op elke hoek van de straat zijn werkplaatsjes voor scooters dus de schade zal vast weer snel hersteld zijn.

Bij aankomst in het dorp is het elke dag weer een verassing hoe hard de locals hebben doorgewerkt terwijl wij in het zwembad lagen. Zodra wij het terrein verlaten komen de mensen in het dorp in actie om te helpen met het klaarzetten van spullen en voorbereidingen voor ons.

Naast het bouwen is ook het contact met de locale mensen erg leuk. Ze willen zo graag iets doen om hun dankbaarheid te tonen, maar dit is soms lastig. Toen ik gisteren naar wat kokosnoten zat te staren werd ik kort daarna gewenkt door Tamiyati (de toekomstige eigenares van huisje 1) Ik liep haar achterna en samen met een van de lokale timmermannen wilde ze wat kokosnoten voor ons regelen. Ik pakte mijn telefoon erbij om dit vast te leggen maar voordat dit lukte zat de timmerman al boven in de boom, hij klom in een seconde of 5 ruim 10 meter omhoog! Hij hakte wat kokosnoten los en liet deze voorzichtig zakken en een paar minuten later zaten we allemaal een eigen kokosnoot leeg te drinken uit een rietje. Erg bijzonder hoeveel kokosmelk er in 1 noot zit en dat een boom per jaar zo’n 250 kokosnoten levert!

Bij huisje 1 wordt er lekker verder gemetseld, bij huisje 2 zijn ze toe aan de volgende fase namelijk het stucwerk. Ook dat laatste gaat hier op een bijzondere manier door specie tegen de gevel te smijten. De diverse frustraties kunnen hier goed bij worden geuit vergezeld door wat oerkreten. Ribut (Toekomstig eigenaar van huisje 2) is inmiddels flink ontdooit. Het is een erg kundig timmerman maar aan het begin van de week leek hij wat chagrijnig. Het bleek echter dat hij strontzenuwachtig was omdat hij had vernomen dat er een groep bouw experts kwam. Hij was bang dat hij het niet goed zou doen en had zelfs slapeloze nachten.

De laatste ochtend vloog voorbij en het was tijd om ons klaar te maken voor de ceremonie. Op gedenkstenen in beide huisjes hebben we onze namen geschreven en dit gaf een erg bijzonder gevoel. Toen was er nog even tijd om de nieuwe bal uit te proberen met de kinderen, we moesten namelijk even wachten totdat de bewoners terug waren gekeerd uit de moskee. De meiden uit het dorp durfde eerste niet in de buurt van de bal te komen maar nadat deze ‘per ongeluk’ een paar keer in hun richting werd gegooid kwamen ze stuk voor stuk in de kring staan. Vervolgens glunderde ze enorm als de bal hun richting op werd gegooid, deze blijheid is bijna niet te omschrijven. De jongens wisten wel raad met de bal, maar we hebben ze bijgebracht dat ze deze ook weleens naar de meiden mogen gooien. De meiden zijn flink in de meerderheid dus ik denk dat dit wel goed komt.

Toen kwamen de beide families aan in hun mooiste kleren en was het tijd voor de ceremonie. Andy vertaalde de diverse dankwoorden van de familie en het dorpshoofd en dit sloeg in als een bom. Hier doe je het allemaal voor, we hebben allemaal gemopperd de eerste dagen toen we alleen maar aan het graven waren en ik was zelf erg sceptisch maar de pure dankbaarheid en emotie die werd overgebracht was geweldig. Nu weet je zeker dat je iets goeds hebt gedaan voor de mensen hier. Ik heb zelf menig harde bouwvakker een traantje weg zien pinken. Toen volgde er een zeer uitgebreide lunch met genoeg eten voor een heel weeshuis, verzorgd door de gemeenschap. Allerlei lokale gerechten en lekkernijen en als je overal een klein stukje van proefde zat je al bomvol.

Na een uitgebreide fotoshoot en knuffelmomenten was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Het liefst was ik de hele middag nog gebleven. Het is onduidelijk of we ooit deze mensen nog terugzien en dat maakte het best lastig. Uiteindelijk zijn we door het hele dorp uitgezwaaid totdat we bij onze busjes waren en tijdens de busreis merkte je dat het diepe indruk had gemaakt op iedereen. Schitterend.

Erik Pullen

Habitat - vierde werkdag 19-04-2018

 Goedemorgen, De vierde werkdag en we krijgen te horen dat Stephan afgelopen nacht meer het toilet heeft gezien dan zijn bed en is helaas genoodzaakt zich voor vandaag af te melden. Stephan beterschap.

Wat ik gisteren nog ben vergeten te melden; We hebben de Chief of the village oftewel de burgermeester ontmoet. Hij kwam polshoogte nemen op de bouw en ons bedanken voor onze inzet. De man was een keurige verschijning, netjes aangekleed en toonde trots. Hier laat de Indonesië cultuur zich gelden, de hiërarchie is voelbaar aanwezig. Vrijdag zal The chief aanwezig zijn bij ons afscheid waarbij we een gezamenlijke lunch zullen nuttigen in The basecamp.

Het intussen als routine geworden opstaan, opfrissen, aankleden, ontbijt en zorgen dat je om 8:00 uur in de foyer bent is alweer achter de rug. We zijn onderweg naar de bouw en het weer is prachtig.

Het wordt vandaag een metseldag voor beide huisjes en naar ik begreep liepen er bij huisje 1 een stel duizendpoters waardoor de oppermannen, Erik en Peter zich een ongeluk moesten mixen om het bij te houden. Die verdienen wel een massage. De bouw loopt die morgen heel vlot, ondanks dat het de warmste dag tot nu blijkt te zijn.

Ook de lunch komt er weer aan. Bij een aantal was de wandeling van gisteren goed bevallen en dus besloten deze zich nogmaals per voet naar the basecamp te verplaatsen. Anderen gingen per bus.

Tijdens de wandeling zien we op een open plek voor een woning diversen boomstammen liggen die in de lengte zijn doorgezaagd. Het bijzondere was de zaagtafel. Deze was geplaatst op een soort motorisch aangedreven plateauwagen met een stoeltje en stuur, waarbij dezelfde motor voor de aandrijving van de achterwielen ook gebruikt wordt voor de aandrijving van het zaagblad. Jammer dat we deze niet in bedrijf konden zien.

Verderop ziet een Bananaspider van zo'n 20 cm dat zijn menselijke prooi van schrik een zijwaartse sprong maakt. Erik wist deze net optijd op te merken. Wat een prachtig beest. (Over de spinnensoort heb ik mijn twijfels).

Na de lunch gaan we terug naar de bouw om het metselwerk verder op te bouwen. We zijn net een uurtje bezig en Aart vraagt het hele team om een paar minuten het werk stil te leggen en bij elkaar te komen. Hij wil een korte mededeling doen; Gistermiddag blijkt er midden op Java een aardbeving te zijn geweest met een kracht van 4.4 op de schaal van Richter. Er zijn, voor zover nu bekent,  3 doden, heel veel woningen  en een paar moskeeën verwoest.Er is aan Habitat gevraagt om mensen te sturen om de nodige hulp te gaan verschaffen.

Een drietal mensen van de locals uit ons team zullen ons verlaten en nemen afscheid. Eén van de mensen die ons gaat verlaten zal Gerard zeker betreuren, dat is Jojok, onze docent ochtendgymnastiek. Wat een vrolijke vent.

Rond 15:30 uur bereikt bij huisje 2 het metselwerk voor zover het hoogste punt, morgen zullen de rondlopende lateien erbij gesteld en gestort moeten worden en er zal  gepleisterd moeten worden. Voor vandaag zit het erop.

Teruggekomen bij het hotel is Stephan weer behoorlijk opgeknapt, maar wil vanavond zijn maag nog wat rust gunnen en slaat het diner over. Morgen is hij er gewoon weer bij.

Vanavond wordt het diner in "The Phoenix Hotel" geserveerd.

EET SMAKELIJK

 

Steven Tanis

 

Habitat Derde werkdag 17-04-2018

 

 

8:00 uur - In de lobby, een kort woordje van onze Aart.

Aart gunt ons een goedemorgen en verteld dat we vandaag de groepsindeling gaan wijzigen. De mensen die na de Habitatmissie langer blijven gaan vandaag met elkaar bij huisje 1 (bij Magiyati) en de overige mensen gaan bij huisje 2 (mr. Ribut).

Aart geeft nog even aan dat het tripje "Zonsopgang bij de Borobudur" op zaterdagmorgen om 3:00 uur nog afhankelijk is van het weer.

De Borobudur staat op de werelderfgoedlijst van Unesco en betekend "Boedistische tempel op de berg". Het ligt midden op Java, ca. 40 km ten noordwesten van Jogjakarta.

Op naar de bouw; het weer ziet er zeer goed uit, volop zon, echter geven ze voor vandaag veel kans op regen. Hopen dat het mee valt en dat we onze gestaagde productie vol kunnen houden.

Aangekomen zien we dat de locals gisteren na ons nog hard hebben doorgewerkt. Bij huisje 1 hebben ze de extra fundering afgemaakt en de rest van de balkwapening geplaatst en de bekisting erbij gezet. Bij huisje 2 hebben ze de wapening van de funderingsbalk en de kolommen erbij gezet, de kist voor de fundering geplaatst en beton gestort.

Ons team (huisje 2) kan beginnen met het uitvlakken van de grond binnen de muren, het aanvoeren van de  gevelstenen en het zand voor de metselspecie. De gevelstenen worden opgestapeld in het midden van de woning, zodat we tijdens het metselen er  gemakkelijk bij kunnen. Het zand moest gezeefd worden met behulp van een, door de locals, zelfgebouwde zeef, wat enige discussie opleverde over de efficiency. Doch even later wisten ze de zeef zo te plaatsen dat één man, i.p.v. 3 mensen, ervoor nodig was om het zand te zeven.

Dan is het bijna lunchtijd en oppert iemand om naar  "the basecamp" (de ruimte waar we elke middag lunchen) te wandelen. De wandeling neemt een kwartier in beslag, maar het geeft je veel meer gevoel met de omgeving dan vanuit de bus. De route voert je langs tal van woningen, waarbij je goed kunt zien dat stukje bij beetje het oerwoud wordt opgeslokt door de menselijke steeds uitdijende populatie. We krijgen twee woningen te zien die door Habitat zijn gebouwd, één door een Rabobankploeg en één door een Stihoploeg. Halverwege wordt onze aandacht getrokken door geluid van een heleboel kinderstemmetjes, die, naar het lijkt, een alfabet of een tafel gelijktijdig aan het opsommen waren. Het is een school. De kinderen zijn zo geconcentreerd bezig, dat ze niet eens doorhebben dat er een groep van 15 zwetende blanke mannen passeren.

Mooi om te zien dat hier kinderen toch les krijgen en nu maar hopen dat ze de kans krijgen en nemen om deze af te maken.

De lunch bestond deze keer uit een heerlijke noedel achtige soep waarbij de meeste, waaronder ik er één was, zich vergiste in de pittigheid.

Bij the basecamp wordt er door locals gewerkt aan een naastliggend schoolgebouw. Dat gebouw is ook een initiatief van Habitat en is gesponsord door een bouwploeg uit Japan. De bouwploeg uit Japan bestond uit 80 studenten, waarvan er 18 aan dit schoolgebouw hebben gewerkt en de overige nog aan 5 woningen. Het dak zit er inmiddels op en de locals zijn aan het pleisteren en de sanitaire ruimtes worden betegeld.

We gaan terug naar onze eigen bouwplaats. Bij huisje 2 stellen we ons als doel om 5 lagen erbij te krijgen. Bij huisje 1 krijgen ze te horen dat er nog een achterruimte bijgebouwd moet worden. Dus weer de fundering in en nog niet de lucht in, wat natuurlijk tegenvalt.

Maar wat zeker niet tegenvalt is het weer. De gehele dag , tegen de verwachtingen in, geen druppel gevallen. In de middag zelfs een beetje koelere lucht. Heerlijk.

Rond 15:30 uur moeten we afronden want de pers van Habitat is er en willen een foto van de bouwploeg met de families. Dit is, zeker voor de oudere familieleden,  een belevenis.

We zijn klaar voor vandaag en stappen de busjes in. We zijn de berg nog niet en wat gebeurt er................REGEN...........wat een geluk.

Steven Tanis

Habitat- Tweede werkdag 17-04-2018

 

 

Na weer een lekker ontbijt, allemaal stipt op tijd in de foyer om met de busje te vertrekken naar de bouwplaats. Het is 8:00 uur. Arry, Andy en natuurlijk onze Aart staan ons al op te wachten.

Ondanks een best zware eerste dag, Zie ik toch weer allemaal vrolijke gezichten en er worden nog grappen gemaakt. Is een goed teken (hopen dat dit eind van de week nog steeds het geval is).

Aangekomen op de bouw wisselen de ploegen van woning om zo het contact met beide families voor iedereen toegankelijker te maken.

We zijn toegekomen aan het metselen van de fundering. Het is even zoeken naar de juiste wijze, maar we worden goed geholpen door de locale bouwvakkers. Wat toch wel het zwaarste werk is, is het mengen van de cement. (Wat hebben we het toch makkelijk in Nederland). Elke keer als dat gedaan is, schiet de fundering weer een stukje uit de grond.

En dan gaat het REGENEN, dat zijn buien die wij in Nederland heel sporadisch mee maken. Er ontstaan hele grote plassen en kleine riviertjes en tegen onze verwachtingen in, was al dat water ook zo weer weg.

Tijdens deze bui nemen we meteen een pauze, waarbij we verrast worden door , waarschijnlijk, de moeder van Taniyati, ze heeft cassave voor ons gekookt, een pan vol. Volgens Andy een heerlijk gerecht, als je er wat zout en eventueel wat sambal op doet. Echter beide van de noodzakelijke smaakmakers ontbraken op de bouw, wat resulteerde in een smakeloos en gortdroog gerecht.

Natuurlijk heeft iedereen dankbaar gekeken.

De regen stopt en we gaan naar buiten om de schade op te nemen, deze viel erg mee. Ons inziens misschien een beetje teveel cement uit de specie gelopen, volgens de locale mocht dat niet baten en we pakten de draad weer op.

Toch merk je dat je met mensen van de bouw op stap bent. Men vind bepaalde dingen onzin en zeker niet efficiënt. Waarom stenen eruit en vervolgens er weer in. Waarom worden eerst de wapeningskorven voor de fundering gemaakt en niet eerst die voor de kolommen. Tja........mensen, geef je over aan de locale wijze van bouwen en probeer er vooral van te genieten.

Het is 12:00 uur, op naar de lunch. Je kan zien dat iedereen er aan toe is.

Eet smakelijk

13:00 uur, wij gaan weer aan de slag bij Tamiyati (De vrouw waar we het huis voor bouwen).

De andere ploeg gaat verder bij mr. Ribut en zijn vrouw Partinah.

De fundering verder metselen en nogal wat kolomwapening buigen, vlechten en plaatsen.

Dan komt er nieuws, er moet NOG een funderingsbalk bij. Als je het hebt over dat de moed je in je schoenen kan zakken......    Maar dan zie je weer de veerkracht van de mens. Erik, Peter en Gerard zetten het weer op een graven. De andere buigen zich verder over de wapening, zodat de korven van de kolommen en balken gereed zijn.

En dan is het opeens 15:30 uur. Tijd om op te ruimen en in de busjes te stappen.

Meerdere hebben van de dag ervoor wel ervaren dat een schoon, maar vooral droog shirt, wel een verademing is om dat aan te trekken. Veel prettiger voor een uur terugreis.

 

Voor vanavond staat er een culureelprogramma op de agenda (iets met Indonesische dans), we zijn benieuwd.

 

Steven Tanis

 

 

 

Habitat - eerste werkdag

 

 

We zijn rond 8:00 uur vertrokken bij het hotel.

Richting "The Office of Habitat Jogyakarta" wordt je meteen geconfronteerd met de drukte om en rond de wegen van Jogyakarta.

Aangekomen bij "The Office" ontmoeten we de supervisors, safetymanager en onze Australische stagiaire die voor de locale sociale media zorgt. We hebben een hoop namen behoort, zoals: Kus, Jaja, Puji en de rest hopen we komende week te gaan onthouden.

Wat ons meteen opviel is de veiligheid waarop gewezen werd, vooral de helm zal voor ons een gewenning zijn ivm de warmte.

De presentatie die Tanti gaf, wees ons weer even op de feiten, zoals 23% van de populatie heeft nooit op school gezeten en 87% van de mensen die het wel krijgen, maakt deze niet af. Bijna 600.000 mensen leven onder de armoedegrens.

Rond 8:45 uur vertrekken we naar de bouwplaats.

9:35 arriveren we op de bouwplaats. Natuurlijk even een fotomomentje en we ontvangen de helmen, met het nodige commentaar van die en gene.

We zien dat ze aan het werk zijn met een "public facility" wat blijkt een school te worden voor de kleine kinderen (een soort peuter- of kleuterschool).

Een paar honderd meter verderop worden we opgewacht door de twee gezinnen en onze supervisors. We krijgen een korte uitleg over het locale gereedschap en we mogen beginnen met het graven van de fundering. We merkten al snel dat je op het tempo moet letten, de warmte is behoorlijk.

Tijdens ons graafwerk werden we gadegeslagen door de gezinnen. Persoonlijk was ik werkzaam bij het achterste huis en daar hadden we bekijks van wel 12 kinderen allemaal tussen de 1 en 5 jaar. Ik heb ze een hand gegeven, maar na de tweede was ik de eerste naam al vergeten (sorry). Erik en Arjan hadden de pech om op een derde Stone Henge de stuiten. Veel meer steen dan grond. Daan, Gerard en Aart hebben zich gestort op het maken van de wapeningskorven.

Om 11:50 uur werden we geroepen voor de lunch.

Om 13:00 uur weer aan de slag.

De fundering was op de helft van de diepte, nu proberen om hem op diepte krijgen en dat is gelukt. Mede door de uitvinding van Erik "De Schop Met Het Touw" (misschien iets voor de Nederlandse markt).

Alhoewel, ze hebben er opeens een toiletruimte er naast verzonnen, dus dat moest nog even gebeuren.

Doch hadden we nog wat tijd over en hebben we de (schone) stenen, met de kruiwagen erbij gereden en een zandbed van 5 cm onderin de fundering aangebracht.

Puji, de opzichter, vond het echt welletjes voor vandaag. Om 15:45 uur zaten we weer met z'n allen in de busjes onderweg naar het hotel.

Lekker douchen en tijd voor een koude Bintang en om 19:00 uur verzamelen voor een diner ergens in Jogyakarta.

MOOIE DAG GEWEEST!!!

Steven Tanis

 

1 2 Volgende
2 pages in total

Build a virtual house in Indonesia

  • 1Lay the foundation yourself
  • 2Invite your friends to help building this house
  • 3With your donation, real houses will be built