Team Schretlen Nicaragua

RSS Volg dit blog

Afsluitende dag en terugreis

Na de emotionele overdracht van gisteren was er de afsluitende dag een programma waarin we meer van Nicaragua zelf konden zien. Vanuit San Rafael del Sur zijn we via Managua naar Masaja gereden om meer van de schoonheid van het land van de meren & vulkanen te ontdekken.

Masaja is de broedplaats voor de artiesten & kunstenaars en heeft over de afgelopen eeuwen erg veel branden moeten doorstaan. Alhier hebben we de plaatselijke markt bezocht met veel kunst & kitsch vanuit China. Toch waren er ook lokale Cashewnoten welke volgens de inlichtingen van Henk J twee dagen in de zon gedroogd waren. Het contact met de aardige verkoopster leverde direct resultaat, want Henk J had veruit de grootste Cashewnoten aangehaald.

schretlen nicaragua foto 1 640x425

Daarna was een lunch geregeld met zicht op een lagoon & vulkaan. Het uitzicht was verbluffend. Iets wat misschien nog wel meer indruk maakte was de vissoep, ook de hamburgers en spare ribs waren erg lekker. Voor de liefhebbers van witte wijn werd er een fles besteld, na afrekenen ging deze mee de bus in met de kluszussen van de week.

schretlen nicaragua foto 2 640x425

De sightseeing ging verder naar Granada. Onderweg merk je dat iedereen de vele indrukken van deze week aan het verwerken is en aan het nagenieten is van het harde maar ook bevoorrechte werk op de bouw. In Granada aangekomen hebben we de bus even verruild voor de boot. Onze kapitein was in z'n vrije tijd waarschijnlijk makelaar, want alle woningen op de eilanden in dit meer van 8200 km2 groot die we gezien hebben werden voorzien van prijs, eigenaar & faciliteiten. Voor de liefhebbers: een simpel hutje kost $ 150.000 tot een Bellevilla van bijna $ 3.000.000, daarbij heb je het hele jaar minimaal één verzorger nodig, maar heb je bij de topper wel een helikopterplatform.

schretlen nicaragua foto 3 640x480

Daarna weer in de bus op naar het centrum van Granada om in te checken in het hotel en ons even op te frissen. Aan alles merk je dat Granada erg  toeristisch is. Na het eten werden er nog warme woorden gesproken door het Habitat para la Humanidad (Nicaragua) team. Het eerste Europese team heeft een goede indruk achtergelaten en heeft een plekje in de harten veroverd van de lokale bevolking en volgens mij zijn onze ervaringen wederzijds. Na afloop toverde Aart uit één van zijn vele rugzakjes nog een foto voor ieder te voorschijn met daarbij mooie anekdotes.

schretlen nicaragua teamfoto 640x495

De dag van de terugreis begint al vroeg als om 3:30 de wekker gaat. Maar we vertrekken niet zonder dat we afscheid hebben genomen van Mirjam & Gerald die nog meer mooie plekken in Nicaragua willen ontdekken en Jennifer die aansluitend nog naar Haïti gaat. Vlak voor vertrek naar het vliegveld komen erachter dat Selim nog niet bij ons is. Hij is ongetwijfeld moe na het draaien van dubbele shifts door de ziekte van een collega. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten en brengt onze topper Marlon ons veilig & vlug naar het vliegveld.

Tekst: Bouke Jan (d.d.: 20-4-2013)

Laatste bouwdag en overdracht

Na een erg gezellige avond in de buitenbar van het hotel arriveerde ons bouwgezelschap toch verrassend fris en fruitig aan het ontbijt op alweer de laatste bouwdag in Nicaragua. Een beetje dubbel gevoel overheerste: jammer dat het de laatste dag is, want we zouden nog zoveel meer kunnen en willen doen. Maar tegelijkertijd is het na een week ook mooi geweest.Na een warm ontbijt zoals iedere ochtend, met in ieder geval rijst, bonen en eieren, is iedereen er weer helemaal klaar voor.

Op de bouwlocatie aangekomen werden we verrast door een lading puin die al was gehaald door de bouwvakkers om in een van de twee huisjes te kruien voor een stabiele ondergrond. Bij het andere huisje was dat gisteren al af. Bij dat huisje konden we aan de slag met het gieten en smeren van de betonvloer. Maar voor het zover was moest er natuurlijk beton gemaakt worden: heel veel beton en met de hand op de ouderwetse manier.

foto 1 nicaragua

foto 2 nicaragua

Na een ochtend noeste arbeid en flink zweten zat de betonvloer rond de middag in het huisje van Mysaida en was met puin de ondergrond egaal en stevig gemaakt voor de betonvloer in het huisje van haar moeder Hilma. Het doel was om vervolgens nog voor 13.00u ook in het huisje van Hilma de betonvloer af te krijgen. Dus de hele groep heeft zich toen even flink doorgepakt met mengen en sjouwen van beton. En nog voor 12.30 was het karwei geklaard! Sterker nog. We hadden zoveel beton gemaakt onder het toeziend oog van vier opzichters dat de bouwvakkers er nog maar een trapje voor de deuropeningen van gemaakt hebben.

Na amper vijf dagen stevig klussen met een enthousiaste groep vrijwilligers stond er zowaar iets dat verdacht veel op een dubbele woning lijkt. En dermate stevig gebouwd dat het aardbeving, tsunami en orkaan proof is. Binnen twee weken gaan de deuren en vensters erin, waarna het dak er ook op gaat.

foto 3 nicaragua

Maar de grootste klus is klaar en ons doel voor deze week is bereikt! Nadat iedereen tot het besef is gekomen dat het werk echt af is, gaan we lunchen met de familie. Tijdens die lunch komen we er eindelijk ook achter hoe het nu precies zit met de familie. Moeder Hilma werkt als seizoenarbeidster op suikerriet plantages. Ze heeft een zoon en drie dochters waaronder Mysaida, die bij Hilma woont met haar zoontje. Mysaida wast en strijkt voor families in het dorp. Hilma en Mysaida zijn beide alleen en zorgen ook nog voor een kind van een van de andere kinderen van Hilma. Des te mooier dat ze nu eindelijk met z'n vieren een goed onderkomen krijgen. Dat besef komt bij hen nu ook binnen. Voor hen is het erg moeilijk te bevatten dat een groep vreemden voor hen van zo ver is gekomen om hen te helpen aan een nieuw thuis.

Na de lunch was het dan tijd voor de officiële overdracht. Onze Aart had voor Hilma en Mysaida een mooie sleutelhanger bij voor hun nieuwe woning in de vorm van een houten klompje. Verder hebben we hen nog een groepsfoto van ons gegeven. Daarna kregen we nog een uitgebreid animatieprogramma voorgeschoteld met muziek en dans. En de immer vrolijke Vittoria fungeerde als spelleidster voor de kinderen van het dorp. We deden onder andere een oud Nicaraguaanse stoelendans waar onze Hiebo verrassend goed in bleek. En de kinderen werden nog getrakteerd op snoepgoed uit een Piñata die in een boom was gehangen en kapot moest worden geslagen. Overigens wil Henk V. waarschijnlijk een Piñata voor zijn verjaardag, want hij vermaakte zich er ook prima mee.


foto 4 nicaragua

En na alle festiviteiten was het dan echt tijd voor het afscheid. Nog even een laatste knuffel en we stappen in onze bus. Maar wel met het vertrouwen dat Hilma en Mysaida er echt iets moois van gaan maken. Wij gaan terug naar ons hotel en het zwembad. Voor hen is het een start van een nieuwe fase in hun leven. En daar hebben wij aan mee mogen werken en dat is best een heel mooi gevoel!

Woensdag 17 april 2013

De dag begon vandaag al vroeg. Voor de liefhebbers vertrok de bus om 6.30 uur richting de visafslag van Masachapa, het dorp waar wij verblijven. Om half zeven is het leven daar al in volle gang. De vissersboten komen terug van zee met de vangst van vanochtend. Mannen, vrouwen, kinderen en honden, het is al een drukte van belang. De beste vissen gaan direct het ijs in om te worden geëxporteerd, met name naar Amerika. De rest is voor de lokale markt.

Na een snel ontbijt weer richting de bouwplaats, daar wordt op ons gewacht. Bouwdag 4, dus het begint al aardig op te schieten. En we waren gewaarschuwd, dit zou een van de zwaarste bouwdagen van de week worden. Niets was minder waar. Belangrijkste taak van vanddag was het uitgraven van de vloer tot 60 cm. onder de drempel.

foto bouwplaats

En dat zijn heel wat kruiwagens kan ik je zeggen. En heel wat zweetdruppels... Want, na het uitgraven moet het weer worden volgestort met zand vermengd met puin. Maar, het resultaat is daar, einde van de dag, opnieuw wordt ons doel bereikt. Sterker nog, de Amerikanen konden de vrachtwagen met puin in 10 minuten laden, "onze" mannen lukte het in slechts 6 minuten!

Yvonne, Barbara, Mirjam en Hiebo leggen vandaag de laatste hand aan het in de menie zetten van de stalen balken. Gelukkig worden we goed verzorgd, om half elf is het tijd voor een soort van warme oliebol met honingsaus, heerlijk! En tussen de middag zelfs een gekookt aardappeltje met gebakken vis, Henk V wordt op zijn wenken bediend. Na de middag wordt opnieuw onvermoeibaar kruiwagen na kruiwagen naar binnen gesjouwd. Nou ja, onvermoeibaar ... Sommigen maakten dankbaar gebruik van een momentje wachten.

foto kruiwagen eric

Einde van de dag weer terug naar het hotel. De laatste tips worden uitgewisseld. Henk J. heeft de gouden tip om jezelf en je kleren weer schoon te krijgen. Met je kleren aan onder de (buiten) douche, en een voor een je kledingstukken uittrekken, tot ...Ehm oké Henk, bedankt voor de tip :-) .

Na het inmiddels traditionele potje poolvolleybal (de eerste en laatste punt bepalen welk team wint, wat in de tussentijd gebeurt maakt eigenlijk niet uit), zien we elkaar om zes uur weer in de bar voor een borrel. Frank, de grote baas van Habitat Nicaragua vergezelt ons vanavond bij het diner en geeft nog een korte presentatie. Sommigen hebben inmiddels wel wat moeite om hun ogen open te houden (nee, ik noem geen namen). Opvallend genoeg bleef het nog wel lang gezellig druk aan de buitenbar...

 

 

 

Derde bouw dag, plus tour

Kwart over zes, het geluid van de wekker overstemt ternauwernood het geluid van de aanstormende branding direct onder ons raam. Oogjes open, au, voel toch een spier; de zon nodigt uit tot een nieuwe dag van noeste arbeid downtown San Cayetano: we hebben er zin in. Maar eerst de bonen zien te verorberen met het ontbijt, scribent slaat dit maar over ten gunste van de overvloedige papaja's, meloenen en ander fruitig overblijfsel van onze aardkorst. Over fruit gesproken: de immer sprankelende Vittoria van Habitat Nicaragua zal ons vandaag niet allen begeleiden tijdens de bouw, 's middags zal ze ons voorgaan als tourleader naar diverse gemeenschappen, waterpompen en zelfs laten zien hoe ecologisch te ontlasten...

Na bijwerken van een ieders mail via een wifi ergens onder een boom, het deels slopen ervan de dag ervoor had geen enkel effect op de doeltreffendheid van het kreng, straks de bus in! We moeten vandaag immers nog 4 lagen op ons huis zien te krijgen! En dit valt niet mee als betonvlechters zijn uitgevlochten en vanuit hun schaduwpositie de bouwplaats mede bevolken (en direct de hoofdrol opeisen door zo snel als het kan het hoogste punt op te zoeken om een ander alles aan te laten dragen, daarbij zelf mooi buiten schot blijvend).

De mierenhoop wordt ook nog eens ondoorzichtiger door een extra opzichter erbij, terwijl ook de toekomstige bewoners hulptroepen hebben ingeschakeld. Doordat we al zo hoog zijn lijkt een vergelijk met een termieten heuvel evident. Nieuwe leiders, nieuwe chaos: alles wat zeker was de laatste dagen bleek even toch anders te moeten, betonmengmeester Anton werd het bijna te veel. Dankzij Hollandse standvastigheid bleef het debacle gelukkig beperkt. Polderaars als we zijn vond eenieder toch zijn eigen taak en bleek het team sterker dan ooit. In rap tempo werd zand gezeefd, beton en gelijktijdig cement gemaakt en vlogen de stenen naar boven, ondanks de al vroeg merkbare hitte. In no time de 4 lagen erop, pauze en goede lunch weggezet: goal achieved!

schretlen foto 1

De bus snel in, heerlijk koel, naar de plaatselijke school voor een allerhartelijkst optreden van de jeugd. Dat door stroomgebrek een bruidshow niet door kon gaan mocht de pret niet drukken hoewel de uitvoerenden daar echt anders over dachten. Lang treuren was er niet bij, Queen Vittoria joeg ons de bus in naar een community in de buurt. Deze mensen hadden werkelijk geen cent te makken, werken vooral in het suikerriet, met alle negatieve elementen van dien, maar bleken bovenal trots. Trots op hun huishouden, hun woning maar vooral op de door Habitat for Humanity gemaakte waterleiding, scheelde naast zuiver water toch een uur of twee à drie sjouwen per dag!

schretlen foto 2

Ongelooflijk vriendelijk ontvangen, kom daar maar eens om in ons eigen land, wij zouden niet zo snel aan een bus vol buitenlanders laten zien dat oma op pallets slaapt. Na een vooroorlogse grot te hebben bekeken (en er zijn er veel geweest, zeker omdat dit al een hele oude grot was), naar de steenfabriek getogen. Om een woning te bemachtigen moeten de bewoners hier zelf de stenen maken: arbeid kunnen ze leveren, geld is er niet. Als apotheose van de middag op naar de suikerfabriek. Na heel veel soebatten en redetwisten een rondleiding gefixt. Gewapend met helm, bril en mondmasker de krochten van de fabriek bekeken. Het vagevuur leek er bijna niets bij, zo heet, zo vochtig, zo'n kabaal. Maar: aan het einde van de lijn zalig wit rietsuiker, de bruinige kleur van de bij onze grutters verkrijgbare suikerriet blijkt dus overduidelijk fake.

Een uitermate indruk-volle dag werd traditioneel afgesloten met een worstelpartij poolvolley, dankzij duidelijke spelregels voor de derde keer gewonnen door de tegenpartij. Helaas geen afterpartybiertjes, doch in vol ornaat ten diner elders. Wat hebben wij daarvan genoten, leven kan toch heel goed zijn, blij dat we meerdere kanten hebben mogen zien, het maakt het des te meer intens. Een fantastische dag komt op zijn eind, snel de oogjes toe, morgen zeker 60 cm ellende afgraven en omruilen voor de basis van de vloer!

Tekst: Eric

Tweede bouwdag [ 15 april 2013 ]

De tweede werkdag zit erop. Er is duidelijk progressie. Gisteren nog wat zoeken vandaag zie je dat er iets van routine ontstaat. Het target is duidelijk: vijf nieuwe lagen, inclusief alle voorzieningen om het huisje "aardbeving safe" te maken. Veel betrekken hun oude posities, de draadvlechters, de voegenvullers, de zandzevers, de waterdragers; het lijkt of we al weken samenwerken. Er begint ook iets van gewenning aan de grote warmte te ontstaan. Martin sluit zich al snel aan bij de waterhalers, maar nu wel met camera bewapend om het prachtige stilleven vast te leggen.

 

foto 1 small

 

Al na een uur worden we opgeschrikt door Hiebo. Hij heeft last van zijn eksteroog en gaat met Aart terug naar het hotel. We bieden nog aan om de oogarts mee te laten gaan, maar Hiebo heeft zijn geloof geheel en al in de handen van Aart gelegd. Hiebo heeft de eerste dag goed opgelet en vastgesteld dat een aantal van de dames, in een beschutte tuin van een van de buren, relaxed aan het betonvlechten waren.

 

Hiebo meldde zich na terugkeer van de operatie door dokter Aart bij de dames. Hier zou hij deze dag met regelmaat terugkeren, om de prestaties van de dames regelmatig van constructieve adviezen te voorzien. Ook Martin doet een deel van de ochtend mee aan het betonvlechten. Hij werkt in een team met Barbara uit Zevenaar, en het kan niet missen: zij samen een goede vriend. Wat kan de wereld klein zijn. De andere ploegen metselen door en tot onze niet geringe verbazing worden er zelfs elektriciteitsbuizen en een waterleiding pijp in de muren opgenomen. Er blijkt ook een waterleidingnet te zijn in deze buurt die aangesloten is op een pomp met grondwater iets verderop.

 

Alleen levert de pomp slechts op een beperkt aantal dagen water. Tegen een uur of één verschijnt de ploeg van het hotel met onze lunch. Vandaag een heuse lasagne met de deegvellen in aangepaste vorm, die van golfplaten. Met wat rijst en salade eten we als volleerde bouwvakkers. De dames betonvlechters hebben in een halve dag hun productie van de dag ervoor verdubbeld. Dit kan niet anders zijn dan door de systeemverbeteringen van Hiebo, overigens door Jennifer steeds aangesproken met Hubo. Ze produceren door, ongetwijfeld in de veronderstelling om morgen een snipperdag te kunnen nemen. Dit laatste vermoedelijk tevergeefs, immers we moeten vrijdag het huis wel opleveren. Martin stort zich die middag weer op het beroep van metselaar, specie opbrengen voor een volgende laag, beton in de openingen van de stenen waarin betonijzer steekt.

 

De zon heeft wederom geen medelijden met ons, maar zorgt er in elk geval voor dat de spieren geen kans krijgen om koud of stijf te worden. Jennifer ziet kans, ondanks haar van onder dicht gemaakte broek, in haar been een beet op te lopen. Sellim, onze maat van Habitat Nicaragua behandelt de onzichtbare verwonding alsof het een ontsteking van het ergste soort is. Maar ja je weet maar nooit. Verwaarlozing van dit soort zaken kan licht tot latere amputatie leiden. Althans dat wordt opgemerkt

door een collega die eerder in India was geweest. Maar ja, daar hebben ze natuurlijk andere muggen.

 

Nu is het wel zo dat we vanochtend in de Wifi-corner - de enige plek in het hotel waar je ontvangst hebt en waar sommigen met hun telefoon hoog boven hun hoofd staan om de ontvangst mogelijk te maken - staken de muggen al met veel energie. Rob, gaf aan al geheel lek gestoken te zijn. Hoewel deze hulp natuurlijk te laat kwam bood Martin hem, geheel spontaan, zijn Deet 50% aan en besloot vervolgens zichzelf ook van een mugwerende laag te voorzien.

 

Maar terug naar vanmiddag. De targets zijn gehaald, maar, ondanks de voortdurende aanwezigheid van een jonge architect, compleet met assistente hebben we toch een laag teveel gemetseld zonder rekening te houden met de ramen. Het kwam Martin niet onbekend voor gezien zijn ervaringen in Zambia. Eerst metselen en daarna je eigen werk weer slopen heeft zo zijn eigen charme. Omdat

de tekst van deze column ook als blog op de website wordt gezet heeft hij zichzelf gecensureerd en kwalijke opmerkingen, hoe goed ook bedoeld, achterwege gelaten.

 

foto 2 small

 

1 2 Volgende
2 pagina's totaal

Bouw een virtueel huis in Nicaragua

  • 1Leg zelf de fundering
  • 2Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
  • 3Van je donatie worden echte huizen gebouwd