Over burenruzies en bouwbh’s

17 mei 2018, 9:04

Het is alweer de derde dag. Dat betekent dat we in een aantal dingen nogal geoefend beginnen te worden. Cement mengen, met zand, water en stenen om de vloeren te storten bijvoorbeeld gaat ons alweer gemakkelijker af. Maar we worden ook steeds handiger in het afstropen van een doorweekte spijkerbroek om met zakdoekjes tussen de tanden neer te hurken boven de latrines. En waar veertien vrouwen zwaar werk in vochtig en heet weer doen, betekent dat veel water drinken en dus vaak in groepjes plassen. We squatten per dag zo vaak dat Fajah -Killerbody- Lourens trots op ons kan zijn. Verder doen we niet moeilijk over het iedere morgen opnieuw aantrekken van onze bouwbh’s (zo stijf van zweet en vuil dat ze rechtop blijven staan).

Maar de derde dag is ook de zwaarste. Net als met skiën. We gaan vandaag graven. We graven grote gaten van ongeveer twee bij drie meter. Diep tot aan het grondwater. Hier komt de fundering voor de sanitaire voorzieningen.

Ondertussen worden we geïnterviewd door Melissa, de pittige, goedlachse salesmanager van Habitat Sri Lanka, die met onze testimonials de campagne Woman Empowering Woman wil ondersteunen. Kleine, beeldschone jonge meisjes in prachtige kleding giechelen om die grote witte zwetende vrouwen. Ze hebben zich mooi aangekleed omdat er een verjaardagsfeest is, een paar huizen verderop. We horen de muziek al. We steken wat af bij de Sri Lankaanse kleuren, want wij zijn vandaag gekleed in de hardroze Woman empowerment-t-shirts die we van Melissa hebben gekregen. De hele dag door komen buurtbewoners een kijkje nemen, brengen plastic stoelen mee zodat we kunnen uitpuffen in de schaduw, en ze laten ons gebruik maken van hun toilet.

Onze bouwleider Jennifer heeft een schorre stem en zere keel en we duiken allemaal in onze mini-medicijnkoffertjes op zoek naar keeltabletten, maar gelukkig hebben we ook dokter Melanie in de groep. Die we tijdens de busrit van ongeveer een uur handig uithoren over allerhande vrouwelijke kwalen.

We bouwen deze ochtend voor een familie van zeven mensen, vader, moeder, opa, oma en drie kinderen. De vader bouwt met ons mee. Ze wonen nu in een huis wat hij zelf heeft gebouwd, maar hij had niet genoeg geld voor de juiste materialen. De muren zijn enkelsteens en er zit asbest op het dak. En dat is niet volgens de Habitatnormen. Zijn vrouw heeft van hun schamele inkomen van ongeveer 22 euro per maand een fles sprite, een fles fanta en koekjes voor ons gekocht, om hun dankbaarheid te tonen.

Meestal gaan we om ongeveer half één lunchen, maar vandaag duurt het wat langer omdat we de cementvloer in het hele huis af willen maken. We kijken uit naar de heerlijke lunch met curry’s, okra, pittige boontjes, pappadum, die iedere dag voor ons klaargemaakt wordt. Sowieso verdient onze kok een applaus, want wat kookt hij waanzinnig lekker. En het ijskoude ‘vieze’ colaatje tussen de middag smaakt bijna net zo lekker als het ijskoude ‘vieze’ biertje aan het eind van de dag.

Na de lunch hebben we genoeg moed verzameld om een filmpje op te nemen waarin we een lied zingen voor Arne, die vandaag 11 jaar getrouwd is met bouwster Sheila.

Het kan zijn dat de inwoners nu denken dat we een Nederlands vrouwenkoor zijn.

Bij het hervatten van onze bouwwerkzaamheden vallen we in een klein burenconflict. Met de plaats waar de latrine gegraven moet worden is de buurvrouw het niet helemaal eens. Het toiletgebruik zou te dicht bij haar toekomstige waterput komen, wat het aroma van haar drinkwater niet ten goede zou komen. Het meningsverschil wordt democratisch opgelost, de rijdende rechter hoeft er gelukkig niet aan te pas te komen.

Frances, de host coördinator van Habitat Sri Lanka neemt ons, aan het eind van de dag, mee naar een Nederlands fort, een eind verderop. De Nederlanders hebben het in 1638 op de Portugezen veroverd. Er prijkt een VOC teken in de gevel. In het gebouw huist nu een overheidsinstelling, straks wordt het een museum over de Nederlandse koloniale geschiedenis in Sr Lanka. We lopen een rondje over de vestingmuur en het uitzicht is prachtig.

s Avonds blijkt Habitat-Melissa onvermoede kanten te hebben als dj. Op muziek van de Spice Girls worden de tafels aan de kant gegooid en gaan de voetjes van de vloer voor een spontaan fris feest. Uitgedanst en uitgebouwd, liggen we met een voldane glimlach om onze mondjes weer in onze bedjes te discussiëren of de airco aan moet of uit, de blower aan of uit. Op de gang horen we een Alfred Hitchcock- achting gil. Een kakkerlak bij de buren. Een ding weten we zeker: Het kan niet onze Akela zijn, want die heeft een schorre stem.

 

Melanie, Petra en Jildou

Desiree
17 mei 2018, 20:51
Grappig om te lezen dat er weer een zingende video voor man van Sheila is opgenomen. Herinner me nog takes en retakes in Guatemala voor een van de jarige kinderen van Sheila. Altijd feest; zo ook weer dit blog. En gelijk nog medische adviezen tussen de regels door ;-)) Zorg dat jullie niet allemaal schor worden. Veel succes, morgen alweer laatste bouwdag!
R. en M. Lemke
17 mei 2018, 11:59
Lieve dochter, Je moeder en ik lezen elke dag met een glimlach jullie inspannende verrichtingen, maar ook de leuke belevenissen. De Blogs van jullie zijn erg goed- en met humor doorspekt geschreven. Ga zo door! Zo lezen we onder anderen ook, dat je schor bent en keelpijn hebt. Als zogenaamde “Obat” zou je het volgende “Oud- Indische” (van je moeder) hulpmiddel kunnen gebruiken, namelijk het kauwen op één of twee kruidnagel(s). Dat is volgens ma tegen keelpijn en ontstekingen in de mond en keel. Het heeft antioxidanten, is aseptisch, plaatselijk verdovend, antibacterieel, kalmerend en.….. tegen winderigheid. De groetjes aan iedereen en liefs van Ma en Pa Lemke.
Laat hier je reactie achter

Bouw een virtueel huis op Sri Lanka

  • 1Leg zelf de fundering
  • 2Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
  • 3Van je donatie worden echte huizen gebouwd