HBC 2017

RSS Follow this blog

Lees hier alle belevenissen van het HBC 2017 team in Zambia. Meer weten over deze bouwreis en deelnemers klik hier.

Klik hieronder voor een album met alle foto's van deze mooie bouwweek

 

 

Vrijdag, laatste bouwdag

Vrijdag, laatste bouwdag. En na 5 dagen bouwen voel je dat in je hele lijf. Als klap op de vuurpijl willen we ook nog vrijwillig een potje voetballen tegen de plaatselijke d1. Op een veld dat 2 keer zo groot lijkt als een voetbalveld, niet waterpas ligt en geen gras kent maar droge leem. Hans Andersson op goal heeft het tot een 2-0 nederlaag weten te beperken. Een prachtige ervaring rijker en nadat de vloeren waren gelegd en de ramen gezet, voelen we nu echt alle spieren. Het huis is af en kan zaterdag feestelijk worden opgeleverd. Bij de nieuwe huiseigenaren breekt de glimlach steeds wat verder door. De kinderen hebben vrienden met ons gemaakt en wij met hen. Volgende week is het weer rustig, misschien wel saai, in Mapepe. 
 
De avond sluiten we af met een diner met het geweldige habitat team Zambia en ook nu weer sluit de burgemeester zich aan. Een vrouw met een uitstraling van Oprah winfrey gekruist met Michelle Obama. Er wordt gespeeched. Mooie en warme woorden maken het eten nog lekkerder. 
 
We sluiten de avond af met een afzakkertje (chianti is lekkere Zambiaanse wijn). Laat wordt het niet want het was te koud om lang buiten te zitten. En van enige vermoeidheid en voldaanheid was ook zeker sprake. 
 

Donderdag 18 mei

Om in de bouw te blijven; het is een open deur om te zeggen dat het zo snel gaat. Het is alweer donderdag.
Vandaag gaan we er een flinke draai aan geven om het zoveel als mogelijk af te krijgen
Uit de bus zien we al onze kleine vrienden we die ons iedere dag begroeten alsof we ze een jaar niet gezien hebben. Met aan iedere vinger een kind gaan we weer lachend en zingend naar de bouwwerken. Joep, onze reismanager heeft de groepen weer ingedeeld en zo werken we iedere dag in een andere combinatie en kletsen even hard als we werken. Jan en Hans zijn deze dag gescheiden, dat was een schok voor iedereen na zoveel jaren maar ze hebben zich kranig geweerd en de groepen hebben het uiterst professioneel opgevangen voor ze.
Mighty, het Zambiaanse bouwhoofd legt ons de taken uit. Zogezegd geen kattenpis vandaag. Het dak gaat er op, de raamkozijnen gaan erin en het glas. We doen het laatste metselwerk en de voegen langs de dakranden. Alle vloeren worden gelijkgemaakt en aangestampt zodat morgen beton kan worden gestort. We gaan het wel redden denken we.
Je hoeft de groep geen prikkel te geven. De prijs loopt om ons heen. Zoveel kinderen en een paar volwassenen die in een moeilijke omstandigheid het hoofd boven water houden. De twee huizen zijn een geschenk van boven voor hen. Afgelopen zondag in heel veel volle kerkdiensten stak de priester de mensen een hart onder de riem. Hij beet de gelovigen toe dat het beste in ieder zit en dat ze daar dicht bij moeten blijven om het uitzicht op beter te behouden.  Dat gaat voor twee gezinnen enorm lukken. Ze komen steeds kijken na onze vorderingen en helpen waar het ook maar kan.
Rond een uur of 3 zit ons werk erop. Geen bouwvakkertijden toch maar we gaan nog naar een markt.
Daar aangekomen begon de bestorming van de witte Bastille. Iedereen deed zijn stinkende best om ons in alle kramen te krijgen en de lokale waar aan de prijzen. Dollars, kwacha’s of een goede deal met onze schoenen, het maakte niet uit, als we maar kochten. Dat deden we natuurlijk. In grote hoeveelheden. Een paar van ons kwamen blootvoets terug maar wel met een mooi houtsnijwerk.
In de bus door de file, terug naar ons vertrouwde en heerlijke appartement.  Even bijkomen van een mooie dag hebben we ons een paar lekkere koude biertjes geschonken met alle eterij die iedereen nog uit de koffers toverde.
’s-Avonds aten we in het hotel. Weer een bijzondere avond waar een ieder deelde wat zijn verwachtingen waren, de drijfveren om mee te gaan met deze mooie reis en de ervaringen met de mensen de bouw en vooral de dynamiek in de groep.
Een heerlijke dag met een bijzondere afsluiting.
 

Door en Clemens

Gehaktdag

Woensdag gehaktdag. Een dag naar welke prominente doch discutabele bouwreizigers uit het nog prille HBC verleden reikhalzend uitkeken. Op woensdag greep men de gelegenheid een 'rustdag' in te lassen. Dit rechtvaardigde men onder andere door: 'gister te lang in de zon gestaan denk ik', 'die hernia speelt weer op', 'spiertje in m'n rug verrekt', 'heb me gister verstapt', 'ingegroeide teennagel' of simpelweg 'voel me niet zo lekker'. Niets van dit alles deze editie ondanks een groot aantal virgin Habitatters onder ons. Jaap is hersteld van z'n congestieve ongemakken waardoor hij noodgedwongen een dagje heeft moeten missen. Voor de rest valt er, op klachten over de bijna ijzige temperatuur van het zwembad en een lauw biertje na, geen onvertogen woord. Dit ondanks een wederom erg warme zonnige dag en zware arbeid. En dan te bedenken dat er meerdere pensionado's in de groep zijn en een enkeling die de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots overschreden is. Overigens komt de rest van de groep in het dagelijkse werkende bestaan niet verder dan het aanslaan van een paar toetsen op een toetsenbord.

Hulde dus.

Waarschijnlijk hebben de leefomstandigheden van de bewoners van Mapepe een uitermate relativerende en stimulerende werking op ons allen. Daar waar wij ons bij terugkomst laven met warme douches, snacks, koude alcoholische drankjes en de airco nog even opschroeven blijft het gros van de bewoners achter in erbarmelijke omstandigheden. Na enkele bouwreizen dachten we alles gezien te hebben maar de armoede hier overtreft alles. De 'huisjes' zijn in werkelijkheid provisorische hutjes van klei, stenen, planken, stronken, golfplaten, karton, plastic zeil en afval. De bodem is van zand en klei en de totale oppervlakte beslaat vaak niet meer dan 8 tot 10 vierkante meter. Electra, stromend water en fatsoenlijke sanitaire voorzieningen zijn hier uitgesloten. En dan te bedenken dat hier gezinnen van niet zelden 4 leden of meer leven . Kinderen of volwassenen die beurtelings een slaapplek delen is hier geen uitzondering. We kunnen ons geen voorstelling maken hoe het moet zijn als hier een stortbui voorbij raast of als in de zomer de zon op haar sterkst is. De kinderen zijn overigens altijd blij ondanks dat hun (vaak onbekende) vaders de hele dag in de kroeg hangen. Vrouwen werken keihard en trekken deze hele samenleving. Mannen gaan elke dag geld zoeken maar vinden het nooit. Is blijkbaar een moeilijk te doorbreken patroon. Slechts ongeveer 20% van de kinderen gaat naar school want dat is gewoonweg te duur.

In de ochtend hebben we ijzer gezaagd met botte zagen en de laatste stukken gemetseld. In de middag hebben we puin verplaatst naar het huis zodat de vloer daarop gestort kan worden. Waarschijnlijk wel een paar stoflongen opgelopen. Voor de rest ook weer flink op hoogte gemetseld en de deuren zijn gezet. Net een half uur gedoucht om de rotzooi van ons lijf te spoelen. Handdoek was nog steeds rood na afloop.

Zo meteen gaan we uit eten in de wetenschap dat wij het onwaarschijnlijk goed hebben en dat ze hier nog een lange weg te gaan hebben. Als een dergelijke reis niet goed is voor je relativeringsvermogen, weten wij het niet meer. Gelukkig hebben wij een bescheiden bijdrage kunnen leveren aan een betere toekomst voor dit mooie land.

Gerbert en Erik

 

Tweede dag. De eerste dag zit erop. Op naar de volgende.

Na alle verhalen van de vorderingen van elke ploeg gaan we met goede moed aan de dag beginnen. Teleurstelling nummer 1. Joep gooit de bouwploegen door elkaar. Net een geweldig koppel samen met Door en ja hoor weer helemaal op nieuw beginnen. Gelukkig bleven en wel veel "ouwe" op bouwput 1. Inclusief onze discjokey Erik. Het is weer aandoenlijk hoe alle kinderen van het dorp je staan op te wachten en je begroeten met een big smile en de kreet" mzungo" ( witte man) direct gevolgd door een box.

De plaatselijke bouwploeg staat klaar en off we go. Er zijn hier en daar opmerkingen over de vakkundigheid van deze bouwploeg. Maar ja ze bouwen local en stel je voor , in Nieuwegein op de bouw wordt een busje bouwvakkers uit Zambia uitgeladen en die gaan samen met onze bouwvakkers aan de gang. Dikke pret. Het bouwen wordt zo intensief dat twee bouwers uit ons team , die zoals ze zeggen al meer dan 50 jaar vriend zien, aan beide kanten aan een steen staan te sjorren. Iets deze kant , nee man naar link, meer naar rechts enz.

S'avonds is tijdens het diner het ontstaan nogmaals door Hans en Jan toegelicht. Spontane therapeutheutische hulp van de groep heeft ervoor gezorgd dat we de volgende dag weer met een gemotiveerde club van start kunnen. Vandaag ook bezoek gehad van de mayor van het dorp en directeur van Habitat Zambia. Maar nu het belangrijkste. De voldoening en vreugde die zo'n bouwreis je geeft is niet uit te leggen. Het verhoogt je relativerings vermogen en geeft een enorm dankbaar gevoel. En niet beginnen met " het is een druppel op een gloeiende plaat". Doorgaan met dergelijke initiatieven. Want door al die druppels wordt de plaat steeds koeler. Joep zegt elke dag " 't is geen competitie". Moet ook niet . Trouwens onze ploeg had 12,3 stenen meer gelegd vandaag.

Super dag, veel geleerd, toch wel een beetje technisch en als je zo aan het werken bent in de hitte met afzakkende broeken begrijp je ook het ontstaan van het bouwvakkers decolte. Tot morgen en de reis is voor mij nu al geslaagd. Charles

Eerste bouwdag

Na alle indrukken van de eerste twee dagen Zambia zitten we zondagavond met elkaar op het terras van onze lodge. Iedereen is enthousiast en bezig met de reden waarom we hier zijn. Morgen gaan we bouwen.
En daarmee begint niet alleen het fysieke gedeelte van onze reis maar ook onze kennismaking met de gemeenschap waarin we een week mogen verblijven.
We delen onze verwachtingen en onder het genot van een drankje vertellen ervaren bouwreizigers over hun avonturen in het buitenland. Weersinvloeden, voetbalwedstrijden en teamleden die op komen dagen in tuk-tuks, het levert een hoop energie en zin de komende dag op.

En dan sta je op, neemt een douche (warm of koud is een beetje een gok maar wakker word je) en na het ontbijt vertrekken we voor de 45 minuten durende rit naar onze bouwsite.
Onderweg zien we de verschillende kanten van Lusaka. Mooie huizen achter muren en grote kantoorcomplexen wisselen zich af met kleine hutten uit betonblokken of golfplaat. Als we het spoor overgaan zien we een eindeloos lijkende rij van etenskraampjes en golfplaten hutjes waar tussen de bevolking op en langs het spoor beweegt.
Hoe verder we weg komen uit het centrum hoe weidser het wordt. En dan slaan we af naar links en komende onmiddellijk in 'onze' gemeenschap.
Het heeft geregend en daardoor is de grond een soort rode klei. De hutten aan weerszijden van het pad lijken van stenen uit dezelfde kleisoort te bestaan.
Bij de waterpomp stappen we uit en worden door een grote groep kinderen en onze bouwopzichters begroet. Op enige afstand worden we gade geslagen maar snel volgt de vraag die we die dag veel zullen horen; What's your name? Hoe vaak je ook antwoord geeft ze willen allemaal die vraag zelf stellen.

We lopen door de gemeenschap heen naar de locatie van onze huizen. Al snel wordt het bestempeld als een luxe project want de fundering en de hoeken staan al. Er kan zomaar gelijk gemetseld worden.
En dan is er het moment dat het allemaal echt maakt. We maken kennis met de gezinnen die in de huizen gaan wonen. We hebben allemaal hun biografieën gekregen en gelezen maar daar sta je dan, een groep grote Hollanders tegenover twee gezinnen die vrijwel niks hebben behalve een gemeenschap die ze probeert te ondersteunen.
De lokale bouwploeg stelt zich voor en we beginnen met de eerste stappen van ons huis na een zeer uitgebreide uitleg van de voorman. Nadat we hebben gezien dat je een troffel niet bij het blad maar bij het handvat moet pakken mogen we gaan metselen!
Al snel ontstaat er sportieve rivaliteit over het wel of niet scheefstaan van muren en de kwaliteit van ons voegwerk. De skilled workers zijn streng doch rechtvaardig zelfs al wordt de voorman snel omgedoopt tot Dirk na zijn herkenning van Dirk Kuyt.
We krijgen enig ritme en we gaan als een speer. Vinden we zelf. We worden zo nu en dan even gecorrigeerd maar er zit absoluut schot in.

Ondertussen worden de kinderen om ons heen steeds iets brutaler en ze beginnen vragen te stellen en langzaam dichterbij te komen. Niet te dichtbij want ze mogen niet binnen de afzetting van de bouwplaats komen. Doen ze dat wel worden ze onmiddellijk terug gefloten door de moeders en omstanders die staan te kijken naar de vorderingen.

Tijdens de pauzes wordt er met de kinderen gespeeld en vallen ze bijna over elkaar heen om zichzelf te zien op de fotocamera of telefoon. Er wordt gelachen en geposeerd en sommige leden van onze groep worden bijna overlopen in het enthousiasme.
De tijd vliegt en gelukkig de bouw ook. De sfeer is super, er wordt gelachen en nadat we muziek hebben aangezet ook nog voorzichtig gedanst. Dit uiteraard tot grote hilariteit onder de kinderen.

Al snel zit de eerste dag erop en lopen we over het ondertussen opgedroogde en steeds stoffigere pad terug. Voor mij loopt een teamlid in het Habitat shirt wat we hebben gekregen. Achterop staat een huis opgebouwd uit woorden die habitat bouwreizen beschrijven. En na deze eerste bouw dag begin ik me pas echt te realiseren wat die betekenen.

J.Langevoord
Luxaflex Nederland

1 2 Volgende
2 pages in total

Build a virtual house in Zambia

  • 1Lay the foundation yourself
  • 2Invite your friends to help building this house
  • 3With your donation, real houses will be built