Hammers & Heels 2018

RSS Volg dit blog

Team Hammers & Heels 2018 vertrekt vrijdag 11 mei 2018 naar Sri Lanka. 

De dames volgen tijdens de bouwreis? Volg de blog hieronder of  ga naar de teampagina van Hammers & Heels 2018

Bye, bye, zwaai, zwaai

 

En dan is het alweer de laatste dag. We staan (te?) vroeg naast ons bedje: rise & shine! We realiseren ons dat het de laatste keer wordt dat we naar ‘onze’ bouwplaats rijden, het inmiddels vertrouwde ritje. De beelden van de tempels die we passeren, de koeien, de fietser met felroze en blauwe suikerspinzakjes, de winkeltjes – het is het bekende straatbeeld, maar het went nooit. Wat een kleuren!

Terwijl wij ons klaarmaken voor nog een ochtendje vloeren storten bij weer een geweldig lief en lachend gezin, wordt op de achtergrond gewerkt aan de eindceremonie. De tijd gaat snel en wij zijn ook snel, want in no-time ligt ook in dit huis eens strakke vloer! It’s a wrap!

Nog wat grappen en grollen met de kindjes, zwaaien en handen schudden, spullen bij elkaar, een laatste blik op het huis waar we zojuist hebben gewerkt. Hoeveel kinderen zullen hier veilig kunnen opgroeien? Zou het leven ietsje makkelijker zijn met een stevig dak en vloer voor dit gezin, en de andere gezinnen die we geholpen hebben? Hebben wij het leven van deze mensen een zetje de goede kant op kunnen geven? Er gaat veel door ons heen.

Het buurthuis waar we lunchen is de plek voor de eindceremonie. We versieren de boel met slingers en ballonnen, schminken ca. 500 kinderen en al gauw stroomt het vol. Kindjes en moeders komen kijken, maken zich klaar om van ons afscheid te nemen. En hoe! De meest schattige kindjes worden in traditionele danskleding gehesen. Cuteness overload! En wij zien voor onze ogen een hartverwarmende aflevering van ‘Sri Lanka’s got talent’! Dank jullie wel lieve kinderen! Wat een traktatie!

De huiseigenaren bedanken wij ook. Zij ons, wij hen. Dat we even in hun leven mochten zijn. We wensen ze veel succes en moedigen speciaal de meisjes nog even aan: ook zij kunnen het verschil maken. Emotioneel zijn we bij het overhandigen van een kleinigheidje.

Terug door de regen in het guest house staat ons een royale barbecue te wachten. Niro verwent ons met verse vis, steak en kreeft! Hoe kun je niet van deze plek en deze mensen houden? Wat een lieverds, allemaal! En om het allemaal nog mooier te maken heeft hij een speech én een cadeau voor ons met een lief kaartje. Het is een grote schat, en dat vertellen wij hem ook.

De andere dag vertrekken we. We nemen afscheid van het guest house, Niro en zijn team en overhandigen hem een cadeau en alle overgebleven zakken borrelnoten – we hebben ondertussen een borrelnoten-intolerantie ontwikkeld.

Dag guest house, dag Niro en team, dag Nimal en dag Habitat project. Het was een geweldige week, met geweldige families én een geweldig Hammers & Heels team - ik ben heel blij en heel trots op jullie!

Jennifer

Alle ingrediënten voor een lekkere bouwreis

 

Vanekkam! [Tamil voor Hello en Goodbye]

Onze week vliegt voorbij. Het is al weer viyalan [donderdag]. We starten de kaalai [morgen] goed met ons vaste eitje en kopje koffie en theneer [thee]. We krijgen extra vitaminen van onze gastheer Niro. Schalen vol verse ananas, papaya, banaan, watermeloen afgemaakt met een buffel curd en een heerlijke honingstroop. Lekker lekker (@Dorit).

On our way naar de bouwsite worden we eerst geestelijk gevoed. We bezoeken een Hindoe tempel gewijd aan Ghanesh. Frances vertelt ons dat zelfs de armste Hindoes financieel bijdragen om de tempel volgens origineel recept te versieren. Daarvoor worden zelfs Indiase kunstenaars ingevlogen. Het is een indrukwekkend grote tempel in de meest waanzinnige suikerspin kleuren. Om nog iets meer van de omgeving van de Tamil bewoners te ontdekken, gaan we na de tempel naar de local market. Ama!!!! [Yes

De stalletjes puilen uit van vers fruit en groenten, nog spartelende vis en kruiden en specerijen die we niet eerder zagen. Het is heerlijk om overal tussen door te struinen, alle kleuren en geuren op te nemen en ons onderdeel te wanen van het gewone dagelijkse leven van de Tamil arn [man] en pen [vrouw]. We worden bijna verleid om te proeven van de Betel nootjes maar weten dat we geen eten mogen aannemen dus lopen vriendelijk knikkend en buigend door.

We reizen met onze vaste bus en -chauffeur door naar ‘ons’ dorpje. Onze honger om weer aan de slag te gaan is groot. De eerste liter thanni [water] zit er al in. We drinken met het grootste gemak 5 liter per bouwdag. Behalve discipline heb je als bouwreiziger ook flink wat pit en een bite nodig. Je komt in vreemde oorden en dat vergt nou eenmaal aanpassingsvermogen. Het helpt als je zoet schaterlacht, daar maak je snel vrienden mee. Zuurpruimen komen hier niet tot hun recht. Het bouquet van de ideale bouwreiziger is verder fris en fruitig. Want de armoede en het onrecht dat we hier zien, ligt best zwaar op de maag.

We gaan bij een nieuwe familie bouwen. En verheugen ons stiekem al op de verjaardagstaart die we voor onze Habitat begeleider Nimal hebben gekocht. Maar niet voordat we eerst nog wat vloeren storten. Opnieuw worden we in de watten gelegd door de bewoners met eigen gekochte chocolate cookies -met rechterhand aannemen en eten! Voor we het weten zijn we halverwege de klus en mogen we al gaan lunchen. Werkelijk een van de hoogtepunten van de dag.

Niro verzorgt iedere avond een heerlijk maal en rijdt bovendien elke dag een uur op en neer om onze lunch te bezorgen. Samen met de buschauffeur die van alle markten thuis is, dekt hij het curry buffet en reikt ons ‘vieze’ colaatjes aan. Het is belangrijk om jezelf tijdens een bouwreis goed te verzorgen. In ons geval worden we vooral goed verzorgd. Wat een bofkonten zijn wij! Tijdens onze lunches leren we de keuken van Sri Lanka echt goed kennen. Iedere keer hangen wij boven de prachtige, kleurrijke schalen. Overal maakt Niro curry’s van. Van bietjes, pompoen, komkommer, linzen, kip, aubergine, vis, spinazie, okra, aardappels en nog veel meer. De geuren en mooie gerechten doen ons watertanden. Nalla russi [heerlijk]. Smullen is het! Dit keer eten we behalve een huisgemaakt toetje ook nog een stukje verjaardagstaart van Nimal. Wat is hij verrast. Er staat niet alleen een kers op zijn taart maar ook een sparkling flower candle. Waar ook nog eens muziek in zit. Overigens willen we dat muziekje na 2 minuten al killen…

Zo werken wij ons met gemak door de dag. Na de middagarbeid – de vloeren in het huis zijn af - weer in de bus en bijkomen. Op weg naar huis delen we snoepjes en chips. Vieze biertjes volgen bij aankomst met de eeuwige borrelnoten. En na een douche waardoor we bijna schoon dreigen te zijn, gaan we de maalai [avond] in. Joepie weer eten! Wie ooit heeft bedacht dat je slanker wordt van bouwreizen, komt bedrogen uit. Alle lekkernijen geven ons de energie, kracht en lust om door te gaan. Bovendien zijn we in Azië waar alles gezegd wordt met eten. Yummie.

Het wordt moeilijk om een stukje van Sri Lanka straks mee naar huis te nemen, maar in ons hart heeft het land een plekje gekregen, zijn onze smaakpapillen geprikkeld, geeft deze week ons inspiratie en nieuwe inzichten en zijn we blij dat wij deze bouwreis samen beleven. Dat smaakt naar meer! Voor iedereen die thuis nog eens wil nagenieten en voor al onze lezers: dit recept levert een fantastisch Sri Lankaans toetje op:

Watalapam (recept van Niro van Guesthouse Nandawanem voor 12 personen)

12 eieren, 700 gram jaggery (Sri Lankaans product gemaakt van bijzondere suikerpalm, ook te vervangen door rietsuiker) 3 cups kokosmelk, 1 eetlepel vanille essence,1 theelepel nootmuskaat, een snufje kardomompoeder, handje cashewnoten (in stukjes), handje rozijnen

Maal de suikerpalm fijn en kook het met 150 ml water. Laat het afkoelen. Voeg de kokosmelk en de losgeklopte eieren toe en meng het goed. Voeg nu de kardomom, vanille essence en nootmuskaat toe en meng het opnieuw goed. Het moet een gladde substantie worden waarna je het in een ovenschool kunt gieten. Nu voeg je de rozijnen en cashewnoten toe waarna je het toetje afdekt met aluminiumfolie. Stoom het toetje 45 minuten in de oven en laat het goed afkoelen. Wanneer je een oven gebruikt voor het stomen, zet je de schaal in een bak met een laagje water en zet je het toetje 45 minuten in een voorverwarmde oven van 250˚.

Smakelijke groet van Lilian en Anja

Tot nalaikku [morgen]

 

Over burenruzies en bouwbh’s

Het is alweer de derde dag. Dat betekent dat we in een aantal dingen nogal geoefend beginnen te worden. Cement mengen, met zand, water en stenen om de vloeren te storten bijvoorbeeld gaat ons alweer gemakkelijker af. Maar we worden ook steeds handiger in het afstropen van een doorweekte spijkerbroek om met zakdoekjes tussen de tanden neer te hurken boven de latrines. En waar veertien vrouwen zwaar werk in vochtig en heet weer doen, betekent dat veel water drinken en dus vaak in groepjes plassen. We squatten per dag zo vaak dat Fajah -Killerbody- Lourens trots op ons kan zijn. Verder doen we niet moeilijk over het iedere morgen opnieuw aantrekken van onze bouwbh’s (zo stijf van zweet en vuil dat ze rechtop blijven staan).

Maar de derde dag is ook de zwaarste. Net als met skiën. We gaan vandaag graven. We graven grote gaten van ongeveer twee bij drie meter. Diep tot aan het grondwater. Hier komt de fundering voor de sanitaire voorzieningen.

Ondertussen worden we geïnterviewd door Melissa, de pittige, goedlachse salesmanager van Habitat Sri Lanka, die met onze testimonials de campagne Woman Empowering Woman wil ondersteunen. Kleine, beeldschone jonge meisjes in prachtige kleding giechelen om die grote witte zwetende vrouwen. Ze hebben zich mooi aangekleed omdat er een verjaardagsfeest is, een paar huizen verderop. We horen de muziek al. We steken wat af bij de Sri Lankaanse kleuren, want wij zijn vandaag gekleed in de hardroze Woman empowerment-t-shirts die we van Melissa hebben gekregen. De hele dag door komen buurtbewoners een kijkje nemen, brengen plastic stoelen mee zodat we kunnen uitpuffen in de schaduw, en ze laten ons gebruik maken van hun toilet.

Onze bouwleider Jennifer heeft een schorre stem en zere keel en we duiken allemaal in onze mini-medicijnkoffertjes op zoek naar keeltabletten, maar gelukkig hebben we ook dokter Melanie in de groep. Die we tijdens de busrit van ongeveer een uur handig uithoren over allerhande vrouwelijke kwalen.

We bouwen deze ochtend voor een familie van zeven mensen, vader, moeder, opa, oma en drie kinderen. De vader bouwt met ons mee. Ze wonen nu in een huis wat hij zelf heeft gebouwd, maar hij had niet genoeg geld voor de juiste materialen. De muren zijn enkelsteens en er zit asbest op het dak. En dat is niet volgens de Habitatnormen. Zijn vrouw heeft van hun schamele inkomen van ongeveer 22 euro per maand een fles sprite, een fles fanta en koekjes voor ons gekocht, om hun dankbaarheid te tonen.

Meestal gaan we om ongeveer half één lunchen, maar vandaag duurt het wat langer omdat we de cementvloer in het hele huis af willen maken. We kijken uit naar de heerlijke lunch met curry’s, okra, pittige boontjes, pappadum, die iedere dag voor ons klaargemaakt wordt. Sowieso verdient onze kok een applaus, want wat kookt hij waanzinnig lekker. En het ijskoude ‘vieze’ colaatje tussen de middag smaakt bijna net zo lekker als het ijskoude ‘vieze’ biertje aan het eind van de dag.

Na de lunch hebben we genoeg moed verzameld om een filmpje op te nemen waarin we een lied zingen voor Arne, die vandaag 11 jaar getrouwd is met bouwster Sheila.

Het kan zijn dat de inwoners nu denken dat we een Nederlands vrouwenkoor zijn.

Bij het hervatten van onze bouwwerkzaamheden vallen we in een klein burenconflict. Met de plaats waar de latrine gegraven moet worden is de buurvrouw het niet helemaal eens. Het toiletgebruik zou te dicht bij haar toekomstige waterput komen, wat het aroma van haar drinkwater niet ten goede zou komen. Het meningsverschil wordt democratisch opgelost, de rijdende rechter hoeft er gelukkig niet aan te pas te komen.

Frances, de host coördinator van Habitat Sri Lanka neemt ons, aan het eind van de dag, mee naar een Nederlands fort, een eind verderop. De Nederlanders hebben het in 1638 op de Portugezen veroverd. Er prijkt een VOC teken in de gevel. In het gebouw huist nu een overheidsinstelling, straks wordt het een museum over de Nederlandse koloniale geschiedenis in Sr Lanka. We lopen een rondje over de vestingmuur en het uitzicht is prachtig.

s Avonds blijkt Habitat-Melissa onvermoede kanten te hebben als dj. Op muziek van de Spice Girls worden de tafels aan de kant gegooid en gaan de voetjes van de vloer voor een spontaan fris feest. Uitgedanst en uitgebouwd, liggen we met een voldane glimlach om onze mondjes weer in onze bedjes te discussiëren of de airco aan moet of uit, de blower aan of uit. Op de gang horen we een Alfred Hitchcock- achting gil. Een kakkerlak bij de buren. Een ding weten we zeker: Het kan niet onze Akela zijn, want die heeft een schorre stem.

 

Melanie, Petra en Jildou

Bouwdag 2

 

De dag begon goed. Mirjam zou wel even subtiel wat zout strooien op haar omeletje. Heus dat niet de hele pot op haar bord zou komen, zoals eerder bij Carina met de peper gebeurde… Dus wel. Help, betekent dat bad luck? Ruzie? Gelukkig niet, maar het werd een pittige dag met een powerful afsluiting. Daarover later meer. De rit naar de bouwplaats duurt ongeveer 45 minuten (ex plaspauzes, dat komt ook voor), maar is zeker geen straf. We komen langs de zee, een meer, tempels, drukke straatjes en natuurlijk vrij loslopende koeien en daar tussendoor, vrachtverkeer, tuktuks, fietsers, scooters, wandelaars en honden.

Vandaag zijn we verder gegaan met onze inmiddels opgebouwde expertise: het storten van betonvloeren! We hebben daarmee vandaag 2 families geholpen. In de ochtend werkten we samen met de broer van de huiseigenaar en hebben in noodtempo van 3 kamers de vloeren gelegd. Het was heel heel warm vandaag; geen wind, wel zon, veel zweet. Dus die verplichte 5 liter water per dag lukte vandaag vrij gemakkelijk. Koffietijd werd besteed aan het drinken van zoute bouillonnetjes met lekkere Sri Lankese koekjes erbij van de huiseigenares.

Net als gisteren was de lunch riant en heerlijk! Echt een rust- en genietmoment, inclusief koude cola. Dit moment werd ook weer benut om Dorit nog meer Nederlands te leren. Dorit is Duits en is dus met 13 Nederlandse druk pratende vrouwen op pad, maar ze leert heel snel! Go Dorit!

Na de lunch zijn we naar de 2e familie van vandaag gelopen. Een Tamil gezin dat hun huis en haard heeft moeten verlaten in verband met de burgeroorlog (1983-2009). Hun huis was weggebombardeerd en ze moesten naar een vluchtelingenkamp. Inmiddels zijn ze dus terug op hun grond, maar leven daar in een piepklein huisje met zijn 5-en (ouders en 3 grote kinderen). The Indian Housing Program helpt deze gezinnen financieel om in aanmerking te komen voor een Habitat project, zodat ze een nieuw en beter huis kunnen bouwen op de grond die al ooit van hen was.
Ook hier hebben we vloeren gestort, nu met behulp van vader en zoon die huiseigenaar worden. Keiharde werkers. Kers op de taart was het bezoek van 3 Habitat Sri Lanka dames. Zij kwamen ons aanmoedigen, foto’s en een filmpje maken. En als verrassing kregen we vanavond het allemaal te zien: wij veertienen dansend en zingend en hard werkend (zwetend) op de bouwplaats. Daarnaast vertelden zij over andere projecten in Sri Lanka en wat ons werk voor hen betekent.

De mooiste inzichten voor ons waren twee dingen: Families die door Habitat en de bouwreis-teams worden geholpen, voelen zich juist heel erg gezien door ons. En niet alleen zij. De hele community raakt betrokken bij deze gezinnen door onze aanwezigheid en het feit dat wij moeite voor hen doen. Ze praten hier nog lang over, lang nadat je weer weg bent.

En daarbij –in ons specifieke geval– betekent een bouwteam van louter vrouwen een enorme inspiratie voor vrouwen en meisjes hier in Sri Lanka. Vrouwen die lachen, zingen, dansen en keihard werken met cement en een schep, in jeans. Dat is een eye-opener, omdat zij dit voorbeeld niet kennen of nooit zien in hun omgeving. Dit noemt Habitat Sri Lanka: Women Empowering Women. Morgen gaan in de mooie roze t-shirts die we van Habitat Sri Lanka hebben gekregen weer aan de slag!

Josan en Mirjam (3e reis & 1e reis)

De eerste warme werkdag

 

Na een wat onrustige nacht (want sommigen waren op van de zenuwen) kwamen de bouwvrouwen massaal naar de bus met hun charmante bouwvakkers schoenen en interessante outfits: Rode boeren sjaaltjes en grote bouwvakkers schoenen en dat leidde al snel tot hilarische ideetjes zoals het uitvoeren van een klompendans.

Ook het ‘cowboy lichaam’ van Jildou kwam tijdens het gesprek ook even naar voren (het is nog steeds een raadsel waarom Viveka aan Jildou die titel gaf). Hopelijk ontfutselen we dit raadsel nog tijdens deze bouwreis. Dus de cowboy en indianen verhalen zaten er alweer vroeg in.  De sfeer is goed en we hebben er zin in!

In de lekkere koude bus gingen we naar onze eerste warme bestemming, Ichanthivu, ten Westen van Batticaloa. We gingen al zingend onderweg met Whitney Houston ‘I am every woman’. Heel toepasselijk.

In Ichanthivu, Batticaloa werden we onthaald met een warm welkom en een ware bloemenzee door de gezinnen die we gaan helpen. De bloemen kransen worden volgens de Hindu traditie alleen gemaakt voor de goden. Dus het was een hele eer voor ons om deze te krijgen, want we moeten onszelf nog waarmaken. Het was een overdaad aan bloemen, vooral voor onze teamleidster die al snel de bijnaam ‘Pino’ kreeg.

Ook kregen wij van de lokale dames een Pottu op ons voorhoofd. Deze Pottu bestaat uit drie mooie kleuren. Een witte stip van as, om tot inkeer te komen (en vooralsnog hebben we nog geen spijt van deze trip). Een rode stip van Kumkuma ‘to focus the mind’, die hebben we gebruikt om hard te werken. En een gele stip van Sandelwood ‘to quiet the mind’ en aan het eind van de dag werkte vooral deze gele stip.

Voor ons Tamil-gezin, vader, moeder, drie dochters en zoon, hebben we drie betonvloeren gestort in een lekker temperatuurtje van 34 graden en zeer hoge luchtvochtigheid..sweaty all over met veel bekijks van de lokale bewoners en we hebben de lat hoog gelegd. Ook zijn we hopelijk een paar kilo’s lichter.

Aan het eind van de dag, onder luid gejuich van een grote schare kinderen uit het dorp, werden we uitgezwaaid en daarna was het ‘zagen’ met Dik Hout, want het was stil in de bus. Die stilte duurde niet lang want terug op onze slaapplek zaten met z’n allen aan het traditionele Hammers & Heels ‘vieze biertje’ met onze vieze kleren nog aan.

De groep weet het nog niet maar de gids Frances heeft later in de avond ons uitgelegd dat de as voor de Pottu stip wordt gemaakt van koeienstront, dus dat was een fijne gedachte om de dag mee af te sluiten.

Duitse Dorit (vindt alles lekker en leuk), Esther (lekkerder), Sandra (vind alles heel lekker)

1 2 Volgende
2 pagina's totaal