Legian 2016

RSS Volg dit blog

Legian vertrekt vrijdag 14 oktober 2016 voor de derde keer op bouwreis, deze keer naar Zambia. Het team gaat een week lang gaan bouwen in Lusaka. Bekijk hier de teampagina van Team Legian.

Blog Marcel & Dick

 Het moment van schrijven van deze blog is in het vliegtuig op de terugweg naar huis. Op de weg terug naar onze eigen wereld die we denken zo goed te kennen en waar we alles zo als vanzelfsprekend zien. Een wereld vol met mogelijkheden voor eenieder die dat wil zien en daarvoor wat wil doen. Wat een weelde dat we daarin geboren zijn en ons leven daarin mogen doorbrengen.

 
Want wat hebben wij een ander stuk van de wereld gezien zeg. Iets wat we alleen kennen van de tv, en dat geldt ook voor de mensen die al eerder in Afrika zijn geweest. We hebben een week tussen de 'locals' mogen werken in de Linda compound (zoals in de eerdere blogs al was te lezen). Een compound waar mensen al blij zijn als ze het voor elkaar krijgen als ze 1 maaltijd per dag kunnen nuttigen. Waar de gemiddelde leeftijdsverwachting heel laag is, zeker voor mannen. Waar gezinnen inderdaad veel kinderen 'nemen', want de kans dat de helft daarvan zal overlijden is heel groot. En als je dan 8 kinderen krijgt blijven er in ieder geval 4 over, dat is de redenatie. Het is heel heftig geweest om dat van heel dichtbij mee te maken, en dat besef komt eigenlijk steeds meer nu we op de weg terug zijn naar 'onze wereld'. 
 
Maar wat is het ook mooi geweest. In de blogs is al vermeld dat we elke dag weer versteld stonden over de wilskracht en de vrolijkheid bij alle mensen. Er wordt geleefd bij de dag, want er is simpel geen andere keuze. De kinderen zijn hartverwarmend, en we hebben gezien dat tot een leeftijd van een jaartje of 10, de meeste kinderen gelukkiger lijken dan bij ons. Daarna wordt bij de meisjes al snel een groot stuk van de verantwoordelijkheid en verzorging van het gezin belegd. En door de jongens moet er geholpen worden in de kostwinning.
 
We hebben ook de eer gehad om een aantal keren te mogen praten met de directrice van de  Linda Open Community School. Deze school is er met name voor deze kansarme kinderen, en zij zette zich ook heel erg in om deze kinderen (en daardoor ook Zambia) een betere toekomst te geven. We hebben met de groep ook wat extra geld gedoneerd in de charity box. Hiervan worden met name school uniformen gekocht, want uiteindelijk is het schoolsysteem hier nog steeds op Britse wijze ingericht. Wat een belangrijk werk doet deze mevrouw! We gaan ook nog nadenken of en hoe we deze school misschien kunnen blijven ondersteunen in de toekomst. 
 
En dan de oplevering gisteren van het huis. Wat een feest was er georganiseerd door de mensen daar. Onvergelijkbaar met alles wat we op eerdere reizen hadden meegemaakt. De foto's en filmpjes op de site spreken voor zich, dit was voor iedereen het warmste welkom ooit! Honderden mensen hadden zich verzameld die ons onthaalden met zang, dans en toespraken. Het was een mooi en emotioneel moment wat we als groep de rest van ons leven meedragen. Het is een blijvend besef voor de hele groep dat geluk en welvaart niet perse hand in hand hoeven te gaan. 
De verwerking van alle ervaringen is nu op gang. Als groep moeten we er mede voor zorgen (tesamen met alle voormalige bouwreizigers die naar Bali en Nepal zijn geweest) dat we de ervaringen en levenslessen ook levend houden.
 
Beretrots zijn we weer op de hele groep en de ondersteuning via reacties op de blog en de fotoblog van het thuisfront. Iedereen van de groep heeft zich met de volle 100% ingezet. Geen enkele wanklank gedurende de hele week, behalve wat gepiep over spierpijn...:-). Dank allemaal hiervoor, en uiteraard ook alle donateurs. We hebben het leven van 2 kansarme gezinnen drastisch veranderd. En dat voelt goed, mede omdat ze zo ongelooflijk dankbaar waren. Maar zij hebben ook ons leven veranderd!! Daarvoor zijn we hun juist eeuwig dankbaar!
 
Dick en Marcel

De laatste films uit Zambia

 

 

 

 

 

 

Mijn verhaal

 14-23 Oktober, Lusaka, Zambia

 
Na een aantal maanden was het eindelijk zover, Vrijdag 14 Oktober vetrokken we met een groep van 19 naar Zambia. 
 
Tijdens de eerste busreis richting de bouwplaats werd ik overvallen door een vreemd gevoel. Ik vroeg mezelf ineens af wat de reden is waarom ik mee ben op deze reis. Wat kan ik teweeg brengen in een land dat zo'n extreme armoe kent. 68% van de bevolking leeft onder de armoede grens en 15% is werkeloos. 
Mijn inbreng gaat dit land niet veranderen, mijn inbreng gaat er niet voor zorgen dat er minder armoede is. Dus voor wie doe ik dit dan? is het zelfzuchtigheid? Dat ik familie en vrienden kan vertellen wat voor goeds ik heb gedaan voor de Zambiaanse bevolking als in terug ben in Nederland. Zijn het de leuke ervaringen buiten het bouwen om van de vorige reis die mij hebben doen besluiten om me voor deze reis aan te melden. Of wil ik de druppel op die gloeiende plaat zijn en in ieder geval één gezin een toekomst kan geven. Wat is nu echt de reden dat ik mee ben op deze reis. 
 
Dit land heeft twee gezichten, zoals ik ook ervaren hebt bij een eerder bezoek aan Afrika. Aan de ene kant heb je de inwoners van Zambia die weinig tot geen armoede kennen. We waren de eerste dag in de hoofdstad Lusaka, hier zie je geen armoede. Het is alsof je midden in een gemiddelde westerse hoofdstad bevindt. Van shopping malls tot de bekende fastfood restaurants.
 
De andere kant die wij maandag voor het eerst kregen te zien kregen liet een totaal ander beeld van Zambia zien. Je ziet en voelt de armoede bij eenieder die je op straat tegenkomt. Iedereen is met 1 ding bezig, hoe overleef ik de dag.
Van en naar de bouwplaats komen we langs kraampjes bestaande uit 4 houten planken waar de inwoners een inkomen proberen te generen. Ze verkopen uiteenlopende producten van tomaten, kippen tot aan autobumpers en fietsbanden. Alles om ervoor te zorgen dat ze iets van eten kunnen kopen voor het gezin.
 
Stukje bij beetje gedurende week heb ik mezelf duidelijkheid kunnen verschaffen. 
Tijdens de eerste dag zaten we samen met de vrouw voor wie wij het huis aan het bouwen zijn. Er zijn toen een aantal vragen heen en weer gesteld en ook al konden wij haar antwoord niet direct verstaan zag ik wel een emotie en blijdschap op haar gezicht dat wat wij doen ontzettend veel voor haar,haar kinderen en kleinkinderen betekent. De dagen daarop volgend bestonden uit het opbouwen van het huis. 
Opzich een "normale" werkweek alleen dit keer fysiek en buiten in plaats van achter een bureau. Tussen het bouwen nog gevoetbald met de kinderen. Wat was dit leuk, wat een blijdschap op het gezicht van elk kind. Dat ze zo blij worden van een simpel potje voetbal. Gewoon op een blote voetjes, door het puin en glas. Tegen ons met schoenen met stalen neuzen. Nul pijn en geen enkele traan. Alleen maar lachende gezichten. Één blok blijdschap. Heerlijk dit. 
 
Zaterdag was er een ceremonie waarbij de sleutel van het nieuwe huis werd overhandigd. Het is moeilijk met woorden te beschrijven wat dit deed met haar en haar gezin maar ook met mijzelf. Bij haar zag ik een blik van waardering, blijdschap en rust. Bij mijzelf een brok emotie waarbij ik mijn tranen niet in bedwang kon houden. 
 
Als ik zou moeten omschrijven wat deze bouwreis met mij doet is het ten eerste de dankbaarheid en liefde die je voelt en krijgt dat je in ieder geval één familie hoop geeft op een betere toekomst. Ze iets kunnen geven waar ze zelf weer verder op kunnen bouwen. Tweede is dat ook deze reis je weer met beide benen op de grond zet. Deze reis mij weer iets heeft veranderd, misschien zelfs iets volwassener gemaakt, mijn kijk op de wereld gecorrigeerd. 
 
Aan het eind van deze reis kan ik concluderen dat ik een zeer vereerd ben dat ik mee ben geweest. Ik kan mijzelf een eerlijk antwoord geven dat ik het echt heb gedaan voor die ene familie in Zambia. Tuurlijk hebben we lol gehad, lekker gegeten en nagetafeld maar het gevoel dat je een mens hebt kunnen helpen staat er ver en ver boven. 
 
De laatste blog van Marcel en Dick komt morgen ochtend online
 
Groet,
Richard

Laatste dag: een goed gevoel

Voor de laatste keer onderweg naar het werk op de bouwplaats. Onderweg hebben we extra aandacht voor de omgeving: we zien de politie academie, hertjes (springbokken?) en weer veel armoede. Bij aankomst in Linda extra gezwaaid (met rechts) naar de tientallen kinderen die ons verwelkomen elke dag.  

De teams hebben vandaag vooral gewerkt aan de afwerking door glas te plaatsen, muren af te vullen, tuintjes te harken en troep op te ruimen. Team Marcel had tegenslag met een “Mount Marcel” – een kei net voor de voordeur die moest worden uitgegraven, zo groot als de ijsberg van de Titanic. Patrick en Marcel hebben een deel ervan in hun koffer mochten jullie nieuwsgierig worden.

Stef heeft een wipwap gebouwd die erg in trek was bij de kinderen en er is weer veel gevoetbald, gecapoeira’d en Nederlands aan de kinderen geleerd, zoals de woorden bitterbal en Feijenoord. 

De lunch was weer geweldig op de school. De winkel aan de overkant van de straat heeft weer veel souvenirs aan ons verkocht en daarmee de maandomzet meer dan gemaakt. Omdat we allemaal geld over hebben is geregeld dat we een charity box mogen vullen zodat kinderen die te arm zijn voor een uniform er uit dat geld toch eentje kunnen krijgen.

Na een middagje bikkelen en uitgezwaaid en ge”Feijenoord” door tientallen kinderen vertrokken we naar de laatste mogelijkheid tot souvenirs kopen op een touristische trekpleister. Aldaar verkozen velen hun schoenen, t-shirts, sokken, petjes, pennen en wat verder te ruilen viel als betaalmiddel te gebruiken boven geld. Moe maar voldaan vielen velen in het zwembad en ter afsluiting genieten we nu van een traditionele Afrikaanse Braai.

Dit was een blog van Ivonne en Peter, wij dragen het stokje over aan Dick en Marcel.

Namens het hele team bedanken wij Dick en Marcel voor het avontuur dat ons is geboden hier in het warme Zambia en we bedanken natuurlijk ook alle sponsors die dit hebben helpen mogelijk maken!

 

Filmbeelden vanuit Zambia donderdag 20 oktober

 

 

 

 

 

1 2 3 4 Volgende
5 pagina's totaal

Bouw een virtueel huis in Zambia

  • 1Leg zelf de fundering
  • 2Nodig je vrienden uit om mee te bouwen
  • 3Van je donatie worden echte huizen gebouwd