Hunter Douglas 2018

RSS Volg dit blog

Leer hier de belevenissen van het Hunter Douglas team tijdens hun bouwreis in India. Meer informatie over het team vind je hier.

Klik hieronder voor een album met alle foto's

 

"HunterDouglas goes India"

“Hunter Douglas goes India”

 

15 zeer hardwerkende Hollanders; 5 dagen bouwen; gemiddeld 38 graden; bouwen aan 2 huisjes (eigenlijk 7); vreselijk lieve Irula bevolking; grote armoede; ernstige vervuiling; prachtige natuur; grote kloof tussen arm en rijk; indrukwekkende cultuur; toffe lokale Habitat begeleiding; waanzinnig lekker eten; mooie teambuilding; prachtige samenwerking met de lokale bevolking; hoge mate van bewustwording; grote dankbaarheid én enorme voldoening……

 

Voilà, ik geloof dat ik onze HunterDouglas bouwreis naar Pondicherry, India kort en goed heb samengevat.

Het is alweer mijn tiende bouwreis maar vervelen doet het nooit! Wat een prachtervaring was het weer. Op alle fronten.

Op maandag 9 april begonnen we te bouwen. Een aantal ging er vol in. En als ik zeg ‘vol in’ bedoel ik ook ‘vol in’. Met een moordend tempo dat alleen Hollanders aankunnen (denk ondertussen aan de 38 graden….) begon de groep stenen te verplaatsen. In no time was het klusje geklaard. Jason, onze lokale Habitat begeleider stond er glimlachend naar te kijken. Hij vertelde mij dat hij altijd dubbel zoveel werk plant als er een groep Hollanders komt. We staan bekend als zeer harde werkers. Tof! De lokale Irula bevolking maakte zich echter zichtbaar zorgen. “Kunnen deze witte (lees: roze, en daarmee bedoel ik niet de kleur van het T-shirt dat we droegen op dag 1….) mensen dit wel aan in deze hitte”? Het antwoord is ja én nee. We kunnen veel maar ook aan onze krachten zitten grenzen. In de loop van de week zag ik het tempo gestaag dalen. Dat ging ongeveer gelijk op met de stijging van de temperatuur. Begonnen we op maandag nog met 35 graden. (aangenaam ‘koel’); aan het einde van de week was het overdag 39 graden (was toch ietsje te heet…)

 We bouwen aan twee huisjes voor de Irula bevolking. Dit is een groep verschoppelingen binnen de grenzen van India. Een vreselijk woord maar ik kan niets anders bedenken. Tot 2015 werd er geen enkele aandacht aan deze groep besteed die met zo’n 25.000 man in kleine groepjes door India zwerft. Nergens echt welkom, nergens echt kunnen of mogen settelen. Compleet afgesloten van de bewoonde wereld geen toegang tot voorzieningen en geen erkenning of identiteit. Ga er maar aan staan. Dit betekent ook geen werk, geen scholing en dus geen toekomst. Na de grote overstromingen van 2015 heeft Habitat for Humanity India zich het lot van deze groep ernstig aangetrokken en is een half uurtje rijden buiten Pondicherry begonnen 22 huisjes te bouwen voor 22 Irula families.

We zijn inmiddels twee jaar verder en je ziet de hoop en levenslust in de ogen van de bevolking groeien. Het verschil tussen een stenen huisje en een huisje van leem en riet is enorm: Bij heftige regen en overstromingen niet meer nat worden of je complete huis verwoest zien worden; bij hitte een aangenaam plekje in de schaduw; een deur die op slot kan tegen ongewenste vreemdelingen; een plek om je huiswerk te maken bij een lampje; rustig kunnen slapen zonder bang te hoeven zijn dat jij of je kinderen gebeten kan worden door een giftige slang. De lijst met voordelen is onuitputtelijk. De productiviteit van de bevolking gaat nu al aanzienlijk vooruit; en kinderen gaan naar school!

 Een van de verhalen van Jason raakt me echt: sinds begin dit jaar heeft het dorpje voor het eerst in de geschiedenis een geasfalteerde straat die tot aan het dorpje loopt. Je kan nu met de auto de gemeenschap bereiken. De Irula hoeft niet meer door velden of bossen te klauteren om de bewoonde wereld te bereiken. Ze zijn nu zelf ook ‘bewoonde wereld’. Het dorp is letterlijk ontsloten en toegankelijk; twee-richting verkeer! Hoe mooi kan het zijn.

 En wat wordt er hard mee gewerkt door de toekomstige vrouwelijke huiseigenaren Vanitha en Malar. Beiden 28 jaar jong, getrouwd en twee kinderen. De huisjes én de grond komen op hun naam te staan. Dit om te voorkomen dat mocht de man overlijden of weggaan, de familie de achtergebleven vrouw kan onteigenen. Het huisje is echt van haar. Women empowerment. Hoera!

 Prachtige verhalen maar ook genoeg kritische vragen werden er gesteld. En terecht. Het is niet alleen hosanna. Corruptie, vervuiling, armoede en ongelijkheid. Er moet nog veel veranderen in India. Dat gebeurt ook maar wel op hun eigen manier en in hun tempo. Wij kunnen daar alleen maar bij helpen maar nooit zaken voor hen beslissen. Structurele en blijvende vooruitgang kan alleen van binnen uit komen en nooit van buitenaf opgelegd worden. Hoe graag we dat soms ook zou willen om ‘snel’ tot een ‘oplossing’ te komen, het werkt domweg niet. Onze aanpak hoeft niet die van hen te zijn. Verandering moet ‘eigen’ voelen anders slaat het niet aan. Ieder persoon of volk ontwikkelt zich op zijn manier. Dat is bij ons in Nederland niet heel anders. Je realiseert je dit pas echt als je er zelf bij bent en ervaart. Dát maakt een Habitat bouwreis tot een unieke ervaring en ben ik vreselijk blij en dankbaar daar deel van uit te mogen maken. Samen bouwen aan een betere toekomst voor iedereen.

 In de loop van de week zag ik 15 individuen één groep worden. Waar op de eerste twee dagen er nog volop ‘hup hup hup’ geschreeuwd werd en je sommige deelnemers zag denken “ja, zeg, hup zelf maar”, begon er op de middag van dag twee en zeker op dag drie een (h)echt team te ontstaan. “ff tandje langzamer” werd er regelmatig geroepen of “jongens, gaat het zo goed voor iedereen”? Prachtig om te zien!

 Lieve Martin V, Piet, Vanessa, Angelique, Loes, Michiel, Appie, Deborah, Linda, Hans, Ramon, Martin K, Rob, Nancy en Mirella: dank dank en nog eens dank! Ook namens Habitat for Humanity Nederland. Jullie hebben op alle fronten een top-prestatie neergezet. Ik hoop oprecht jullie nog een keer tegen te mogen komen op een van de prachtige Habitat bouwlocaties, ergens op deze aardbol…..

 Lieve groet, Lenneke, vrijwillig bouwreisbegeleider

https://www.buildwithme.org/nl/huizen/company/hunter_douglas_2018

(voor wie nog meer geld wil doneren voor huisjes in India)

 

Blog zondag: we zijn weer veilig thuis

Dat was het dan. Incredible India. Ondanks een uitgebreid blog benoemen we onze reis toch vaak als onbeschrijfelijk. Onvergetelijk. Habitat India zal onze geoliede machine gaan missen. We hopen dat de 22 huisjes echt in december volledig af zullen zijn en dat de gezinnen hun spullen kunnen gaan verhuizen. Onderweg naar het vliegveld konden we even vertoeven bij Hotel Sea Breeze in Mamallapuram. Aan de kust. Een mooi resort waar we konden lunchen en opfrissen. Een klein groepje ging nog met Jason mee om in de hitte wat sightseeing te doen. Het bekijken van een groep monumenten die ook op de Unesco Werelderfgoed lijst staan. Prachtige in de rotsen uitgehouwen tempels en beelden. We hadden nog een kleinigheidje geregeld voor de 2 heren van Habitat India, Jason en Sundar én voor onze reisbegeleidster Lenneke die het allemaal maar in goede banen heeft geleid. Opgefrist en al stapten we in de oververhitte bus en kwamen we even later op het vliegveld in Chennai aan. De terugreis via Mumbai verliep voorspoedig. Iedereen is weer veilig en wel thuisgekomen. We zullen er de komende tijd nog veel over denken en napraten. Lenneke zal binnen enkele dagen ook nog een blog schrijven. Blijft u ons dus nog heel even volgen !

Blog vrijdag: alweer onze laatste bouwdag

Daar stonden we dan. In de lobby. Op vrijdag de 13e. Klaar voor onze laatste rit richting Keelalinjipattu. Wetende dat we veel werk verzet hebben maar dat de 22 huisjes nog lang niet af zijn. Dat de community nog even niet aan verhuizen kan denken. Daar maar niet te veel bij stil staan. We leveren een belangrijke bijdrage aan de nabije mooie toekomst van deze lieve mensen… ! We konden beginnen met cement maken en stenen sjouwen. Aan de slag ! Martin, Rob, Deborah en Loes mochten tussendoor de meegenomen Roparun mascotte overhandigen aan een gezin waar enige maanden geleden een 8 jarig jongetje is overleden aan kanker. Mede door een tekort aan gezondheidszorg voor deze groep mensen. Een bizar verhaal. Even slikken en even later weer doorgaan met ons werk. Tijdens de pauze ontstond er een gesprek wat wat mensen verdeelde in een mango groep en een banaangroep. Wat dat inhoudt kunnen wij niet vertellen helaas. What happens in India stays in India hebben wij met elkaar afgesproken. Sorry daarvoor beste volgers. We werkten gestaag door, even na de pauze merkten we op dat we met 1 team aan 4 verschillende klussen bezig waren. Er werd gemetseld waarbij gezegd moet worden dat Piet de enige was die bij de dorpsmetselaar echt door de ballotagecommissie kwam. Goed bezig Piet! Bijzonder om te vermelden is dat de gehele week de toekomstig bewoonster van het huisje waar we aan werkte altijd meehielp. Sjouwen, scheppen, niks is de dames te veel. Chapeau. De andere groepen waren aan het whitewashen, stenen aan het doorgeven én er kwam een truck aanrijden met maar liefst 60 zakken van 50 kg cement. Of we die even konden lossen in 1 van de huisjes. Wel ja, daar draaien wij onze hand niet voor om. Over het stenen doorgeven gesproken; hier kwam vlak voor lunchtijd een abrupt einde aan. Nancy was net gewisseld met Martin K aan het begin van de stenendoorgeeftrein en gilde “SLANGGGGGGGG” over de bouwplaats. Dit bleek een betere kreet om de groep’s aandacht dan de al de hele week in gebruik zijnde ‘’heeey hooo” want iedereen snelde direct richting de slang die zich snel weer onder de stapel bakstenen verstopte. Helaas mochten we in verband met bijtgevaar niet meer verder sjouwen om deze klus nog even af te maken. Tijdens de lunch werd er een speaker geïnstalleerd. We wisten niet wat ons te wachten stond maar dat het geen lullig optredentje zou worden was al snel duidelijk. Na de lunch werd het whitewashen nog even afgemaakt en tegelijkertijd werd de boel versierd met wat mooie Luxaflex vlaggen en slingers. Ook de HD vlag mocht natuurlijk niet ontbreken. Deze lag stand by voor de vele groepsfoto’s. Even later stroomde het dorp leeg en kon de sluitings ceremonie beginnen. Allereerst waren de meisjes aan de beurt gevolgd door de jongens. Wat een enthousiasme! Indiaas dansen op zijn best. Onze bouwploeg zat glunderend te kijken naar het enthousiasme van de kinderen. Ook 2 tot vrouw verklede mannen deden een mooi optreden. Voor ons een onverwachte kwinkslag maar we begrepen dat vrouwen in deze cultuur niet mogen optreden en dat daarom de mannen dit van hen overnemen. Waarom dan in vrouwenkleding is dan nog even onduidelijk… Wel een mooi optreden gezien. Na de dansoptredens van het dorp kwam Michiel aan het woord. Hij sprak mooi over de hoop op een mooie toekomst voor het dorp, bedankte de mensen voor hun gastvrijheid en bedankte ons voor onze inzet, dit allemaal vertaald door Jason. Bedankt Michiel voor je mooie woorden. Hierna waren wij aan de beurt voor ons optreden. “Hoofd schouders knieën teen’’ gevolgd voor de Vogeltjesdans. Wat was dat leuk, de kinderen pakten het supersnel op en we maakten er een waar dansfeest van. Zeker toen als afsluiting de Indiase dans nog met z’n allen tegelijk werd ingezet. Voor sommigen bleek Indiaas dansen zwaarder dan cement mengen. Daarna was het tijd om afscheid te nemen. Dit was wel even moeilijk zeker omdat we ons realiseerden dat we hier nooit meer zullen terugkeren. Aan al het moois komt een eind helaas. Over een tijd maar es aan Habitat vragen hoe het er dan voor staat! Morgen checken we om 10u30 uit en begeven we ons richting Chennai voor een binnenlandse vlucht naar Mumbai gevolgd door een lange nachtvlucht terug naar Schiphol. Tot in Nederland!

Blog donderdag: een dipje...

Goedemorgen wat was het vandaag warm. Toch even klagen hoor. Geen zuchtje wind, volle zon, een graad of 38, hard werken, een zwart t-shirt, het zat allemaal niet mee vandaag. De pauzes werden ongemerkt langer. Het cement mengen was zwaarder, toch wel wat strammere spieren zo hier en daar, het verven (whitewashen) van de muren was een vervelend klusje, het scheppen van zand leek ook langer te duren. Ook het metselen van de muurtjes duurde langer, maar dat kwam met name omdat er niet 4 maar maar 1 metselaar aanwezig was, naast Linda dan. Konden we wel even voetballen met de kinderen in het dorp. Met een paar lege flessen maakten we een ‘’bowlingbaan’’. 1 jongetje pakte het snel op en deed enthousiast mee. De bal mogen we morgen achterlaten in het dorp. Na werktijd liepen we nog een stukje door rijstvelden achter het dorp. We genoten van de mooie kleuren van het landschap en het verkoelende briesje. Maarrrrr ondanks de zware dag, morgen gaan we vol enthousiasme aan alweer de laatste dag beginnen. Time flies when you are having fun. We krijgen waarschijnlijk een mooie ceremonie ter afsluiting voorgeschoteld en gaan zelf ook nog een dansje doen. “Hoofd schouders knieën teen” gevolgd door de vogeltjesdans voor de kinderen en Ketelbinkie en Tulpen uit Amsterdam voor de volwassenen. Hans, Piet en Lenneke nemen in deze 2 laatste nummers de lead. De community zal na ons optreden waarschijnlijk denken dat wij echt door een zonnesteek getroffen zijn, maar dat mag de pret niet drukken. We gaan er voor !

Blog woensdag: weer een fundering erbij

Op woensdag stonden we in rode shirts klaar voor vertrek. Piet bepaalt de dagelijkse kleur. Morgen wordt het zwart, vrijdag paars. We kregen, na de mop van de dag van Jason, te horen dat we vandaag de fundering van huisje 17 moesten vol storten met beton. Dit is het huisje waar Hans en Michiel gister wat vlechtwerk hebben gedaan en waar met houten planken de mal van de fundering in elkaar werd geknutseld. Op de bouwplaats zijn allerlei stapels ingrediënten voor Indiaas beton gelost. Het eerste papje werd een recept van 22 pannen grind, daarbij 28 pannen keien, strooi er vervolgens 2 zakken cementmengsel overheen, wat bakjes water ter verdunning, haal er weer enkele pannen met keien af en voilà, de eerste batch cement was, na het roeren, klaar. Vergeet daarbij zeker niet de spierkracht die nodig is om de boel bij elkaar te krijgen en te mengen. Dit werd gedaan door een wat oudere man uit het dorp die de samenstelling van het cement bepaalde. De volgende batches hadden vaak een andere samenstelling en hoeveelheid maar telkens kwam er een mooi resultaat uit voort. Gedurende de gehele dag werden de met pannen cement doorgegeven aan elkaar, leeggegooid in de fundering, aangedrukt en afgesmeerd. Ramon ziet er blijkbaar sterk en betrouwbaar uit voor onze cementmenger uit het dorp. Ramon mocht de noeste arbeid ook uitproberen en toonde zich een goede cementmenger. Vlak voor het eind van de dag schepte Rob zijn laatste (well done Rob!) schep cement in een pan en was de klus geklaard. In de tussentijd zijn er ook nog enkele deuren geschilderd en werd er wat vuil opgeruimd. We waren goed bezig, al zeggen we het zelf. ’s Avonds in het hotel was er een Indiase avond georganiseerd. Dat wil zeggen: met de handen eten ! Alle gerechten werden op een bananenblad gelegd waarna het met onze rechterhand mochten opeten. Of een poging doen hier tot. Indiërs mogen de onreine linkerhand niet gebruiken. Het was leuk dit meegemaakt te hebben en erg gezellig. Trouwens, indien u nog niet wist dat er ondertussen al een heleboel prachtige foto’s zijn geplaatst: klik even op de grote foto en dan verschijnt het foto-album. Tot morgen!
1 2 Volgende
2 pagina's totaal

Bouw een virtueel huis in India

  • 1Leg zelf de fundering
  • 2Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
  • 3Van je donatie worden echte huizen gebouwd